Giacomo Pedicini is een contrabassist uit Napels die verbazingwekkende dingen met zijn instrument doet. Dat leverde al een paar opmerkelijke albums op als het fenomenale Hard Boiled waarin hij de grenzen van de bas op een ongeëvenaarde manier opzocht, en op Down in the Valley gooit hij nog meer instrumenten in de strijd, en blijkt hij nog veelzijdiger te zijn dan ik toch al dacht.

Haiku Leftovers is ook weer een adembenemd album, een ep eigenlijk, vier nummers die samen nog geen kwartier duren, maar die net zoveel impact hebben als een compleet album. Pedicini heeft het hier over de lege ruimte tussen de dingen, de stilte die overblijft als het geluid vervaagt, als een noot niet langer ergens aan vastzit. Het overleven van het minimum, dat is waar het hier over gaat, de echo die blijft vibreren nadat het origineel verdwenen is.

Iedere Haiku is een poging om vast te pakken wat niet te grijpen valt. Een manier om minder te zeggen, om te luisteren wat er overblijft als noodzaak is opgelost. Luister en verbaas je, en luister dan vooral nog een keer naar deze bijna ongrijpbare muziek.

Luister hier naar een paar fragmenten: