Eric Andersen gaat al zo'n beetje mijn hele leven mee. Ik ontdekte hem in Concerto, de grootste tweedehands platenzaak van Nederland (in de Utrechtsestraat in Amsterdam). Concerto had een kelder met echt goedkope langspeelplaten (een rijksdaalder per stuk), en tegen twee wanden waren draaitafels opgesteld waar je zelf de platen kon luisteren. Ik ging er af en toe vanuit Maastricht speciaal een dag naartoe, en ging meestal met tassen vol platen de deur weer uit. De plaat die ik hier van Andersen vond was A Country Dream. Ik draaide de eerste helft van het nummer A Country Dream ("There was Bob on the banjo and Dave on the old mandolin...") en was verkocht.
Deze elpee heb ik volledig grijsgedraaid (in de loop der jaren heb ik hem vier keer vervangen, wat behoorlijk uniek is), en al snel ging ik op zoek naar andere platen van deze man. Ik heb er op een vrij omslachtige manier zelfs een paar in Amerika besteld. Want ik wou alles van deze Eric Andersen hebben. Later was er een dip in mijn belangstelling voor zijn muziek, onder meer omdat hij een paar mindere platen maakte (Sweet Surprise viel me toendertijd wat tegen, drie matige Europese platen). Daarna werd het alleen maar beter, en de platen die hij de laatste jaren maakt, zijn steeds bijzonder goed. Beroemd is hij nog steeds niet helaas, maar wel bekend en geliefd bij een kleine groep liefhebbers.
Als hoogtepunt in zijn carriëre, die veel rare momenten bevat, wordt over het algemeen Blue River beschouwd. We lopen hier zijn hele oeuvre langs, te beginnen met de platen op het Vanguardlabel, en vertellen en passant wat over zijn geschiedenis.
Today is the highway - 1965
Een veelbelovend begin. Eric Andersen in New
York, waar ook de jonge Dylan rondhing. De teksten van Andersen waren wat
poëtischer, zijn stem is wat warmer, en het is allemaal wat melodieuzer.
Voor een eerste plaat zeer de moeite waard. Andersen begeleidt zichzelf op
gitaar en mondharmonica; Debbie Green, zijn toenmalige vriendin, speelt af
en toe tweede gitaar.
'bout changes & things - 1966
De tweede plaat leverde meteen een hit op,
weliswaar in de uitvoering van anderen, maar toch: Come to my bedside werd
een hit, hoewel het in de versie van de Brothers Four op de radio in de ban
werd gedaan vanwege de expliciete tekst. In Nederland werd er zelfs een parodieversie van gemaakt die Kom
uit de bedstee heette...
Judie Collins en the Blues Project deden het niet slecht met Thirsty Boots
en Violets of Dawn.
Het leek er even op dat Eric Andersen net zo succesvol zou kunnen worden als
Bob Dylan.
'bout changes & things - take 2 - 1966
In datzelfde jaar werd de eerste grote blunder
gemaakt door een platenmaatschappij. Eric speelde, waarschijnlijk
geïnspireerd door Dylan die elektrisch ging, met een paar mensen samen en
zijn liedjes werden er alleen maar beter van. Er werd besloten de hele plaat
'bout changes & things opnieuw op te nemen met die groep, in
eerste instantie alleen voor de
Europese markt. Uiteindelijk is de plaat toch alleen in Amerika uitgebracht,
waardoor de vreemde situatie ontstond dat dezelfde plaat, met dezelfde
nummers, opnieuw werd uitgebracht, maar in een ander jasje, en met andere
uitvoeringen. Al met al was deze plaat beter dan de akoestische versie, maar
beide platen flopten. Tegenwoordig doen Remixes het vaak niet slecht, maar
voor die tijd was dit een zeer ongewone aanpak.
More Hits From Tin Can Alley - 1968
Voor zijn volgende plaat dook Andersen de studio
in met een aantal prima sessiemuzikanten, waaronder Al Cooper, en maakte
deze plaat, die een stevig rockgeluid laat horen, naast een aantal
melodieuze ballads. Een mooie, compacte langspeelplaat, die voor mij wel wat
langer had mogen duren. Ook met terugwerkende kracht een klein meesterwerk.
A Country Dream - 1969
Ook hier lijkt het of hij Dylan wil volgen door een countryplaat te maken. Toch is er één verschil: de countryplaat van Dylan klonk nogal geforceerd, terwijl je bij deze plaat van Eric Andersen het gevoel hebt dat alles op zijn plaats valt. Het is ook geen doorsnee-country, maar Eric Andersen's folkversie van country. Mooi, ingetogen, en nog steeds een van de mooiste platen uit de jaren zestig.
Dit was ook de laatste plaat die hij voor het label Vanguard opnam. Warner Bros. zag wel wat in hem en dus stapte hij over naar dat grote label. Het grote succes lag om de hoek.