Putumayo is een platenlabel dat altijd weer weet te verrassen met haar
compilaties. Nooit te voor de handliggend, altijd met minstens een paar zeer
aangename verrassingen,en altijd van begin tot eind goed, hoe dan ook. Dat
is niet anders voor Putumayo presents Rhythm & Blues, waarbij voor de
argeloze muziekliefhebber even dient te worden vermeld dat er een verschil
is tussen Rhythm & Blues, een term die uit de jaren vijftig stamt en die
staat voor stevige, rauwe muziek, en het tegenwoordige R&B, een genre dat er
wel wat van wegheeft, maar dat over het algemeen veel zoetsappiger is. Hier
vinden we wat klassieke ouderwetse Rhythm & Blues, maar ook wat fraaie
voorbeelden uit de retro revivalstroom van de laatste jaren. Het resultaat
mag er zijn, want er zitten een paar magnifieke juweeltjes tussen, zoals
Willie Dixon's opwindende Wang Dang Doodle, dat we hier niet horen in de
klassieke versie van Howlin' Wolf of Etta James, of van de Pointer Sisters,
maar in een stomende nieuwe van Sam Moore (die we kenden van Sam & Dave),
Keb' Mo' en Angie Stone. Geweldig!
Maar er is veel meer. Er is ook ruimte voor het ingetogener werk van
singer/songwriter Ruthie Foster bijvoorbeeld, terwijl er ook wat vergeten
oudere juweeltjes zijn opgedoken van artiesten die al in de jaren vijftig
begonnen, als Lavelle White, en The Quantic Soul Orchestra de klassieke
bluesshuffle combineert met reggae en latin jazz. Rhythm & Blues blijkt nog
lang niet dood, en deze soulvolle cd bewijst het op een zeer opwindende
manier.
