De werelden van Aquilon zijn bedacht door Jean-Luc Istin en Nicolas Jarry, en de verhalen over mensen, dwergen, elfen, orks & goblins en magiërs draaien voor een groot deel om puur en ongefilterd racisme. Daar draaien ook de Oorlogen van Arran om, want het menselijk ras heeft aangekondigd dat al de andere rassen, dat wil zeggen iedereen die anders is dan de superieure mens, uitgeroeid dient te worden.

In het eerste deel in deze subreeks van de werelden van Aquilon werd het startschot nogal spectaculair gegeven met de executie van de Compagnie der Ballingen, in het tweede deel is de oude dwerg Redwin op zoek naar medestanders, hij wil alle oude volkeren verenigen en op één plek samenbrengen, maar het blijkt nog niet zo eenvoudig om dat voor elkaar te krijgen, want er is ook nogal wat onderlinge haat en nijd – de “groenkonten” staan helemaal onderaan in de hiërarchie, die hebben het meestal het moeilijkst. Het is dan ook nogal cynisch dat de eerste kleine groep die zich bij Redwin aansluit een kleine groep groenkonten is.

Er worden ondertussen van alle kanten door de mensen troepen op pad gestuurd om de oorlog te voeren en om rebellie te ontmoedigen. Dat levert een aantal fascinerende subverhalen op, onder meer van een koning die een dochter heeft die zijn echtgenote blijkt te zijn, die haar elfenoren bedekt houdt, maar die niet, als haar menselijke echtgenoot, ouder lijkt te worden. Die staan dus ook meteen op het lijstje van uit te roeien figuren.

Redwin zegt op een bepäald moment dat wat hem het meeste stoort het feit is dat onschuldigen niet lijken te bestaan voor de mensen – alles wat anders is heeft voor hun gewoonweg geen bestaansrecht en moet ten koste van ales uitgeroeid worden.

Een goed fantasyverhaal houdt je een spiegel voor van de samenleving zoals hij er momenteel uitziet, en dat blijkt in dit geval geen vrolijk beeld op te leveren. Maar een uitermate goed fantasyverhaal is dit absoluut.

• Jarry, Duarte, Lorusso en Nanjan – Oorlogen van Arran 2 Dal’Darum – Daedalus – € 12,25 (sc)