vn puur...

vrij nederland en the new yorker

vn met flap...

new yorker 11 september 2006

11 september

VN, oftewel Vrij Nederland, is een van de weinige overgebleven Nederlandse opinieweekbladen. Die opiniebladen hebben het al een hele tijd moeilijk, en Elsevier is al een poos geleden rechts ingehaald door HP/De Tijd, waardoor er maar twee behoorlijke opiniebladen over zijn gebleven: De Groene en VN. VN probeert al een tijd het tij van weglopende lezers te keren. Het blad is onder de hoofdredactionele leiding van Emile Fallaux een interessanter en leesbaarder blad geworden dan ooit. Dat verrast, want in zijn vorige hoedanigheden als onder meer televisiemaker vond ik Fallaux niet altijd even geïnspireerd.

Wat opvalt is dat Fallaux het lef heeft te kiezen voor kwaliteit, waarbij hij overduidelijk het allerbeste weekblad ter wereld voor ogen heeft - The New Yorker. Dat betekent in de praktijk dat er tegenwoordig in elk nummer nadrukkelijk plek is ingeruimd voor literatuur - een kort verhaal of een romanfragment, waarbij zeker niet wordt gekozen voor al te voordehandliggende namen. Verder was er in een recent nummer zelfs een profile uit The New Yorker te vinden. Een profile is een geschreven portret van iemand, maar dan wel op de diepgaande manier van The New Yorker, dus je krijgt een zeer leesbare minibiografie van topkwaliteit die verder gaat dan de waan van de dag.

Het omslag van The New Yorker bestaat altijd uit een tekening, en verder alleen de naam van het blad , de prijs en de datum. Dat levert soms adembenemende omslagen op, zoals die van 11 september dit jaar (zie hier links), waarbij een tweede tekening verscheen als je het blad opensloeg. Tip voor Fallaux - durf dat soort oplossingen aan. Tot nu toe beperkt VN zich tot geschilderde protretten van mensen die nu in het nieuws zijn, maar The New Yorker laat zien dat je de actualiteit ook anders, en minstens zo indrukwekkend, kunt aangrijpen voor je omslag. En wat ook erg jammer is - VN durft het nog niet aan om dat omslag kaal te gebruiken, er wordt tot nu toe steeds een flap met nogal schreeuwerige koppen bijgeleverd, waardoor ik het gevoel houd dat ik niet helemaal serieus genomen word.

De tekeningen in The New Yorker zijn beroemd, die in VN zijn nog te vaak artistiekerig en onbegrijpelijk, al is er ook zeer regelmatig aandacht voor het elders vrijwel genegeerde genre van de volwassenenstrip. Maar VN is duidelijk nog steeds zoekende, dus ik krijg steeds meer goede hoop dat het nog eens het beste blad van Nederland wordt. Ik pak het tegenwoordig in ieder geval elke week met een zekere gretige nieuwsgierigheid op. En dat is des te opmerkelijker als je bedenkt dat ik een aantal jaren geleden een van de vele afhakers was. Ik had niet verwacht dat VN ooit zo'n sterke come-back zou maken.

 

 

 

 

 

terug naar de startpagina van moors magazine