uncle cuckleburr's chapion possum carvers... uncle cuckleburr's champion possum carvers
blaine whisenhunt en adam posnak

We zijn nog steeds meer dan enthousiast over de cd van Big Smith & Family From Hay to Zzzzzz. Sterker nog - we vinden dat met voorsprong de beste cd van het afgelopen jaar, ook al omdat we er elke keer een prima humeur van krijgen. Daarom gingen we ook eens luisteren naar andere cd's van Big Smith's platenlabel MayApple.

Daar zat meteen al een flinke verrassing bij in de vorm van het duo Uncle Cuckleburr's Champion Possum Carvers. Dat is de naam van het duo, de cd heeft als titel Ozark Sheiks. Het is duidelijk iets minder vrolijke muziek als die van Big Smith, hoewel er toch ook wat idiote liedjes tussen zitten. Je moet hier iets meer denken in de richting van Harry Smiths verzameling van liedjes van moord en doodslag uit de jaren dertig. Blaine Whisenhunt en Adam Posnak weten de sfeer van die muziek heel goed te pakken, de sfeer van een stringband uit de jaren dertig. Het rammelt op een prettige manier, de stemmen zijn niet bepaald gladjes, maar het klopt allemaal.

Op het hoesje staat de volgende tekst, die aardig goed aangeeft hoe de muziek klinkt: "All songs were recorded live with no over-dubbing at UPAGUMSTUMP Studio in Black Draught Hollow, deep in the Ozark Mountains". Verder staat er nog ergens: "The Possum Carvers demonstrate the following Instruments and Musical Stylings on this Recording: 6 and 12 string guitars, open-back banjer, banjo-mandolin, nationalresophonic steel body guitar, mandolin, jug, harmonica, kazoo (throat fiddle), katubazoo, Delta moans, Hillbilly hollers, Foot stompin', Crowing roosters, and other primal utterances of good ol' rural life." Dat maakt het wel een beetje duidelijk, denk ik: puur en simpel, met een donker randje af en toe. En wat heel belangrijk is - de traditie wordt niet al te braaf gevolgd, je hebt het gevoel dat het van diep uit de mannen zelf komt. Een kwart van het materiaal is zelfgeschreven en past naadloos in de traditionals, die toch al volledig op eigen wijze worden ge´nterpreteerd. Wat minder knus dus als de Big Smithplaat, maar toch een absolute aanrader.

 

terug naar de startpagina van moors magazine