Ik loop met een licht hart naar de koffietent waar we met zijn drieën afgesproken hebben, Anke, Dora en ik. Het is alsof iedereen die ik tegen kom naar me glimlacht en misschien is dat ook wel zo, als reactie op de glimlach die op mijn gezicht gebeiteld is. Zelfs als de zon niet zou schijnen zou ik het gevoel hebben dat het zomer is. Als de regen met bakken uit de lucht zou vallen, zou ik ronddansen als Gene Kelly in ‘Singing In The Rain’.

‘Dag lieverds’, zeg ik als ik aan het tafeltje ga zitten waar Anke en Dora al aan de koffie zitten. ‘Wat is er met jou aan de hand’, vraagt Dora. ‘Hoezo?’, zeg ik met een grijns van oor tot oor. ‘Volgens mij ben je verliefd’, zegt Anke. ‘En waarom denk je dat?’, vraag ik. ‘Omdat je straalt’, zegt Anke, ‘je straalt zoals ik je nog nooit heb zien stralen. Alsof je nou eindelijk je grote liefde gevonden hebt. ‘Ach, misschien is dat wel zo’, beaam ik voorzichtig.

‘Vertel’, zegt Dora. ‘Eerst koffie’, zeg ik. En nadat de koffie gebracht is zeg ik: ’Ik ben verliefd op Bob’. ‘Welke Bob?’, vraagt Dora. ‘Nou je kent Bob toch wel?’, zeg ik. ‘Bedoel je je goede vriend Bob, Bobbediebob?’, vraagt Anke verbaasd. ‘Ja, die Bob bedoel ik’, zeg ik. ‘Hoe komt dat nou ineens zo?’, wil Anke weten. ‘Ja, hoe zit dat?’, reageert Dora, ‘en hoelang is dat al aan de gang?’. ‘Nog niet zo heel erg lang’, zeg ik.

Ik weet zelf ook niet precies hoe het kwam, waarom ik ineens op Bob verliefd werd terwijl ik hem al zo lang ken. En wat me misschien het meest verbaast is dat die verliefdheid wederzijds is, alsof we elkaar nu, na al die jaren, pas echt zijn gaan zien. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, want ik hou al heel lang van Bob en Bob houdt ook al heel lang van mij. Maar die liefde leek puur platonisch, althans dat dacht ik omdat dat ook zo leek te zijn.

Nadat ik bij Bob was blijven slapen, merkte ik dat ik die intimiteit in al mijn andere relaties had gemist. Samen in bed liggen, lepeltje in lepeltje, de warmte van zijn lichaam voelend, zonder dat er zo nodig geneukt moest worden. En ook als we elkaar streelden was dat vooral knus. ‘Gewoon knus dus’, reageren Anke en Dora als ik dat aan hen vertel. ‘Ja, gewoon knus dus’, is mijn reactie.

‘Dus jullie doen het niet samen’, meent Anke te moeten concluderen. ‘Jawel’, zeg ik, ‘maar alleen als we daar allebei zin in hebben’. De eerste keren dat we samen sliepen knuffelden we wel, maar we waren allebei nogal huiverig om af te tasten hoever we konden gaan. Totdat Bob opmerkte dat ik hem opwond en dat hij dat zei wond mij weer op. Het resultaat was dat we seks hadden, weken nadat we voor het eerst samen in bed gelegen hadden.

Maar zelfs zonder seks zou ik niet meer zonder Bob willen. De intimiteit tussen ons overstijgt de lust die we ook voor elkaar voelen. We slapen drie of vier keer per week bij elkaar, meestal in zijn bed. De avonden dat we niet bij elkaar zijn bellen we elkaar op, altijd om een uur of elf. Dan bespreken we de dag en als we uitgesproken zijn dan zitten we vaak nog een kwartier tot een half uur aan de telefoon omdat we allebei het contact niet willen verbreken. Dan zwijgen we en luisteren naar elkaars ademhaling. En dat is dan genoeg. Sterker nog dat zijn de meest intieme momenten die ik ooit heb gevoeld.

‘Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo verliefd op iemand ben geweest’, zeg ik. ‘Wel maf dat je er jaren over gedaan hebt om er achter te komen dat Bob de ware voor je is’, zegt Dora. Ik glimlach. ‘Ja’, beaam ik, ‘dat is inderdaad nogal maf. ‘Ben je niet bang dat het de vriendschap tussen jullie aan zal tasten?’, vraagt Anke. ‘Nee, daar ben ik niet bang voor. Ik ken Bob, doordat we al zolang bevriend zijn, door en door, en ik vertrouw hem daarom ook volledig. Om eerlijk te zijn denk ik dat Bob de ware voor me is omdat onze relatie op een hechte vriendschap is gebaseerd.Ik denk niet dat dat nog stuk kan. Die vriendschap bedoel ik, zelfs niet als we seksueel op elkaar uitgekeken zouden raken. Hoewel ik me dat, eerlijk gezegd, helemaal niet kan voorstellen’.

Alle andere keren dat ik verliefd werd op een man bleek het gebrek aan vriendschap de oorzaak van het uiteindelijk mislukken van de relatie te zijn. Verliefdheid als een verlangen naar iets onduidelijks. De hoop dat je je geluk door middel van de ander zal vinden. Dat de ander degene zal zijn die jou, op een magische manier, gelukkig zal maken. Ik heb me afgevraagd of ik dat met Bob ook heb, maar ik denk het niet. Het is genoeg om hem in mijn leven te hebben. Zijn aanwezigheid is magie genoeg.

‘Wil je kinderen met hem?’, vraagt Anke. ‘Nee’, zeg ik naar waarheid, ‘het enige dat ik wil is wat we hebben. Als hij behoefte heeft om alleen te zijn, dan is dat prima. Als ik behoefte heb om alleen te zijn dan heeft hij daar ook geen moeite mee. Ik verlang niet naar iets dat er niet is, maar ik geniet van alles dat we samen hebben. Ik wil niet iets van hem dat hij me niet geven kan of geven wil. Zoals ik ook van jullie niets wil dat jullie niet aan me geven willen of kunnen. Dat is toch de essentie van vriendschap, dat je genoeg hebt aan datgene dat je voor elkaar betekenen kunt’.

‘Ik denk dat je daarin gelijk hebt’, zegt Dora, ‘als je niet tevreden bent met je vrienden zoals ze zijn, dan ben je eigenlijk al geen vrienden meer’. ‘Maar je kunt toch wel kritiek hebben op je vrienden’, meent Anke. ‘Natuurlijk’, zegt Dora, ‘maar dat is iets anders. Dan ben je niet tevreden met wat die vriend of vriendin op dat moment doet en daar mag je natuurlijk commentaar op hebben. Waar het om gaat is dat je niet meer van een vriend of vriendin mag eisen dan die vriend of vriendin je kan of wil geven’.

‘En dat geldt voor elke liefdesrelatie’, voeg ik er aan toe, ‘je ontvangt de liefde die de ander je geeft als een cadeau, omdat je, als je het opeist, de ander de kans ontneemt om het je cadeau te geven’. ‘Dat moet ik even tot me door laten dringen’, zegt Anke, ‘want wat je zegt is dat je de liefde van de ander niet op mag eisen omdat je de ander daardoor niet de kans geeft om je die liefde cadeau te doen. Is dat wat je bedoelt?’ ‘Precies’, zeg ik.

Anke knikt beamend. Dora glimlacht. Ik neem een slok hete koffie en laat er mijn slokdarm door verwarmen. Ik voel me gelukkig. En ik weet dat het geluk dat ik voel onverwoestbaar is. Hier zit ik met mijn beste twee vriendinnen het geluk te delen dat ik heb gevonden in mijn allerbeste vriend.

Wat zou een mens zich meer kunnen wensen?