![]() |
rory mcleod - (niet te verwarren met rory macleod) |
|
|
Op een van de eerste verzamelaars van het label Cooking Vinyl (Hot Cookies) stond een zes en een halve minuut durend nummer van de Schotse Rory McLeod. McLeod zingt, bespeelt ondertussen de mondharmonica en lepels. Het swingt als de hel, en je blijft lichtelijk verbijsterd achter in het besef dat je hier één man hoorde die voor een minimaal publiek in zijn eigen keuken liet horen dat hij alles kan, en dan ook nog eens alles tegelijk - zingen, mondharmonica en lepels. Je moet het horen om het te geloven. Een geweldig nummer, gewoon in de keuken van McLeod opgenomen. Die speciale uitvoering van dat nummer (Farewell Wellfare) staat alleen op die verzamelaar, die ik er dan ook speciaal voor bewaar. Ik was er toendertijd, vijftien jaar geleden, van overtuigd dat McLeod snel net zo beroemd zou worden als bijvoorbeeld Michelle Shocked, omdat zijn muziek diezelfde pure kracht uitstraalt en omdat McLeod op een zelfde soort manier "deugt". Elke plaat die verscheen van Rory McLeod sterkte me in mijn overtuiging, want het ene meesterwerkje volgde het andere op, terwijl de energie nooit leek in te zakken. Een cd van McLeod duurt ook altijd minstens een uur, en je verveelt je geen seconde. Zijn mondharmonicaspel is niet alleen virtuoos, maar ook zeer herkenbaar. Hij brengt er een ongehoorde drive mee in zijn muziek. Voor Cooking Vinyl maakte hij een aantal geweldige platen, waarvan de dubbelaar Kicking The Sawdust mijn favoriet is. Die twee cd's barsten bijna uit hun voegen van de enerverende energie van McLeod. Noem het feestmuziek met een melancholiek kantje, of folk die met een rockhouding gespeeld wordt. Het succes bleef echter vreemd genoeg uit,
en een paar jaar geleden zat McLeod zonder platencontract en besloot hij
zijn cd's maar in eigen beheer uit te gaan geven. De creativiteit stroomt
nog altijd met grote energie bij McLeod, dus hij begon meteen met een
ijzersterke dubbelaar (Mouth to Mouth), en nu is er zijn tweede cd op
eigen label - Brave Faces, weer met veel eigen nummers, maar ook
met een aantal verrassend sterke interpretaties van klassiekers als Oh
Death, The Glory Of Love en Guitar Man. Vijf kwartier topmuziek - een cd
die geen enkel moment inzakt. Je vraagt je af waar hij de moed vandaan
haalt, in aanmerking nemend dat hij tot nu toe maar bij een klein publiek
bekend is geworden. Toch verdient ook deze plaat weer een groot publiek
omdat hij net zo sterk is als alle eerdere McLeodplaten, en misschien nog
wel sterker, want McLeod gaat alleen nog maar beter zingen, lijkt het, en
zijn arrangementen worden nog steeds inventiever, zonder aan kracht te
verliezen. Hier een overzicht van alle albums van Rory McLeod, met de laatste als eerste:
Brave Faces en Mouth to Mouth kun je rechtstreeks bij McLeod zelf bestellen of kopen bij zijn optredens. Die optredens zijn overigens absolute aanraders, want McLeod laat je de bek openvallen, zo virtuoos is die man.
|