Afgedankte meubels
Ik zit op een stoel die ik ooit gevonden heb in een ijzeren bak waar allerlei bouwafval in lag. Het is een houten stoel met een ronde zitting en een leuning die net zo rond is. Door wie en waarom die stoel werd afgedankt weet ik niet. Maar ik nam hem mee omdat hij perfect paste bij het bureau dat ik van een benedenbuurman kreeg toen ik in een portiekflat woonde met mijn eerste echtgenote. Hij had zichzelf een prachtig nieuw bureau gegeven en gaf mij zijn oude aftandse bureau cadeau.

Bureau
Dat bureau was, toen ik het kreeg, al minstens veertig jaar oud. Ik kreeg het zo’n vijftig jaar geleden. Het was een van de weinige meubelstukken die ik persoonlijk bezat. De rest van de meubels in onze flat waren van ons gemeenschappelijk of behoorden mijn eerste echtgenote toe. Op een paar zelfgemaakte boekenkasten en een eenpersoonsmatras na, was het het enige meubelstuk dat ik meenam toen onze wegen zich scheidden.

Werkblad
Het bureau heeft een groot werkblad, maar leeg is dat werkblad geenszins. Het lukt me nooit om de werkruimte vrij te houden. Altijd zijn er weer spullen die het werkblad vullen en er een enorme puinzooi van maken. Dat wil zeggen; een puinzooi voor anderen. Ik weet precies waar alles zich bevindt, ook al zit er geen opzettelijke orde in het geheel.

Inventaris
Er staat een toren met gekleurde stiften, met daarnaast nog meer stiften in dozen. Er staat een telefoon en een lamp. Overal liggen doosjes met stiften en potloden, gummen, een loep, een hoedje van papier, dozen met lege cd-r cd’s, schilderijtjes tegen de muur, een paar lagen dik, een stripverhaal van Scrooge McDuck dat ik van mijn kind cadeau kreeg, een portret van mijn kind, een spaarpot in de vorm van een Engelse telefooncel, een stapel onbestemde papieren, een boek met foto’s, twee wekkers, een kapotte lamp, batterijen, usb-sticks en zelfs een button met een foto van mijn ex-echtgenote en mijzelf. De lijst is verre van compleet.

Laptop
En tussen al dat spul heb ik wat ruimte vrijgemaakt zodat ik plaats heb voor mijn laptop. Een laptop is een ideaal apparaat voor het schrijven, vind ik. Er zijn schrijvers die alles eerst met de hand schrijven, er zijn schrijvers die nog met een ouderwetse type-machine schrijven, maar ik geef verreweg de voorkeur aan een laptop. Als dat apparaat ergens goed voor is dan is het wel om er verhalen, essays en andere stukken op te schrijven.

Typemachine
Mijn eerste verhaaltjes, gedichten, liedjes en brieven schreef ik gewoon met de hand. Totdat ik geld genoeg had voor een typemachine. Daar tikte ik mijn eerste verhalen op. Als ik me vergiste kon ik twee dingen doen. Ik kon de vergissing doorstrepen of onzichtbaar maken door er x-en overheen te typen, of ik kon een correctievloeistof aanbrengen, wachten totdat die droog was en er dan overheen typen.

Correctie
Dat had twee nadelen. Als ik niet lang genoeg wachtte dan was die correctievloeistof nog niet droog en bleef aan de letters plakken waardoor ik die eerst schoon moest maken voordat ik verder kon gaan met typen, maar ook als die correctievloeistof wel droog was bleef de inkt er vaak niet goed op zitten.

De nadelen van typen
Soms wilde ik een stuk tekst verplaatsen, maar dat ging niet zonder schaar en lijm. Vaak besloot ik dan maar om het hele verhaal opnieuw uit te tikken, maar ook dan maakte ik weer tikfouten die ik moest corrigeren. Daarbij hebben typeletters het nadeel dat ze allemaal evenveel ruimte innemen. Zowel de i als de m krijgen evenveel ruimte. Dat ziet er niet uit, vind ik.

Voordelen van de computer
De eerste keer dat ik een tekst op een computer tikte, was ik verbaasd over het gegeven dat die tekst er uit zag zoals teksten die ik in lood had gezet op de kunstacademie. Daarbij kon ik uit verschillende lettertypes kiezen. Als ik een tikfout maakte dan was die fout simpel te verbeteren door letters te deleten en te vervangen door andere letters. Zelfs het verplaatsen van hele stukken tekst bleek poepsimpel.

Verkocht
Ik was meteen verkocht. Het is de ideale manier om te schrijven, vind ik. Ik weet dat niet iedereen dat met mij eens is. Sommige mensen blijven vasthouden aan datgene waaraan ze gewend zijn geraakt of gebruiken een oude techniek juist vanwege de beperkingen en schrijven daar dan positieve eigenschappen aan toe. Ik zie de nadelen van computers heus wel, maar qua schrijven wegen voor mij de voordelen veel zwaarder.

De nadelen van vinyl
Ik weet niet waarom oude technieken een bepaalde charme blijven houden. Waarom mensen muziek weer op elpees willen hebben, bijvoorbeeld. Dat het geluid veel warmer zou zijn, ik hoor het niet. Ik kan me nog veel te goed herinneren hoe irritant het was als een elpee werd schoongemaakt en dan statisch werd waardoor alle stof uit de kamer naar die elpee toetrok en er voor zorgde dat de naald het niet meer goed deed omdat er allemaal stofdeeltjes aan bleven plakken. En als de arm van je pick-up per ongeluk op je elpee viel ontstonden er vaak krasjes en tikken. Ook dat kwam de geluidskwaliteit niet ten goede. Nog los van het feit dat je een elpee letterlijk grijs kan draaien. Probeer dat maar eens met een cd.

Terug naar 78 toeren
Waarom mensen dan wel teruggaan naar een techniek uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, maar niet naar een veel oudere techniek, is al helemaal onbegrijpelijk. Bakelieten 78 toeren-platen hebben toch ook een specifiek geluid. Daarbij kun je die draaien op pick-ups die geen elektriciteit nodig hebben, maar die je simpelweg met de hand kunt opwinden, om met die, zelf geproduceerde energie, je plaat te kunnen draaien. Dat betekent dat je overal waar je maar wilt platen kunt draaien.

Een onbewoond eiland
‘Welke vijf elpees zou jij meenemen naar een onbewoond eiland?’, is een onzinnige vraag als het om elpees gaat die je op een door elektriciteit aangedreven platenspeler moet afdraaien. De kans dat zo’n onbewoond eiland op een elektriciteitsnet is aangesloten is immers nihil. Maar voor een ouderwetse koffergrammofoon die je met de hand moet opwinden is dat geen probleem. Toch heb ik nog nooit iemand horen vragen: ‘Welke vijf 78-toeren-platen zou jij meenemen naar een onbewoond eiland?’.

Het nadeel van bakeliet
Het nadeel van bakelieten platen is dat ze gemakkelijk breken. Als we zouden besluiten om de 78-toeren-plaat weer in ere te herstellen, zouden we moeten zoeken naar een minder breekbaar alternatief. En misschien moeten we dan de grammofoon ook enigszins aanpassen, zodat er een naald in zit die langer meegaat zodat de platen die gedraaid worden minder snel slijten.

De beste geluidskwaliteit
Over een jaar of tien luistert niemand dan meer naar elpees of cd’s. Dan zie je mensen op een grasveld zitten met een koffergrammofoon die ze om de beurt opwinden, om er vervolgens een plaat ter grootte van een elpee op te leggen en die mechanisch af te draaien. Totdat ook dat niet retro genoeg wordt gevonden en mensen zelf een instrument leren bespelen. Per slot van rekening is dat de beste geluidskwaliteit die je kunt krijgen; rechtstreeks van het instrument het oor in.

Verzameling
Op dit moment in de geschiedenis zijn cd’s spotgoedkoop, zeker als je ze tweedehands koopt. Dat vind ik niet erg. Daardoor kost het mij niet veel om mijn verzameling muziek uit te breiden. ‘Maar die kun je ook op spotify luisteren’, hoor ik al iemand zeggen. Dat kan inderdaad. Maar ook ik ben daarin niet logisch. Ik wil die muziek zelf bezitten. En de muziek op spotify is niet van mij. De muziek die ik op cd’s heb staan wel.

Altijd opletten
Zoals sommige mensen eraan hechten om muziek op elpees te bezitten, zo hecht ik eraan om ze op cd’s te bezitten. Soms klinkt een elpee beter dan dezelfde muziek op cd, maar soms is het ook andersom. Dat ligt ook aan de manier waarop die elpee op cd is overgezet. Soms klinken twee uitgaves van dezelfde muziekopnames totaal verschillend. Terwijl beide uitgaves op cd staan. Dan klinkt de ene helder en de ander omfloerst. Dat ligt niet aan het medium cd. Ook bij elpees komt dat voor.

Fysieke teksten
Een oude techniek kan ook een voordeel hebben. Alle teksten die ik ooit met de hand schreef of op een typemachine uittikte heb ik nog wel ergens liggen. Als ik een tekst op de laptop uittik maak ik er wel altijd een kopie van op een usb-stick, zodat de tekst niet verloren gaat als mijn laptop het begeeft. Maar ik print ze niet uit en heb ze dus niet fysiek in handen. Ik neem me weliswaar voor om al mijn teksten te printen, maar het komt er nooit van.

Dat is dan weer een nadeel van het schrijven op een laptop. Hoewel dat misschien meer met mijn laksheid dan met de eigenschappen van de laptop te maken heeft.