Myshkin heeft een mooie, warme, volle alt die ze breed durft in te zetten, maar ook heel ingetogen. Het ligt er maar net aan welk verhaal er verteld wordt. The Dance bijvoorbeeld, dat vertelt over een vrouw (Myshkin's oma) die in de oorlog in Indonesië in een kamp terecht is gekomen, wordt prachtig ingetogen gezongen en is ook heel bescheiden maar ingenieus en doeltreffend gearrangeerd. Het effect is dat de tekst je ook echt raakt. Dat laatste geldt overigens voor alle liedjes. Het zijn nooit recht-toe-recht-aanliedjes, altijd is er wel een onverwachte ritmewisseling of een bijzonder strijkersarrangement. En ook de drums moeten hier apart genoemd worden. "Lyrisch drummen" zou je het kunnen noemen. Dat wil zeggen dat er heel los en melodieus gedrumd wordt, wat op de een of andere manier de nummers nog sterker maakt.
Het is uiteindelijk vooral de soepele,
verleidelijke stem van Myshkin die je de liedjes in zuigt. Ze zingt licht
jazzy, en de lichte swing die de losse begeleiding meebrengt zorgt ervoor
dat je bijna op een hypnotiserende manier de liedjes ingezogen wordt.
Corvidae is dan ook te beschouwen als een bescheiden, intiem meesterwerkje.
Haar vorige album, Rosebud Bullets, is ook heel goed, maar wat
steviger, en ietsje minder intiem. En de muzikanten lijken hier nog niet zo
goed op elkaar ingespeeld te zijn als op Corvidae. Toch staan hier ook
juweeltjes van liedjes op. Luister maar eens naar het titelnummer, waar ze
niet meer dan een gitaar en haar stem nodig heeft om je ademloos achter te
laten. Prachtig.
- Myshkin's Ruby Warblers - Corvidae - Doublesalt Records 02
- Myshkin's Ruby Warblers - Rosebud Bullets - Doublesalt Records 01