Louis gaat met zijn gezin terug naar de plek waar hij als kind altijd vakantie vierde met zijn vader en zijn oom en tante, en de plek neemt hem meteen weer terug naar het verleden.

Het verhaal wordt de lezer in stukjes en beetjes verteld, en dat wordt buitengewoon knap gedaan, waardoor bepaalde scenes met terugwerkende kracht een kippenvelverwekkende werking krijgen. Je ziet eerst Louis met zijn vakantievriendjes op het strand – zij vertellen hem over het huis op de klif en dat hij daar uit de buurt moet blijven omdat daar een heks woont die met de doden praat.

Als hij even later heel heftig reageert op een strandspelletje waarbij hij als dode in het zand begraven zal worden wordt pas veel later duidelijk waarom hij daar zo heftig op reageert. Het is zijn verjaardag, en hoewel zijn vader en zijn oom en tante er met taart en confetti een vrolijke boel van proberen te maken moet iedereen ook denken aan de moeder die op dezelfde dag gestorven is.

Ik kan hier niet al te veel verklappen over het verdere verloop van het verhaal, maar Louis besluit zijn moeder een brief te schrijven, die de “heks” dan naar haar toe zou moeten brengen: Hoe dat verder gaat vertel ik hier niet, maar ik kan je verzekeren dat het een aangrijpend verhaal is waar de volwassen Louis nog steeds aan terugdenkt en dat je als lezer bij de keel grijpt.

Een verhaal over verdriet, over rouw, over vooroordelen en nog veel en veel meer. Prachtig verteld in bijzonder mooie tekeningen.

• Bodart & Zabus – Het huis op de klif – Dupuis – hardcover – € 29,99