billy marlowe

billy, bill en billy
- billy marlowe, bill wilson en billy white jr

bill wilson

billy white jr

 

Drie keer Bill, drie keer, wellicht bij toeval, melancholische liedjesschrijvers of zangers met albums waar een zekere tristesse van uitgaat, en twee keer een vergeten meesterwerkje.

Billy Marlowe - Show Me The Steps

Billy Marlowe is een man met een triest verhaal, een muzikant die al heel wat dieptepunten had gekend (gevangenis, drugs) toen hij hoorde dat iemand een studio had geopend en iemand zocht die een album wou opnemen. De veertigjarige Marlowe bleek in 1983 de eerste te zijn die zich meldde, en er werd zowaar een complete band rond hem geformeerd, met onder meer Shawn Colvin, en Show Me The Steps werd opgenomen, maar vervolgens nooit uitgebracht, want er was geen platenmaatschappij die er iets in zag. Marlowe overleed toen hij 53 was, en de plaat werd pas dertig jaar na de opnames uitgebracht en blijkt een juweeltje te zijn, met een aantal bijzonder sterke nummers. Rauwheid en energie gaan hier samen met melancholie. Mooi.

Bill Wilson - Ever Changing Minstrel

Bill Wilson kwam van Indiana, klopte in 1973 op de keukendeur van producer Bob Johnston, die ook Johnny Cash en Bob Dylan produceerde, speelde hem wat liedjes voor, en Johnston vond hem zo goed dat hij de crew van Blonde on Blonde optrommelde waarmee ze in één avond Ever Changing Minstrel opnamen, ook weer zo'n vergeten juweeltje. De arrangementen doen soms wat denken aan Tim Buckley, maar Wilson wordt nooit zeurderig of té jazzy. Van Morrison's Astral Weeks, daar doet het ook wel wat aan denken. Goede liedjes kortom, die meer dan voortreffelijk gearrangeerd zijn, met een uitstekende band, die er duidelijk zin in had. Een vergeten meesterwerkje.

Billy White Jr - Just Another Sad Ol' Song

Billy White is geen vergeten held uit vervlogen tijden, maar gewoon een countryzanger en liedjesschrijver die in zijn eigen studio zijn eigen liedjes opneemt. Hij schrijft mooie liedjes, zingt goed, en arrangeert op een vrij traditionele countrymanier, maar heel goed en effectief. En als je als enige cover kiest voor Train Leaves Here This Morning van Dillard & Clark, dan heb je het pleit bij mij al half gewonnen...

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

terug naar de startpagina van moors magazine