Kitka is een Amerikaans vocaal ensemble voor vrouwen dat zich laat inspireren door traditionele liederen en zangtechnieken uit Oost-Europa. Kitka wil een nieuw publiek aantrekken voor muziek die geworteld is in de vocale tradities van vrouwen uit de Balkan, de Slavische landen en de Kaukasus, en probeert zo meteen ook maar de grenzen van het volkslied op te zoeken en te verleggen. Dat levert op hun nieuwe album Kolo adembenemend mooie muziek op.
Kitka – Kolo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7332 is een spel van suggestie en bedrog, gemaakt met stempels die ik met een afbreekmesje uit verschillende grote gummen heb gesneden. Loop vooral de galerie even helemaal door, want de grafiek verandert dan telkens op een verrassende manier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7333 draait om licht en schaduw, waarbij de optische illusies mooi meegenomen zijn. Als kijker word je toch weer subtiel op scherp gezet als je even wat langer blijft kijken.
XIII is een reeks strips waarvan het eerste deel verscheen in 1984. De strip werd geschreven door Jean van Hamme met tekeningen van William Vance. Toen Van Hamme stopte, mocht Vance een opvolger kiezen. Dat werd Yves Sente, die een nieuw verhaal schreef, maar Vance werd ziek en stopte. Sente suggereerde Iouri Jigounov als nieuwe tekenaar, en sindsdien wordt de reeks door dit duo voortgezet, waarbij we kunnen constateren dat de verhalen steeds ingenieuzer en de tekeningen steeds beter worden, dus als lezer hoef je absoluut niet te stoppen, al is dit niet een reeks om zomaar in te stappen, je moet wel in grote lijnen de geschiedenis van XIII, oftewel Jason Maclane kennen. Voor de liefhebbers van de reeks is dit dertigste deel absoluut weer een aanrader, want het verhaal zit als altijd weer zeer ingenieus in elkaar, de tekeningen zijn verbluffend en je wordt als lezer serieus genomen, je moet echt goed opletten, en daar hou ik wel van.
XIII – 30 – So Help Me God!
Holly’s stempelgrafiek nummer 7330 is een spel van licht en schaduw en lijkt wel een rotsformatie, totdat je wat beter gaat kijken, want dan blijkt het ook een abstract spel van optische illusies te zijn, Afstand nemen werkt goed, maar inzoomen is ook verrassend.
Holly’s stempelhgrafiek nummer 7331 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, waarin in ieder geval wat gezichten verstopt zitten. Neem dus rustig de tijd, want er valt weer voldoende te ontdekken.
Ik leef nog – aflevering 9 – in dit deel van Ruud Moors’ wekelijkse feuilleton gaat het opnieuw over de diepgaande discussies die Otto met zijn beste vriend Anton voerde. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering.
Dion Nijland is niet alleen een fenomenaal goede bassist, hij is ook componist en bandleider en hij mag zich wat mij betreft gerust opstellen in het illustere rijtje voorgangers als Charlie Haden en Charles Mingus, want met Deon heeft Nijland een geweldige vijfkoppige mini-bigband samengesteld die zijn composities met verve weet te brengen. Dat lieten ze al eerder horen op het album Soft Steel, maar op hun nieuwe live album hoor je dat ze ook live subliem weten te imponeren. Muziek om heel blij van te worden!
Deon Live – De Vermaning Zaandam
Als stripliefhebber kan ik het niet laten regelmatig wat uit de bakken van onze plaatselijke Rommelmarkt voor de Derde Wereld te plukken, en zo vond ik een paar deeltjes uit de reeks De Grappen van Lambik, met één grap die me wel erg bekend voorkwam, maar niet als grap
De grappen van Lambik – het uithangbord
Holly’s stempelgrafiek nummer 7328 is er een waar je van alles in kunt zien, van rotsachtig sneeuwlandschap tot vreemde gezichten, dus neem even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7329 is weer een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Het kan even duren voor je hier echt greep op hebt, maar het loont de moeite om er de tijd voor te nemen.
De stripreeks Vlucht door de Tijd is eigenlijk een variatie op de televisieserie Quantum Leap, waarin een wetenschapper steeds door de tijd sprong en op onverwachte plekken terecht kwam terwijl hij alleen maar terug naar huis wou. Lucie en Dunk zijn met de Super Hornet, een ultramodern vliegtuig, in 2024 terug in de tijd gesprongen en kwamen in de Eerste Wereldoorlog terecht. In het derde deel is het ze gelukt om weer een tijdsprong te maken, maar in plaats van in 2024 komen ze nu in de Tweede Wereldoorlog terecht, wat het alleen maar gevaarlijker voor hun maakt, want de Duitsers zijjn driftig op zoek naar de geavanceerde technologie die de twee per ongeluk naar het verleden hebben verplaatst.
Vlucht door de tijd 3 De tijd van de Warbirds
Holly’s stempelgrafiek nummer 7326 kun je het beste van een afstandje bekijken, want daarvoor is hij ook gemaakt. Als je dichterbij komt hou je alleen abstractie over, maar van een afstandje komt de diepte er echt in. Als je er even de tijd voor neemt tenminste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7327 is een ietwat weerbarstig spel van optische illusies waarin ook nog eens heel veel verstopt zit, waardoor je als kijker op verschillende manieren op scherp wordt gezet. Hier is het dus dubbel de moeite waard om de tijd te nemen.
Tobi Dahmen is een Duitse stripmaker. Toen hij aan zijn vader een tamelijk belangrijke vraag stelde, namelijk “Papa, hoe was het eigenlijk voor jou in de oorlog en hoe heeft dit kunnen gebeuren?” bleek dat het begin van een lange onderzoekingstocht naar de geschiedenis van zijn hele familie, want zijn vader, die acht was in 1940, vertelde ook over zijn ouders, zijn oudere broers en zusje, en over andere familieleden. We krijgen in dit boek dus niet één familiegeschiedenis, maar meerdere. Columbusstraat is een verhaal over opportunisme, over de andere kant op kijken, niet willen zien, verzwijgen, meeschreeuwen met de rest, maar ook over stil verzet dat zwaar bekocht werd, en over de ondraaglijkheid van de oorlog, voor iedereen. Indrukwekkend en regelmatig ook buitengewoon aangrijpend. Columbusstraat is een waar meesterwerk.
Columbusstraat – Een familiegeschiedenis 1935-1945
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 17 – je kent het spelen met optische illusies inmiddels wel van mijn grafieken. Dit is een kleurig schilderij waarin ik feitelijk hetzelfde spel speel, maar dan op het formaat van 60 bij 120 centimeter, iets groter dus.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7324 laat goed zien dat heel veel zwarte stempelinkt gemaakt is op basis van kastanjes, waardoor de inkt na een tijdje steeds bruiner wordt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7325 is een spel van optische illusies waarbij het perspectief zomaar kan veranderen als je even met je ogen knippert. Langer kijken levert ook verschillende nieuwe inzichten op, dus beschouw dit ook maar weer als een meditatiegrafiekje.
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 16 is meteen ook nummer honderdnegentien in de reeks Contemporary Sunsets, waarin ik dit keer de grijze Waddenzee op een wat onrustige dag heb proberen vast te leggen. De Waddenzee mag dan grijs zijn, als je beter kijkt zit er nog behoorlijk wat kleur in.
Ik ben al jaren bezig met een serie tekeningen die je variaties op een thema zou kunnen noemen. Ik vond het altijd jammer dat je een tekening begon en op een bepaald moment stopte omdat de tekening dan af was. De stappen die je tussendoor gezet had, de keuzes die je gemaakt had vond ik altijd minstens zo interessant, ook omdat je altijd noodgewongen veel keuzes liet liggen. Dus ik begon een serie tekeningen met één basistekening, een simpele lijn die zigzagt van links boven naar rechts beneden. Daar maakte ik tien kopieeën van, waar ik dan een vervolgstap op tekende. Die tekening kopieerde ik weer tien keer, waarna het proces verder ging, en dat met tien series. Toen ik tegen de veertigduizend tekeningen gemaakt had kwam er een keer een conservator van het Groninger Museum naar kijken, maar toen ik hem een deel van de series had laten zien riep hij wanhopig uit dat hij hier helemaal niets mee kon: Jammer, een gemiste kans volgens mij, want het is echt een bijzonder fascinerende serie tekeningen. En ik was bij die veertigduizend nog lang niet klaar, haha.
Holly’s tekeningen uit een omvangrijke serie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7322 is een spel van suggestie en bedrog. Neem de tijd en kijk er wat langer naar dan je voor een beeldscherm normaalgesproken doet, dan ontdek je steeds meer.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7323 verandert bij elke kanteling behoorlijk, dus in de galerie moet je eigenlijk bij elke stap weer even wat langer blijven kijken tot alles weer tot rust gekomen is als het ware. De tijd nemen loont echt.
Vandaag alleen eigen werk, van oud (de tekeningen) tot nieuw (de rest). Ik ben in vijf boeken tegelijk bezig, dus het duurt even voor ik daar iets zinnigs over kan zeggen.
Pegno dAmmore is een trio dat de stem van Napels laat horen. De muziek is basic, maar precies goed, kernachtig en raak. Rauw, maar niet zonder finesse, om het zo maar te zeggen. Een subliem album van een geweldig, energiek en gepassioneerd trio. Een absolute aanrader.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7320 is een spel van suggestie en bedrog. Ga maar eens kantelen en bedenk dan wat je denkt te zien. En kijk dan nog eens goed.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7321 heeft echt even wat meer tijd nodig. Voordat je precies doorhebt hoe hij in elkaar zit ben je wel even bezig. Goede dingen moeten nu eenmaal veroverd worden, die krijg je niet zomaar cadeau..
De Maanwandelaar van Simon Spruyt is een opmerkelijke strip, waarin een aantal verhalen uit Genesis worden gecombineerd met een science fictionverhaal. De “Familie” stuurt vanuit de ruimte iemand naar de aarde die de gedaante aanneemt van een priesteres van Ishtar. Zij is de hoofdrolspeelster die het verhaal vertelt, terwijl ze steeds van commentaar wordt voorzien vanuit de ruimte. Ze komt terecht in de woestijn waar ze door de “maanwandelaars”, een zwervend nomadenvolk, naar de stad Shechem wordt doorgestuurd, waar de prins haar met respect als priesteres onthaalt. Terwijl de mensheid zich langzaamaan in stadstaten aan het organiseren is, komen de vragen over religie, over het recht op grondbezit. Een verhaal dat hier op een buitengewoon fascinerende manier verteld wordt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7318 heb ik gemaakt van stempels die ik sneed uit rubberen en plastic gummen, met zwarte stempelkussens die merkwaardige kleuren opleveren, en dit keer in een schetsboek dat ik in de rommelmarkt vond.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7319 is een spel van licht en schaduw dat even wat meer tijd en aandacht nodig heeft. Ga er dus even rustig voor zitten en neem er even een meditatiemomentje voor.
De Zweedse componiste Ida Gilner was al vele jaren lang op zoek naar dichteressen die in de vorige eeuw in het Jiddisch schreven, en kwam daarbij op een bepaald moment Anna Margolin tegen, geboren in Belarus in 1887, actief in New York in de jaren twintig van de vorige eeuw. Een modernistische dichteres die tegen alle conventies in poëzie schreef die tijdloos blijkt te zijn. Gilner zette een aantal van haar gedichten op muziek voor het verbluffend mooie debuutalbum van Shtoltse Lider, het duo dat ze vormt met Livet Nord. Een verrassend album dat Jiddische muziek op een unieke manier springlevend maakt.
Shtoltse Lider – Queen of Word, a tribute to Anna Margolin
Holly’s schilderijen 2026 nummer 15 heb ik geschilderd op een van de vloerplaten die overgebleven waren na een mislukte verbouwing. Dat betekent een fors formaat (60 bij 120 cm) en een mooi sterk effect. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7316 heb ik weer gemaakt met stempels die ik uit verschillende gummen heb gesneden met een afbreekmesje. Een verzameling zwarte stempelkussens, een stapel schetsboeken en handmatig stempelen levert dan een unieke grafiek op in een oplage van één enkel exemplaar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7317 is een variatie op een thema, opnieuw als een jazzcompositie opgezet, al ritmisch improviserend. Neem rustig de tijd om de swing te vinden.
Ik leef nog – aflevering 8, waarin Otto stevige discussies voert met zijn beste vriend Anton, die hem behoorlijk door elkaar weten te schudden. De achtste aflevering in dit wekelijkse feuilleton van Ruud Moors waar we hier elke week een nieuw hoofdstuk van publiceren.
Peter de Wit, bekend van zijn strip over Sigmund, publiceerde een tijd geleden een boek met cartoons over de dood, met veel zwarte humor. Nu is er een nieuwe verzameling cartoons, dit keer over kinderen en hun ouders. Het resultaat is als het leven – herkenbare en verschillende situaties die laten zien dat groeipijn een heel leven doorgaat, op heel veel verschillende manieren. Een heerlijk boekje.
Peter de Wit – Groeipijn – Over kinderen en hun ouders
Holly’s schilderijen 2026 nummer 14 heb ik geschilderd op een klein doekje van 20 bij 40 centimeter – ik kreeg van iemand een paar kleine doekjes cadeau die ik mooi kan gebruiken als “schetsschilderijtjes”.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7314 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje – ik doe het minder netjes als Escher, maar ik heb hier toch voldoende gestileerde gezichten en vissen in verstopt om het voor een gevorderde liefhebber van zoekplaatjes interessant te maken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7315 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar blijkt toch intriegerender als je er wat langer naar kijkt. Deze heb ik gemaakt in een schetsboek dat ik in de rommelmarkt bij ons in het dorp vond.
