Soms kunnen teksten van liedjes behoorlijk storend zijn. Ik heb het dan niet over de onnozelheid van sommige hitparadenummers, maar over teksten van mensen die serieus genomen willen worden als liedjesmaker. Ik werd bijvoorbeeld zeer onaangenaam verrast toen een singer/songwriter die ik verder hoog heb zitten in een tekst verkondigde dat ze straks, als ze in de hemel komt, Jezus zal herkennen aan de bloederige gaten in zijn handen. Met dit soort onsmakelijke ontboezemingen wil ik absoluut niet geconfronteerd worden, en het effect is ook dat ik alle verdere teksten van zo iemand zeer kritisch en enigszins argwanend zal beluisteren.
Het vreemde is dat ik daar geen last van heb bij een tekst als het Stabat Mater, wat ook een zeer christelijke tekst is. Maar het is ook een tekst die gaat over wat een moeder voelt als ze haar kind aan het kruis ziet hangen, en dat maakt het al wat draaglijker allemaal.
Bij twee recente cd's werd ik op een
volstrekt verschillende manier met de tekst geconfronteerd. Om te beginnen
was daar de moderne stevige folk van Jonathan Byrd & Dromedary. Hun
album The Sea & The Sky gaat over het zeemansleven en klinkt als een
klok. Byrd heeft in een eerder leven in een rockband gezeten tot hij de
smaak van de akoestische folk te pakken kreeg. Toch kun je horen dat er
iemand bezig is die uit de rockhoek komt. Het geeft zijn aanpak van folk
iets fris en stevigs. De wereldmuziek-aanpak van Dromedary geeft het
allemaal net nog iets extra's. Een top-album, zou ik zeggen. Heerlijke
liedjes ook, die je met plezier zo meezingt. Maar dan is er ineens het
nummer Little Bird, met de volgende zinnen:
"You are my little bird, I hang on every word you sing
Lift your voice to heaven, take me to your king"
Dan denk ik "gedverdemme", moet dat nou? En zo kinderachtig ook. De
weerstand is dan zo groot dat ik de cd in een hoek gooi en er lang niet naar
omkijk. Later had ik het er met iemand over en die had er een geheel andere
kijk op - ieder schip had vroeger een vogel aan boord, die kon kijken of er
al land binnen bereik was. Tja. Ik ben de cd toch weer gaan draaien, en met
de muziek is nog steeds niets mis, integendeel, het is een ontzettend leuke,
aanstekelijke cd, maar bij dat ene nummer blijf ik mijn bedenkingen houden.
Een cd van een geheel andere orde is de plaat die de Amerikaanse gitarist Steve Tibbetts maakte met de Tibetaanse non Chöing Drolma. Selwa is een prachtige plaat die op het eerste gehoor wat new-agerig klinkt, maar die daar toch net wat te spannend voor is. De gedreven zang van Drolma wordt door het schitterende ondersteunende gitaarwerk van Tibbetts nog mooier. Wereldmuziek, of liever wereldfusie van topklasse. Wat ik me wel realiseerde was dat een non waarschijnlijk religieuze teksten zal zingen, maar dat ik daar niets van versta. En daardoor is het ook niet hinderlijk meer. Tja. Op zulke momenten blijkt een tekst er dan even helemaal niet toe te doen, en blijft er alleen de prachtige muziek over.
- Jonathan Byrd & Dromedary - The Sea & The Sky - Waterbug
-
Chöing Drolma & Steve
Tibbetts - Selwa -
Six Degrees Records 415.626.6334