de jammerende jennies... wailin' jennys & be good tanyas

de wees goed tanjas

The Wailin' Jennys en The Be Good Tanyas zijn meidentrio's uit Canada. Ze begeven zich op ongeveer hetzelfde gebied - pure akoestische folk met verrassende arrangementen. Zo komen er bij de Tanyas af en toe voorzichtig blazers bij en zijn de Jennys niet te benauwd om ook een trompet en zelfs een hammondorgel in de strijd te gooien. Toch zijn er verschillen.

The Be Good Tanyas - Chinatown

The Be Good Tanyas doen soms wat denken aan Natalie Merchant op haar latere platen, al klinken de Tanyas wat voorzichtiger, wat aftastender. Toch zijn de meest zelfgeschreven liedjes van met name Frazey Ford sterk, en blijkt Jolie Holland, die hier op een paar nummers als gast meespeelt en zingt, perfect bij dit clubje te passen. Doordat er soms wat al te ingetogen wordt gezongen klinken de meiden af en toe wat amechtig, maar na een paar keer draaien valt dat bezwaar weg, omdat alles wel heel erg mooi in elkaar past en de arrangementen meer subtiliteiten blijken te verbergen dan je op het eerste gehoor geneigd bent te denken. Een nummer als het overbekende House Of The Rising Sun krijgt hier bijvoorbeeld een dramatische behandeling waar je echt aan moet wennen, maar het nummer komt wel n. De meiden hebben een manier van zingen die ook wel erg intiem is, en die je op een vreemde manier de muziek in trekt. En ze hebben stemmen met karakter. Mooi.

The Wailin' Jennys - Firecracker

De arrangementen van de Wailin' Jennys zijn zeker zo goed als die van de Tanyas, wat geen wonder is als je mensen als Kevin Breit en David Travers-Smith weet te strikken voor je album. Draait bij de Tanyas alles vooral om de composities en de stem van Frazey Ford, bij de Jennys is de inbreng van de drie meiden even sterk. De samenzang klinkt prima, maar de individuele stemmen van Annabelle Chvostek, Nicky Mehta en Ruth Moody hebben minder karakter. Er wordt keurig om en om een nummer van een van de drie dames gespeeld, maar de nummers zijn minder indrukwekkend dan bij de Tanyas, misschien ook wel door de meer popfolkgerichte aanpak. Zeker niet slecht, maar de Jammerende Jennys leggen het toch af tegen de Tanyas.

terug naar de startpagina van moors magazine