colours...

colours

In onze serie vergeten meesterwerken weer een psychedelisch softpopjuweeltje uit de jaren zestig van een westcoastband genaamd Colours.

colours - de tweede plaat...

 

We dachten altijd dat de broertjes Matthew en Daniel Moore de belangrijkste krachten waren achter de band Moon, de westcoastband die in de jaren zestig één klein meesterwerkje van een half uur maakte, maar na beluistering van de twee platen van de groep Colours, de band die de andere twee bandleden van Moon oprichtten na het ter ziele gaan van die band, twijfelen we ernstig.

Gary Montgomery en Jack Dalton schreven alle nummers van de titelloze debuutplaat van Colours, en de plaat is minstens even sterk als de plaat die Moon maakte. Goede liedjes, met opmerkelijke nummers als het licht cynische Brother Lou's Love Colony die het hippiedom subtiel belachelijk maakt, fraai twee- en driestemmig gezongen. Die zang is wat minder zoetsappig dan de meeste andere softpop uit die periode, er wordt op een spannende en soms behoorlijk ongewone manier samengezongen. Daarnaast zijn er een paar zeer goede gitaristen te horen, en een meer dan uitstekende drummer. Die drummer, Chuck Blackwell, speelde later bij Leon Russell, Joe Cocker, Freddy King en nog wat andere grootheden. De bassist is overigens niemand minder dan Carl Radle, die later opdook bij Derek & The Dominoes, JJ Cale en Eric Clapton toen die op de solotoer ging.

Montgomery en Dalton vormen echter de kern van de band, en zij zijn ook verantwoordelijk voor de subtiele en geraffineerde arrangementen. Spectaculaire muziek levert het niet op, wel heel mooie muziek, die wat tijd nodig heeft. Dat geldt zeker ook voor de tweede plaat van de band, Atmosphere, waar op de hoes alleen de heren Montgomery en Dalton genoemd worden. Er is hier iets minder aandacht voor de zang - er wordt vooral solo gezongen, met af en toe wat tweestemmige accenten - en meer aandacht voor de instrumentale kant van de muziek, met verrassende duetten en jazzy improvisaties. Toch is de eerste, titelloze plaat dankzij de fraaie zangpartijen het echte vergeten meesterwerkje, al is Atmosphere zeker niet slecht. Voor beide platen geldt overigens dat je wel kunt horen dat ze eind jaren zestig zijn gemaakt, maar dat ze ook een verrassend tijdloze kwaliteit hebben. Nu nog een heruitgave - ze kunnen gemakkelijk samen op één cd.

  • Colours - 1968 - Dot DLP 25354
  • Colours - Atmosphere - 1969 - DOT DLP 25935

 

terug naar de startpagina van moors magazine