“Het onvergetelijkste karakter dat ik ooit ontmoet heb” was een rubriek in Reader’s Digest waarvoor schrijver Jean Giono enthousiast een verhaal schreef over de herder Elzéard Bouffet, die in een gebied dat helemaal kaalgeslagen was door erosie begonnen was met het planten van bomen. Daar ging hij onverstoorbaar mee door tot hij dat hele gebied had veranderd – er waren bossen ontstaan, er waren weer beekjes gaan stromen en het hele gebied was op een wonderbaarlijke manier weer tot leven gekomen.

Het enige probleem met dit verhaal was, dat het verzonnen bleek te zijn toen de factcheckers van Reader’s Digesr de feiten gingen naspeuren – de man bleek nooit bestaan te hebben, en de bossen ook niet. Dat de factcheckers zouden nagaan of ene Elzéard Bouffet inderdaad overleden was in het verpleeghuis van Banon in 1947, daar had Giono nooit aan gedacht.

Ondertussen is zijn geweldige fabel wel een eigen leven gaan leiden, want het verhaal van de man die bomen plantte is zo goed en overtuigend verteld dat het heel goed wél waar had kunnen zijn, en het is bovendien een verhaal dat we in deze tijd heel goed kunnen gebruiken, want de boodschap is nog steeds even urgent – dat we allemaal iets kunnen doen, en dat simpele, kleine, onooglijk lijkende acties grote gevolgen kunnen hebben, soms ook op een bijzonder positieve manier.

Florence Leronvallet en Daniel Casanave maakten van het verhaal van Giono een schitterende graphic novel, waarin je het landschap bijna per jaar ziet veranderen, doordat de verteller na zijn eerste onmoeting met de herder bijna elk jaar terugkomt om te kijken hoe het met hem en zijn aanplantingen gaat.

Ondanks de kleine deceptie dat je pas achterin het boek te horen krijgt dat het verhaal eigenlijk verzonnen is blijft dit een ijzersterke moderne fabel die we wat mij betreft moeten koesteren.

• Lebonvallet & Casanave – De Man die Bomen Plantte – Standaard Uitgeverij– hardcover – € 35,-