maandag 22 januari

ZNR was een Frans trio dat maar vrij kort bestaan heeft en maar twee albums heeft opgenomen, waarvan het tweede zojuist is geremasterd en opnieuw is uitgebracht door het Britse label ReR Megacorp. Een bijna vergeten pareltje uit de muziekgeschiedenis is daarmee weer beschikbaar. Denk aan een combinatie van Satie en Captain Beefheart – simpel en toch complex.
ZNR – Traite de Mecanique Populaire.

znr

Holly’s stempelgrafiek dd 21 januari 2018 is weer een variatie op een van de thema’s waar ik aan werk. Het lijkt soms echt een beetje op jazz wat ik al stempelend doe – het is voor een deel improviseren, terwijl ik aan de andere kant heel goed weet wat ik wil en waar ik naar toe wil. En ook hier word je als kijker weer op het verkeerde been gezet en ontstaan er dieptewerkingen die vreemd en onverwacht zijn.

hols stempelgrafiek 21 jan 18

zondag 21 januari

Ruud’s Utopische Droombeeld aflevering 10 is alweer de tiende aflevering in de reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren. Deze week gaat het met name over vernedering.

ruuds utopische droombeeld 10

Een nieuw album met liedjes van de veelzijdige kunstenaar, taalvirtuoos, muzikant en liedjesschrijver Peter Blegvad is altijd weer een feest, maar als hij dan ook nog eens zijn oude trio bij elkaar krijgt, zodat je Chris Cutler en John Greaves weer eens in topvorm kunt horen, en Karen Mantler en Bob Drake schuiven ook nog eens aan, dan weet je dat je weer een klein meesterwerkje kunt verwachten.  Het resultaat is inderdaad subliem – een verzameling magnifieke, krankzinnige liedjes, subliem gearrangeerd en gespeeld door een superieure band.
Peter Blegvad – Go Figure.

go figure

Holly’s stempelgrafiek dd 20 januari 2018 is weer een gelaagde, opgebouwd met veel stempeltjes, en al improviserend tot stand gekomen. Soms voelt het alsof ik een jazzmuzikant ben die al improviserend steeds op een thema weer andere kanten op gaat. Ook hier ontstaat er weer op een merkwaardige manier diepte.

hols stempelgrafiek 20 jan 18

zaterdag 20 januari

Zara Pfeifer raakte geïntrigeerd door een flatcomplex net buiten Wenen, Alterlaa, dat de charme heeft van een atoomcentrale, maar waar de bewoners ongehoord tevreden blijken te zijn. Pfeifer wou wel eens weten hoe dat kwam en liep er met haar camera tussen 2013 en 2017 rond.
Zara Pfeifer – Du, meine konkrete Utopie – Alterlaa.

alterlaa

De muziek van Captain Beefheart was notoir moeilijk om te spelen – hij drilde zijn band vaak maanden voordat ze het in de vingers hadden. Je moet dus lef hebben om zijn muziek te gaan coveren. Gitarist Gary Lucas speelde jaren in de band van Beefheart, dus hij kent de muziek goed, en hij vond in Nona Hendryx de perfecte zangeres om de teksten van Beefheart overtuigend te zingen. Het resultaat is misschien wel de toegankelijkste Beefheartplaat die de Captain zelf nooit maakte.
The World of Captain Beefheart – Featuring Nona Hendryx & Gary Lucas

gary lucas en nona hendryx

Holly’s stempelgrafiek dd 19 januari 2018 is een relatief simpele, zonder gezichtsbedrog, met slechts vier stempeltjes gestempeld, maar wel met een aardig effect waardoor de abstracte vormen toch een duidelijk figuratief beeld oproepen.

hols stempelgrafiek 19 jan 18

vrijdag 19 januari

Rudolf Urech-Seon was een van de eigenzinnigste Zwitserse kunstenaars van de vorige eeuw. Hij ontwikkelde eind twintiger jaren zijn eigen abstracte vormentaal die totaal afwijkt van de abstracte kunst van Mondriaan of de Stijl. Bijna zestig jaar na zijn dood verschijnt er een vuistdik boek met honderden verbluffend mooie meesterwerken. Eindelijk gerechtigheid, zou ik bijna zeggen.
Rudolf Urech-Seon (1876-1959) – “Tritt in die Neuzeit”

Urech-Seon

The Sign of Leo is een soft-pop band uit Groningen die herinneringen oproept aan hippiebands uit de jaren zestig van de westkust van de Verenigde Staten. Mooie samenzang, prima arrangementen, dus als je van soft-pop houdt een aanrader.
The Sign of Leo – Fields of Passing Time.

the sign of leo

Holly’s stempelgrafiek dd 18 januari 2018 is uit heel veel laagjes opgebouwd, waardoor hij op het eerste gezicht misschien wat massief oogt, maar als je even blijft kijken ontstaat er al snel diepte en gaat er van alles gebeuren wat je niet zou verwachten van een grafiek die uit allemaal rechte vormen is opgebouwd.

hols stempelgrafiek 18 jan18

donderdag 18 januari

349 Views of Scotland was een iets ander boek dan ik bij de titel had voorgesteld, maar het bleek uiteindelijk op zijn eigen manier toch bijzonder vermakelijk te zijn. David Squires heeft namelijk alle uitkijkpunten in Schotland waar een zogenaamde indicator bij staat (een schijf, plaat of paal met informatie over de omgeving) geïnventariseerd en daar ook de geschiedenis van geschreven. Curieus maar erg leuk.

views of scotland

Holly’s stempelgrafiek dd 17 januari 2018 is er een die op het eerste gezicht vrij chaotisch lijkt, maar zelfs dat is gezichtsbedrog, want hij zit buitengewoon gestructureerd en ritmisch in elkaar. Hij gaat van een afstandje op een vreemde manier golven, en de dieptewerking verandert ook weer regelmatig. Op-art met een rafelrandje.

hol's stempelgrafiek 17 jan 18

Acapella uit Zuid-Afrika, dat is altijd al de moeite waard geweest om naar te luisteren, maar nu is er ook een groep van zes vrouwen in deze mannenwereld opgestaan, die geweldige liedjes schrijft en die ook nog eens fenomenaal mooi arrangeert en zingt. Energieke en krachtige muziek, die ook nog eens een beetje melancholiek is. Een verrukkelijk album.
Afrika Mamas – Iphupho – A Capella from South Africa

afrika mamas

Een van de leukste filmpjes over het gedonder rond de aardbevingsproblematiek komt van Maartje en Kine, die de Groninger Rhapsody maakten.

woensdag 17 januari

Kader Attia is een kunstenaar die is geboren in Parijs, maar die nu afwisselend in Berlijn en Algiers woont en werkt. Tussendoor heeft hij kunstopleidingen gevolgd in Parijs en Barcelona, en een tijd in Congo en Zuid-Amerika doorgebracht. De kunst die hij maakt is dan ook op een fascinerende manier intercultureel en interdisciplinair, terwijl hij grote onderwerpen als het kolonialisme niet uit de weg gaat. Naar aanleiding van een tentoonstelling in Koblenz kwam er een magnifieke catalogus uit.
Kader Attia – Architectuur van de Herinnering.

architectuur van de herinnering

Holly’s stempelgrafiek dd 16 januari 2018 is opnieuw een staaltje van op-art met een rafelrandje, of Escher voor gevorderden. Je wordt weer op een mooie manier op het verkeerde been gezet, want het perspectief kantelt waar je bij staat. Zelfs als je denkt dat je de diepte te pakken hebt hoef je maar even weg te kijken of de dieptewerking is een andere kant op geschoten.

hols stempelgrafiek 16 jan 18

Lucy Legeland is een bijzondere zangeres, die ik voor het eerst zag als onderdeel van de Firma Weijland, een muzikaal theatergezelschap uit Zwolle dat uitbundigheid koppelt aan intieme melancholie. Legeland maakte met twee musici een nieuw album dat diezelfde ingrediënten heeft en nog wat meer – uitbundigheid, melancholie, humor en verschillende soorten muziek die toch mooi bij elkaar komen. Een aanrader.
Lucy Legeland zingt NOCTA, nachttaferelen, met Dries Bijlsma en Reinder van Raalte.

dinsdag 16 januari

The New Conrad Miller Trio is een akoestisch jazztrio, dus piano, contrabas en drums. Ik heb wel een zwak voor dit soort trio’s, zeker als ze relaxed spelen en er tegelijkertijd spanning in kunnen houden. Dit trio rond pianist Coen Molenaar mixt dan ook nog eens klassieke jazz en blues met Latijns-Amerikaanse ritmes en melodieën, wat het nog extra leuk maakt.
The New Conrad Miller Trio – Sounding Silence

sounding silence

Blue Adventures van Nicolas Malfin is geen regulier stripboek, maar een verzameling “outtakes”, posters, schetsen en ander materiaal van de Franse striptekenaar die onder meer verantwoordelijk is voor de science fictionstrip Golden City. Als je benieuwd bent hoe een strip ontstaat en je wil weleens wat fraai schetswerk van een goede striptekenaar zien, dan is dit een voortreffelijk boek.

blue adventures

Holly’s stempelgrafiek dd 15 januari 2018 is er weer eentje met rafelrandjes, maar ook een die weer alle kanten opgaat qua perspectief en vreemde dieptewerking. Er zijn mensen die geïrriteerd raken door de ruwe randjes van mijn stempelgrafiek, maar die breng ik er heel bewust in aan. Ik hou niet zo van de gladde, gepolijste op-art van Vasarely. Een beetje meer uitdaging vind ik nu juist wel leuk.

hols stempelgrafiek 15 jan 18

maandag 15 januari

Holly’s stempelgrafiek dd 14 januari 2018 is er weer een in zachte kleuren die wat meer tijd en aandacht nodig heeft – bedoeld voor mensen die houden van de slow life, zal ik maar zeggen. Maar dan word je wel beloond met een vreemde gewaarwording, dat perspectieven beginnen te kantelen en dat dieptes veranderen en omkeren. Het is net als met 3d-plaatjes – als je het eenmaal ziet is het wonderbaarlijk en licht verslavend.

hol's stempelgrafiek

zondag 14 januari

Ruud’ Utopische Droombeeld aflevering 9 is alweer de negende in de reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors die we hier elke week als een soort feuilleton publiceren. Dit keer draait het voor een deel om het bouwen van huizen, en hoe we dat met het leven kunnen vergelijken.

ruuds utopische droombeeld

Holly’s stempelgrafiek dd 13 januari 2018 is weer een stukje grover dan die van gisteren, en dat komt voor een deel doordat ik meestal tegelijkertijd aan een paar grafieken tegelijk aan het werken ben, en die zijn allemaal net weer wat anders van insteek, om het zo maar te zeggen. Een rafelrand heeft deze overigens zeker, en als kijker wordt er net even wat meer van je gevraagd, vrees ik.

hols stempelgrafiek 13 jan 18

Urban Desert Cabaret is feitelijk geen bandnaam maar een projectnaam waarachter maar één man schuilgaat, singer/songwriter Joe City Garcia, die heerlijk relaxte liedjes schrijft en zingt in de stijl van JJ Cale of John Prine. Zijn album Shadow of a Ghost is een pareltje – ontspannen en toch spannend. Mooi.
Urban Destert Cabaret – Shadow of a Ghost.

zaterdag 13 januari

Soms blijft een cd hier wat langer liggen dan de bedoeling is. Dat kan verschillende redenen hebben. Soms komt er ineens een golf aan albums binnen waardoor er een paar tussen wal en schip vallen, soms selecteer ik snel even op hoesje of bandnaam. Vaak komen de afgevallen namen dan later nog wel aan bod, en dat is ook het geval bij Son of the Velvet Rat, wat ik niet meteen een aansprekende naam vond voor een band. Toch blijkt de muziek van dit duo verrassend goed te zijn. Americana met een paar verrassende kantjes.
Son of the Velvet Rat – Dorado.

son of the velvet rat

Holly’s stempelgrafiek dd 12 januari 2018 is een bijzonder gedetailleerde, opgebouwd met een vrij groot aantal kleine stempeltjes. Het gevaar bestaat dat het dan een wat rommelig geheel wordt, maar dat heb ik weten te voorkomen, vind ik. Zelf vind ik dit wel weer een sterk exemplaar, dat gaat bewegen als je even iets langer kijkt. Ook hier geldt weer dat het bijna Escher voor gevorderden is.

hol's stempelgrafiek 12 jan 18

Op de dag dat bekend gemaakt werd dat de telefoongids definitief zal verdwijnen stond er bij mij op de poëziekalender een pracht van een gedicht van Gerrit Komrij over de telefoon. Een fraai stukje toeval, zeker als je weet dat het de kalender van 1990 is, die dit jaar bij mij aan een nieuw leven is begonnen.
Het einde van het telefoonboek en een onverwacht gedicht.