Twaalf droevige liedjes en een blues – twelve sad songs and one blues, dat is de titel van het album van pianist Herbert de Jonge. Het album telt overigens zestien titels.

Het motto: “play it soft and it’s almost like praying” vind ik wel heel mooi passen bij deze ingetogen versies van soms heel bekende nummers als Monks Round Midnight, Eine kleine nachtmusik, Danny Boy en Erbarme Dich – heel uiteenlopende muziek dus, die door de aanpak van pianist Herbert de Jonge toch tot een volledig uitgebalanceerd album leidt.

Zorg voor een rustig moment en ga er dan ook echt even voor zitten en laat de muziek over je heen komen, dan hoor je hoe elke noot hier op de juiste plek zit, hoewel de liedjes volledig uitgekleed lijken. Toch weet De Jonge met improvisatie en subtiele details constant te boeien. Indrukwekkend in zijn eenvoud.

Luister hier naar een paar fragmenten: