eredita

nisia
- ereditá

nisia

 

Een Belgische bassist en een Siciliaanse zangeres maken samen adembenemende wereldmuziek. Zo zou je Nisia in één zin kunnen samenvatten. Ereditá is het Italiaanse woord voor erfenis, dus je weet meteen ook dat ze de muzikale erfenis meenemen, en met name Siciliaanse melodieën worden als inspiratiebron voor hun eigen composities gebruikt.

Maar wat hier ontstaat gaat veel verder dan traditie - er vindt een kruisbestuiving plaats die uniek aanvoelt, met de machtig mooie, lyrisch ronkende bas van Vincent Noiret steeds prominent en heerlijk aanwezig, en de prachtige stem van Emanuela Lodato, die je kan betoveren, als tweede constante. Daaromheen zijn de subtiele, geraffineerde arrangementen opgebouwd. Verwacht geen spectaculaire muziek die je meteen van de sokken blaast, maar eerder muziek die je vrijwel ongemerkt verovert en je dan ook in je greep blijft houden.

Nisia schrijft bovendien liedjes die gaan over het emigranten- en immigrantenbestaan - Sutt'a li Munti over de vele Italianen, Polen, Marokkanen, Grieken, Turken en anderen die in de jaren vijftig naar België kwamen om in de kolenmijnen te werken. Het liedje is bovendien een ode aan iedereen in de wereld die gedwongen is onder gevaarlijke, erbarmelijke situaties te moeten werken. Of La raggia di lu mari, dat gaat over de mensen die een zee oversteken om een toekomst te zoeken.

Die eigen liedjes zijn minstens zo goed als de liedjes die ze uit de archieven hebben opgedoken, al wordt de traditionele Napolitaanse tarantella Oi Nenna Nenna in hun handen wel héél erg mooi. De erfenis wordt door Nisia wel heel fraai afgestoft, en door hun eigen, avontuurlijke arrangementen, en door die prachtige stem van Lodato is Ereditá wat mij betreft nu al een klassieker te noemen. Prachtig!

Ze worden overigens op momenten ook nog bijgestaan door accordeonist Pablo Golder, percussionist Massimo Laguardia en een blazersensemble, terwijl Lodato zelf ook verschillende percussie-instrumenten en de mondharp bespeelt en Noiret de Chitarra battente (de ragfijnste aller gitaren, lijkt het hier wel) en het glockenspiel. Een betoverend album.

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

terug naar de startpagina van moors magazine