chet baker...

chet baker
- the sesjun radio shows

 

 

Sesjun was een radioprogramma dat wat mij betreft meestal een iets te hoog "jazz voor miljoenen"-gehalte had, te veel in de hoek van Willem Duys of Meta de Vries - oppervlakkige jazz voor een groot publiek dus. Maar nu wordt er uit de archieven van dat programma het een en ander opgedoken waardoor ik dat beeld drastisch moet herzien. In wat een serie moet worden met de overkoepelende titel The Sesjun Radio Shows kwam een dubbel-cd uit met opnames van Chet Baker, opgenomen tussen 1976 en 1985 in locaties als De Boerenhofstede, Nick Vollebregt's Jazzcafé in Laren en het Concertgebouw in Amsterdam. Baker wordt begeleid door groten in de jazz als bassist Cameron Browne, drummer Alphonse Mouzon, gitarist Philip Catherine en pianist Phil Markowitz, maar ook door de betere Nederlandse jazzmannen als drummer John Engels.

Chet Baker was zijn hele leven verslaafd, en was daardoor de meeste tijd niet aanspreekbaar en hij zag er vrijwel altijd uitermate beroerd uit. Hij overleed door de val uit een hotelraam in Amsterdam, en speelde in de jaren daarvoor vooral in Europa. Maar als de man ging zingen of trompetspelen viel een hele zaal stil. Er is vrijwel geen andere musicus waarbij het leven zo doordringend doorklonk in de muziek. Want de muziek van Baker is altijd van een immense treurigheid waar je alleen maar heel stil van kunt worden. Melancholie is hier een woord dat als understatement kan worden opgevat, want bij Baker is het allemaal van een diep-deprimerende donkere triestheid. Dat wil zeggen: als het allemaal niet zo prachtig was. Het is net als met een schilder die een ruďne zo prachtig weet te schilderen dat je adem stokt door de ongerijmde schoonheid van het beeld.

Chet Baker wist zijn bandleden op de een of andere manier ook in die diep-melancholieke stemming te krijgen. Luister maar eens naar de prachtige, intens droeve gitaarsolo van Philip Catherine, die perfect bij de treurigheid van Baker aansluit. Twee cd's met ruim twee uur muziek voor 's avonds laat, voor de heel stille uurtjes. Prachtig. En Chet Baker weet me na al die jaren nog steeds op een indrukwekkende manier stil te krijgen.

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

terug naar de startpagina van moors magazine