op het nippertje...

- hans vervoort
encyclopedie van
op het nippertje geredde kennis
- en andere stukjes om te lezen

Hans Vervoort is een schrijver, die, sinds Thomas Rap hem een klein duwtje in de rug gaf (lees het korte verhaal in dit boek over Thomas Rap om te lezen hoe dat in zijn werk ging) ontdekte dat schrijven voor hem een tweede natuur bleek te zijn. Hij heeft inmiddels een indrukwekkend oeuvre opgebouwd dat voor een heel groot deel terug te vinden is op zijn website, maar hij gaat gelukkig op zijn vijfenzeventigste ook nog onverdroten voort.

Encyclopedie van op het nippertje geredde kennis is het resultaat van de notities die Vervoort op zijn Facebookpagina begon te maken - lees de introductie van het boek waarop Vervoort zichzelf op zijn vijfenzeventigste verjaardag trakteerde en je weet hoe dat ging. Als je die introductie leuk vindt moet je meteen dat boek aanschaffen, want het hele boek staat vol met dit soort observaties, anecdotes en kleine geschiedschrijving.

Het zijn van die stukjes die je zelf al met een grote glimlach zit te lezen, en die je onmiddelijk geneigd bent te gaan voorlezen aan het gezelschap dat toevallig net bij je in de buurt is. Een knusboek van de betere soort. Al moet je niet onderschatten wat er aan melancholie in sommige van die stukjes verscholen zit. Vervoort is een meester in het vastleggen van die melancholie in een paar rake zinnen.

Het lijken dan soms luchtige stukjes, die nippers en snippers worden genoemd, maar er zitten er een paar bij die je kippenvel kunnen bezorgen. De allerlaatste snipper in het boek gaat bijvoorbeeld over de oudere broer die Hans Vervoort ooit had, die in 1944 op zesjarige leeftijd in Kamp Ambarawa 6 stierf. De laatste alinea van die laatste snipper gaat als volgt:

Later op die dag kreeg ik de kom soep van hondenvlees die eigenlijk voor Rob bestemd was. Soms verdwaalde een hond in het kamp en daar werd bouillon voor de zieken van gemaakt. Rob was overleden voordat ze hem die kom soep konden geven. Nooit had ik iets lekkerders geproefd. En het schuldgevoel daarover duikt nog geregeld op.

Als je in een paar zinnen zoveel op zo'n pregnante manier kunt samenballen mag je je wat mij betreft in het gezelschap plaatsen van de grootmeesters, Elschot, Nescio of, om in onze tijd te blijven, AL Snijders. Vervoort schreef een boek met korte verhalen die bedrieglijk gemakkelijk weglezen, maar die vaak een onuitwisbare indruk achterlaten.

op het nippertje...

Hans Vervoort

 

 

 

terug naar de startpagina van moors magazine