Driving Mrs. Satan is een band die tussen Londen en Napels ontstond en die op een bijzondere manier hardrock transformeert tot jazzy folk, waarbij de liedjes op een wonderbaarlijke manier niet alleen overeind blijven, maar zelfs sterker lijken te worden.

Late Ever After, hun derde album, begint bijvoorbeeld met Ozzy Osbourne’s Breaking All the Rules en sluit af met Iron Maiden’s Only the Good Die Young. 

Driving Mrs. Satan, opgericht in 2012 in Napels en Londen, staat bekend om zijn akoestische en intieme herinterpretaties van heavy metal-klassiekers. Ze namen deel aan het programma TTT (Titel, Thesen, Temperamente) op Das Erste in Duitsland, waarmee ze internationale bekendheid verwierven.

Zangeres Claudia Sorvillo en multi-instrumentalist Giacomo Pedicini bouwden een carrière op met EP’s, albums en Europese tournees, waarbij ze nummers van artiesten als Metallica, Slayer, AC/DC, Iron Maiden en Anthrax volledig opnieuw interpreteerden en naar hun hand zetten. Na hun EP uit 2013 en hun debuutalbum Popscotch (2014, Agualoca Records) bereikte de band een internationaal publiek, met name in Duitsland, met hun herinterpretatie van Metallica’s “Battery”. Hun tweede album, Did You Mrs. Me? (2016), was al net zo sterk en bracht het project op tournee door heel Europa.

En nu is er na tien jaar stilte op albumgebied eindelijk een nieuw album, uitgebracht op het eigenzinnige Italiaanse Liburia-label, en het was het wachten meer dan waard, want dit is een absoluut juweeltje, waarbij elk hardrocknummer dat ze coveren een onverwacht pareltje blijkt te zijn dat hier in een compleet nieuw licht komt te staan. Een absolute aanrader voor liefhebbers van hardrock, maar zeker ook voor liefhebbers van jazzy folk, die kunnen horen dat hardrock mooiere liedjes heeft voortgebracht dan zij wellicht ooit gedacht hadden.

Luister hier naar een paar fragmenten: