|
Aan het strand stil en
verlaten |
De grote stille heide |
| |
|
| Aan het strand stil en
verlaten |
Op de grote, stille heide |
| bij het scheem'ren van de
maan |
Dwaalt de herder eenzaam rond |
| zie ik daar een eenzaam
paartje |
Wijl de witgewolde kudde |
| vol van weemoed aangedaan |
Trouw bewaakt wordt door de hond |
| Liefste 'k moet je gaan
verlaten |
En al dwalend ginds en her |
| morgen ga ik weer naar zee |
Denkt de herder: Och, hoe ver |
| maar we trouwen als ik
thuiskom |
Hoe ver is mijn heide! |
| hier op hollands dier'bre
ree |
Hoe ver is mijn heide, mijn heide! |
| |
|
| Maar zij sprak ach liefste
mijner |
Op de grote, stille heide |
| denk zo ver niet in 't
verschiet |
Bloeien bloempjes lief en teer |
| want de zee ligt vol met
mijnen |
Pralend in de zonnestralen |
| en die dingen zie je niet |
Als een bloemhof heinde en veer |
| |
|
| Aan het strand stil en
verlaten |
En, tevree met karig loon |
| ziet men daar een meisje
staan |
Roept de herder: O, hoe schoon |
| die al turend en al
smachtend |
Hoe schoon is mijn heide! |
| wacht de komst van hare man |
Hoe schoon is mijn heide, mijn heide! |
| |
|
| hij zou immers wederkeren |
Op de grote, stille heide |
| hij beloofde haar toch trouw |
Rust het al bij maneschijn |
| en dan krijgt zij zo'n
verlangen |
Als de schaapjes en de bloemen |
| word ik toch zijn lieve
vrouw |
Vredig ingesluimerd zijn |
| |
|
| maar hij keerde nimmer weder |
En, terugziend op zijn pad |
| want de dood waart om ons
heen |
Juicht de herder: Welk een schat! |
| en zij keerde telkens weder |
Hoe rijk is mijn heide! |
| aan het strand stil en
alleen |
Hoe rijk is mijn heide, mijn heide! |
| |
|
| Dobberend op de woeste baren |
|
| zeilde 't scheepje eenzaam
voort |
|
| Maar opeens wat er gebeurde. |
|
| een ontploffing werd gehoord. |
|