Wereldmuziek is een breed begrip. We hebben hier een keuze gemaakt uit wereldmuziek die niet al te traditioneel is, en waarin je duidelijke invloeden uit andere delen van de wereld terug kunt horen. Verzamelplaten vielen af (daar maken we wel een keer een apart lijstje van). Wat overblijft is een lijst van onmisbare platen die je allemaal blind kunt kopen.
1 Fratelli Mancuso & Antonio Marangolo - Bella Maria
Twee Siciliaanse
broers die prachtig schurend samenzingen. Antonio Marangolo gooit daar met
zijn saxen een jazzy klank over en doorheen. Muziek vol passie, volstrekt
uniek, niet echt te plaatsen, maar deze plaat bevat wat mij betreft met
voorsprong de beste muziek die in de twintigste eeuw gemaakt is.
Spannende muziek, maar ook melancholisch, op het droeve af.
Kepa Junkera is een Baskische trekharmonicaspeler. Op deze dubbel-cd speelt hij samen met collegamuzikanten uit de hele wereld. La Bottine Souriante uit Canada, Hedningarna uit Scandinavië, Phil Cunningham uit Schotland, en nog een hele rij andere prominenten, die hier allemaal buitengewoon geïnspireerd bezig zijn. Toch is het een hechte Junkeraplaat geworden waar niet alleen de energie vanaf spat, maar die ook al een melancholieke ondertoon heeft. Prachtig.
Ricardo Tesi
is een Italiaanse trekharmonicaspeler die een fenomenale band om zich heen
verzameld heeft, met onder meer een fantastische zanger. Bij een optreden
zit je twee uur lang op het puntje van je stoel, zo intensief en spannend
wordt er samengespeeld door Banditaliano.
Thapsos is hun laatste plaat, en hij is van het begin tot het eind goed.
De platen van Goran Bregovic kun je bijna allemaal blind kopen. Dit is zijn laatste, en hij is even energiek als altijd, en op momenten nog subtieler. Meer weten? Lees hier verder over Goran Bregovic.
Rabih Abou-Khalil is
een Libanese oud-speler. De oud is een soort oosterse gitaar die in de
Arabische wereld veel gebruikt wordt om te componeren. Abou-Khalil klinkt
altijd oosters, maar heeft ook goed geluisterd naar minimal music en jazz.
Al zijn platen zijn zeer de moeite waard. Deze springt er voor mij uit,
omdat het Balanescu String Quartet hier op zijn best te horen is.
Denk bij deze cd aan een Arabische Michael Nyman, dan kom je een beetje in
de buurt. Prachtplaat.
De enige plaat in het rijtje die je echt traditioneel zou kunnen noemen. Italiaanse volksmuziek, met vooral veel lekker schurende zang. Dario Fo gebruikte deze muziek later in zijn theaterstukken als Mistero Buffo, dat hier door de Internationale Nieuwe Scene werd opgevoerd. Muziek die wel nooit gedateerd zal raken. Hoe dat komt? Misschien door de sterke combinatie van pure energie en melancholie.
Anouar Brahem speelt ook de
oud, net als Rabih Abou-Khalil, en speelt ook samen met gerenommeerde
jazzmusici, maar zijn muziek klinkt veel losser en jazzier. Toch blijf je
ook hier heel goed de Arabische wortels van de componist horen. John Burman
is op deze plaat op blaasinstrumenten te horen en Dave Holland op dubbele
bas, en ze spelen alledrie van begin tot eind fantastisch. Alle platen van
Anouar Brahem zijn overigens absolute aanraders.
Ik denk eerlijk gezegd dan ook dat als je er één gehoord hebt, je ze
allemaal wilt hebben.
De Italiaanse saxspeler
Daniele Sepe duikt regelmatig in de traditionele muziek om daar vervolgens
op een energieke manier iets moderns en swingends van te maken. Voor
puristen is het een gruwel wat hij doet, maar als je een beetje avontuurlijk
bent aangelegd ligt hier een bijzonder oppeppend oeuvre voor je klaar.
Dit is een hele mooie plaat om mee te beginnen.
De Argentijnse Mercedes
Sosa heeft eigenlijk nog nooit een slechte plaat gemaakt. Ook zij combineert
pure energie met een stevig stuk melancholie en weet daar aangrijpende
muziek van te maken.
Voor deze plaat heb ik een zwak omdat het de eerste plaat was die ik van haar
hoorde. Ik was meteen verkocht, en heb nu bijna al haar platen in de kast
staan. Toch blijf ik deze regelmatig draaien.
Indiase filmmuziek combineert alle mogelijke muziekstijlen uit de hele wereld en blijft ondanks alles puur India. Asha Bhosle is een van de bekendste Bollywoodzangeressen en dit is haar mooiste, en misschien ook wel extreemste plaat. De geluidskwaliteit, die bij veel Indiase filmmuziek te wensen overlaat, is hier om te beginnen perfect. Je hoort motoren langsrazen, een op hol geslagen kudde boerderijdieren, een doorgeslagen rapper, en de meest idiote combinaties van instrumenten (wat dacht je van een galmende banjo met tablabegeleiding?). Een volstrekt idiote en tegelijk prachtige plaat, waar je in ieder geval buitengewoon vrolijk van wordt.