 |
de oude magie van laurence irwin sugarman |
|
Laurence Irwin Sugarman bespeelt de banjo, en
hij durft dat ook heel stilletjes en voorzichtig tastend te doen. Zo begint
hij het eerste nummer op zijn cd Old Magic bijna aarzelend, terwijl
daarna al heel snel duidelijk is dat hij fantastisch op dat instrument kan
spelen, al blijft het regelmatig prettig rammelen allemaal. De ondertitel
van Old Magic is "New & Old Traditional Music", en daarmee is perfect
omschreven wat je kunt verwachten. De traditionals zijn overigens in de
minderheid, want Sugarman zelf schreef bijna de helft van de nummers die je
hier hoort. De covers en traditionals die hij speelt zijn zeer goed gekozen, en worden echte
Sugarmanliedjes. Dat geldt zelfs voor het bijna doodgezongen Good Night
Irene van Leadbelly, dat hier een prachtige en verrassend modern klinkende
intieme uitvoering krijgt. Sugarman's zang is wat minder sterk dan zijn banjospel,
maar ook hier werkt het zoekende en tastende eigenlijk heel goed. Hij doet
als zanger nog het meeste denken aan David Bromberg, die ook ongeoefend maar
behoorlijk intens kon klinken.
Wat je kortom hoort is iemand die bijna hoorbaar in zijn eigen muziek opgaat en alles om zich heen lijkt te vergeten. Alsof hij alleen voor zichzelf zit te spelen, en jij ongemerkt stiekem in een hoekje van de kamer zit mee te luisteren. De vrienden zorgen daarbij in een aantal nummers voor een perfect ingehouden ondersteuning op bas, gitaar en sporadisch wat accordeon en mondharmonica. Een mooi intiem album, dat steeds mooier wordt.
|