Ik ben in het bezit van bovenstaand exemplaar van The New Yorker. Het is de meest gezochte New Yorker aller tijden, en fans van de schrijver J.D. Salinger hebben een klein kapitaal over voor dit nummer. Toen het verscheen kon niemand dat nog vermoeden, want JD Salinger had tot op dat moment bijna al zijn verhalen eerst in the New Yorker gepubliceerd, waarna ze met groot succes in boekvorm verschenen. Voor de mensen die Salinger niet kennen: zijn bekendste boek, dat als Amerikaanse Klassieker wordt beschouwd, is Catcher in the Rye. Als je nog nooit wat van hem gelezen hebt wordt het overigens hoog tijd om daar wat aan te doen.
Op 19 juni 1965 verscheen in de betreffende New Yorker het verhaal Hapworth 16, 1924. Het is een verhaal in briefvorm, geschreven door Seymour Glass vanuit een zomerkamp. Buddy Glass schrijft zogenaamd de introductie, en hij maakt net als Seymour deel uit van de geniale Glassfamilie die in andere verhalen van Salinger ook al uitgebreid figureerde. Het is een van Salinger's beste verhalen, maar hij besloot dat het nooit herdrukt zou worden, en na dit verhaal is er nooit meer een letter van de man gepubliceerd, ook niet in the New Yorker. Als je het verhaal dus wilt lezen zul je op jacht moeten naar dit, inmiddels zeer zeldzame, nummer van the New Yorker of naar een van de zeldzame roofdrukken, die niet alleen illegaal, maar ook onbetaalbaar zijn. Salinger is er altijd fel op tegen geweest dat dit verhaal ooit in boekvorm zou verschijnen, maar als je het leest vraag je je echt af waarom, want het is gewoon een klein meesterwerkje, zeker als je van Salinger houdt.
We gaan hier dus even ernstig in overtreding als
we je het begin en het einde van het verhaal laten zien.
Het verhaal begint op pagina 32 van het blad en eindigt op pagina 113. Er
had dus wel een mooi boekje ingezeten.
