|
Aan het strand stil en
verlaten |
Ode an die Freude |
| |
|
| Aan het strand stil en
verlaten |
Freude, schoner Gotterfunken |
| bij het scheem'ren van de
maan |
Tochter aus Elysium |
| zie ik daar een eenzaam
paartje |
Wir beetreten feuertunken |
| vol van weemoed aangedaan |
Himmlische, dein Heiligtum! |
| Liefste 'k moet je gaan
verlaten |
Deine Zauber binden wieder |
| morgen ga ik weer naar zee |
Was die Modes streng geteilt |
| maar we trouwen als ik
thuiskom |
Alle Menschen werden Bruder, |
| hier op hollands dier'bre
ree |
Wo dein sanfter Flugel
weilt. |
| |
|
| Maar zij sprak ach liefste
mijner |
Wem der grosse Wurf gelungen |
| denk zo ver niet in 't
verschiet |
Eines Freundes Freund su
sein |
| want de zee ligt vol met
mijnen |
Wer ein holdes Weib errungen |
| en die dingen zie je niet |
Mische seinen Jubel ein! |
| |
|
| Aan het strand stil en
verlaten |
Ja, wer auch nur eine Seele |
| ziet men daar een meisje
staan |
Sein nennt auf dem
Erdenrundt! |
| die al turend en al
smachtend |
Und wer’s nie dekonnt, der
stehle |
| wacht de komst van hare man |
Weinend sich aus diesem
Bund. |
| |
|
| hij zou immers wederkeren |
Freude trinken alle Wesen |
| hij beloofde haar toch trouw |
An den Brusten der Natur |
| en dan krijgt zij zo'n
verlangen |
Alle Guten, alle Bosen |
| word ik toch zijn lieve
vrouw |
Folgen ihrer Rosenspur. |
| |
|
| maar hij keerde nimmer weder |
Kusse gab sie uns und Reben |
| want de dood waart om ons
heen |
Einen Freund, gepruft im Tod |
| en zij keerde telkens weder |
Wollust ward dem Wurm
gegeben |
| aan het strand stil en
alleen |
Und der Cherub steht vor
Gott! |