klimt!

klimt!
kiss the guitar player

dialoog voor gitarist en strijkkwartet...

 

Het Gustav Klimt String Quartet noemt zich tegenwoordig kort maar krachtig Klimt!, met uitroepteken! Het gaat hier om een ambitieus te noemen strijkkwartet dat het liefst composities speelt die speciaal voor het kwartet geschreven zijn. Het merendeel van de composities op Kiss the guitar player voldoen hier dan ook aan, al zijn de uitzonderingen zeker zo interessant. Zoals de titel al aangeeft gaat het strijkkwartet hier in dialoog met een gitaarspeler. In de praktijk gaat het om een aantal virtuoze gitaristen, waarbij je van een zangerige elektrische gitarist naar een klassieke flamencogitarist overstapt, waarbij het strijkkwartet de bindende factor is. We laten hier twee fragmenten horen om duidelijk te maken dat de ene hoek van het spectrum zeker niet minder mooi of opwindend is dan de andere. Je hoort eerst rockgitarist Bert Meulendijk met zijn eigen compositie Into Ecstasy, daarna Arturo Ramón in Fandango, uit het achttiende-eeuwse gitaarquintet in D major G 448 van Luigi Boccherini.

Drie van de vier strijkers vervullen een prominente rol in het Metropole Orkest, de vierde, Lorre Lynn Trytten, speelde onder meer bij popfolkband Flairck en bij het Willem Breuker Collectief, en dat kun je hier horen, niet alleen in haar eigen composities, maar ook in de swingende, zwierige stijl van spelen. In Klimt! spelen ze de muziek die hun het meeste raakt, waar hun hart ligt, en ook dat is te horen. Er klinkt een zekere passie door, waardoor ze vrijwel overal een mooie spanningsboog weten op te bouwen. Wat dat betreft geven de twee korte fragmenten die je hier kunt beluisteren maar een zeer beperkt beeld van dit veelzijdige, maar mooi uitgebalanceerde album. De zeven gitaristen die meededen aan het project componeerden zelf overigens hun stukken, waarbij de voornaamste eis van Klimt! was dat er een boeiende dialoog moest ontstaan tussen gitarist en strijkers - het strijkkwartet wou beslist geen stemmig violenbehangetje spelen. Dat leverde een aantal magnifieke composities op die moeilijk te classificeren zijn - het zit ergens tussen jazz, klassiek en filmmuziek in, met een aantal uitstapjes naar andere muzikale werelden.

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

terug naar de startpagina van moors magazine