‘Ik heb geen zin om naar huis te gaan’, zeg ik tegen Bob. We hebben de hele avond aan de keukentafel zitten eten, praten en drinken. Ik heb hem verteld over mijn vakantie met Henk en wat voor een teleurstelling dat was. Bob luisterde vooral, knikte bevestigend en maakte kleine opmerkingen die vooral bedoeld waren om mij aan te moedigen verder te vertellen en me te laten weten dat hij met me meeleefde zonder een oordeel te vellen, althans niet uitdrukkelijk.

Toen hij na het eten vroeg wat ik wilde drinken, vroeg ik of hij sinaasappellikeur had en dat had hij. De fles was nog niet aangebroken toen we er aan begonnen, maar aan het einde van de avond was hij leeg. Bob had twee glaasjes gedronken en de rest had ik soldaat gemaakt. Als ik dat niet had gedaan had ik waarschijnlijk niet over onze relatie durven beginnen. De relatie tussen Bob en mij, bedoel ik. En misschien had ik daarom ook wel expres zoveel gedronken.

‘Ik heb geen zin meer om verliefd te worden’, zei ik. Hij keek me afwachtend aan. ‘Het loopt altijd uit op een teleurstelling’, vervolgde ik, ‘en daar heb ik geen zin meer in’. ‘Dat begrijp ik’, zei Bob, en ik wist dat hij het ook echt begreep. ‘Waarom hebben wij eigenlijk nooit een relatie gekregen?’, vroeg ik plompverloren. ‘Maar we hebben toch een relatie’, meende Bob. ‘Ja, maar ik bedoel een liefdesrelatie’, verduidelijkte ik. ‘Wil je dat dan?’, vroeg Bob een beetje verbaasd.

‘We zijn al jaren bevriend’, zei ik, ‘en er is geen enkele andere man waar ik me zo vertrouwd en veilig bij voel’. Bob leek even iets te gaan zeggen, maar besloot toch te zwijgen. ‘Ik bedoel, als liefde rationeel was, dan zou het toch logisch zijn dat wij samen zouden zijn’, legde ik uit. ‘Ja’, zei Bob, ‘als liefde rationeel zou zijn, zeg je. Maar is liefde dan irrationeel? Wij houden toch van elkaar. Dat is al jaren zo. Maar volgens mij ben jij niet verliefd op me’. ‘Moet dat dan?’, vroeg ik.

‘Is het niet zo dat je, doordat je teleurgesteld bent in Henk, denkt dat je maar eens niet op je verliefdheid moet vertrouwen en dat je daarom denkt dat wij het maar eens samen moeten proberen?’, zei Bob zacht. ‘Ja, nou en?’, opperde ik. ‘Om heel eerlijk te zijn vind ik dat wel eng’, zei Bob, ‘want als je dan in mij teleurgesteld raakt omdat je uiteindelijk de verliefdheid mist, dan zou dat onze vriendschap kunnen schaden, toch? En dat is wel het laatste dat ik wil’. Daar had ik zelf ook wel aan gedacht.

‘Maar zouden we het gewoon niet een keer kunnen proberen?’, zei ik, ‘Dat we gewoon een keer samen vrijen om te kijken hoe dat gaat?’. ‘En als het niet gaat, wat dan?’. ‘Dan blijven we even goede vrienden’, meende ik. ‘Tja’, zei Bob, ‘dat zouden we natuurlijk wel eens kunnen proberen. Maar niet nu’. ‘Waarom niet nu?’, vroeg ik. ‘Om twee redenen’, zei Bob, ‘De eerste reden is dat je net een mislukte relatie achter de rug hebt, en dat dat je oordeel teveel beïnvloedt en de tweede reden is dat je iets teveel sinaasappellikeur hebt gedronken, en dat je daardoor niet helemaal helder denkt’. ‘Ja, nou en?’, zei ik. ‘Ik heb dan het gevoel dat als ik nu met je zou vrijen ik misbruik van de situatie maak, en dat wil ik niet’. ‘Waarom niet?’. ‘Omdat ik teveel van je hou’, zei Bob.

‘Ik heb geen zin om naar huis te gaan’, zeg ik, ‘ik wil niet alleen zijn’. Ineens overvalt me een intens gevoel van verdriet. ‘Mag ik bij jou blijven slapen?’, vraag ik. Ik begin onbedaarlijk te huilen. ‘Natuurlijk Gertrude’, zegt Bob, ‘maar eerst zet ik een kop koffie voor je, oké?’. Hij loopt naar het aanrecht en zet zijn koffiezetapparaat aan. Even later zet hij een kop zwarte koffie voor me neer. Ik neem kleine hete slokjes koffie. ‘Wil jij geen koffie?’, vraag ik. Hij knikt ontkennend.

Terwijl Bob onder de douche staat poets ik mijn tanden met de tandenborstel die Bob net voor me uit de verpakking heeft gehaald. ‘Wil je ook even douchen?’, vraagt hij terwijl hij zijn hoofd door het douchegordijn steekt. ‘Ja’, zeg ik. Hij stapt onder de douche vandaan en droogt zich af terwijl ik onder de douche het zweet van de dag van me afspoel. Als ik onder de douche vandaan kom slaat Bob een handdoek om me heen. Ik droog me af.

‘Ik heb geen nachtkleding bij me’, zeg ik. ‘Ik heb ook geen nachtkleding. Ik slaap altijd naakt’, zegt Bob. ‘Oké’, zeg ik. We kruipen samen in Bob’s tweepersoonsbed. ‘Blijven hier vaak vrouwen slapen?’, vraag ik. ‘Valt wel mee’, zegt Bob met een glimlachje. ‘Mag ik tegen je aankruipen?’, vraag ik enigszins verlegen. “kom maar’, zegt Bob en ik kruip in zijn holletje. Hij streelt mijn haar voor mijn ogen weg en kijkt me aan. ‘Slaap lekker’, zegt hij.

Of het door de drank komt of omdat ik moe ben van alle emoties, weet ik niet, maar ik val al snel in slaap. Ik voel zijn lijf tegen het mijne. Ik voel me veilig. Veiliger dan ik me ooit eerder bij een man heb gevoeld. Ik weet dat hij geen misbruik zal maken van het feit dat we hier samen, in ons blootje, in bed liggen en van het feit dat ik niet helemaal helder meer ben door de drank.

Als ik ’s ochtends wakker wordt lig ik alleen in bed. Ik hoor Bob in de keuken rommelen en sta op. Ik trek mijn kleren aan en ga naar de keuken waar Bob al een ontbijt heeft klaarstaan. Zelfgebakken brood, een gekookt ei, de geur van koffie, kaas, boter en vers sinaasappelsap. Ik ga zitten en, nadat hij voor ons allebei een kop koffie heeft ingeschonken, gaat Bob tegenover me zitten. ‘Smakelijk eten’, zegt hij.

Ik kijk hem aan en ik word warm van binnen.

‘Jij ook smakelijk eten’, zeg ik.