Ongeveer 25 jaar geleden zag ik in het
Harmoniegebouw in Groningen een tentoonstelling van foto's van het
kunstenaarsechtpaar Barbara en Michael Leisgen. Een opwindender
tentoonstelling had ik nog nooit gezien, terwijl het toch zo simpel was wat
je zag. Een vrouw staat in een landschap, met haar rug naar de kijker.
Maar door de manier waarop ze in dat landschap staat manipuleert ze het heel
subtiel. Ze duwt bergen uit elkaar, tilt wolken op, accentueert een dal.
Er was toen al een tijd een discussie gaande
over de vraag of fotografie ook kunst kon zijn. Deze foto's waren, wat mij
betreft, het overtuigende antwoord.
Deze ingrepen in het landschap bestonden alleen dankzij de fotografie.
En ik ging er in ieder geval anders door kijken, wat voor mij altijd een
teken is van kwaliteit. Als iemand het voor elkaar krijgt dat je echt anders
naar zaken gaat kijken heeft hij iets heel bijzonders voor elkaar gekregen.
Toch is dit kunstenaarsechtpaar nooit echt
beroemd geworden. Toendertijd had ik geen geld en kon ik helaas geen foto
kopen uit de serie, en een boek was er toen helaas ook niet. Nu is het
bijzonder moeilijk om werk te vinden. Ik heb slechts een paar foto's uit die
bepaalde serie gevonden, en daarnaast nog wat later werk, dat ik minder
indrukwekkend vind. Ik laat het hier toch zien.
Mocht iemand weten hoe ik aan meer foto's uit de landschapserie kan komen
(misschien zijn ze ooit in een boek bij elkaar gezet), laat het mij dan even
weten.
