|
|
michel godard - le concert de parfums |
|
|
Michel Godard bespeelt de zwaarste blaasinstrumenten die er zijn met een
ogenschijnlijk gemak waar iedere blazer jaloers op is. Zijn album Le
Concert de Parfums is een cd waar je al verliefd op kunt worden voor je
een noot gehoord hebt. Als je het cd-doosje opendoet stijgt er namelijk al
een verrukkelijke, tabaksachtige geur op. En dat zeg ik, terwijl ik absoluut
niet van parfum houd. Maar de sfeer is op een intrigerende manier gezet. Godard bespeelt hier het serpent, een zeer oud blaasinstrument dat beschouwd wordt als een van de moeilijkst te bespelen muziekinstrumenten die er zijn. Dat heeft uiteraard zijn beperkingen, maar daar merk je bij Godard weinig van. In het concert der parfums worden zeer oude (serpent en blokfluiten) en nieuwe instrumenten (gitaar, saxofoon) gecombineerd, de parfummaakster spreidt tijdens het concert haar geuren uit naar aanleiding van de composities, en de muzikanten hebben tussen de composities door ruim de gelegenheid om te improviseren. Het levert een ongewoon fascinerende ervaring op die je met het geurende cd-doosje en de muziek voor een deel kunt meebeleven. Eeuwenoude improvisaties lijken vluchtig langs te waaien, terwijl je als luisteraar op het puntje van je stoel zit om maar niets te missen. De cd werd opgenomen in een klooster, waardoor de natuurlijke galm mee
gaat spelen, en waardoor de klank van de zestiende en zeventiende eeuw deze
moderne muziek doordringt en nog tijdlozer maakt. Renaissance en avantgarde
gecombineerd, met free jazz- en wereldmuziekelementen. De natuurlijke galm
gecombineerd met electronica. Muziek om je volledig aan over te geven.
Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.
|