Adán Mizrahi komt uit Buenos Aires, waar hij begon als punkgitarist. Later ging hij jazz en tango spelen en ging hij over op de contrabas. Uiteindelijk belandde hij in Amsterdam, waar hij langdurig ging samenwerken met de Argentijnse, in Nederland wonende tenorsaxofonist Natalio Sud.

Op zijn debuutalbum laat Mizrahi horen dat hij niet alleen een uitzonderlijk bassist is, maar ook een subliem componist, en dat hij een superband om zich heen heeft weten te verzamelen, met naast tenorsaxofonist Natalio Sud, die hier mooier klinkt dan ooit, ook de Groninger altsaxofonist Ben van Gelder, die een zeldzaam fraai geluid weet te produceren.

In de ritmesectie is de contrabas steeds aanwezig zonder al te nadrukkelijk op de voorgrond te treden (hoe kan het toch dat bassisten zo vaak zulke geweldige bandleiders en componisten blijken te zijn?), terwijl drummer Tijn Jans en gitarist Teis Semey perfect aanvullen.

De band kun je gerust een superband noemen, omdat ze Argentijnse ritmes en textuur perfect weten te integreren in hedendaagse jazz en avant-garde. Want hoe traditioneel jazzy het soms ook mag klinken, met die mooie melancholieke saxofoons en die bas, ze zoeken wel degelijk ook het avontuur op. Verschillende generaties (het jongste en oudste bandlid schelen twintig jaar in leeftijd) en verschillende stromingen mengen hier moeiteloos met elkaar met als resultaat een ontspannen en tegelijk spannend album waar je gemakkelijk verslaafd aan kunt raken (dat samenspel, die fluisterzachte passages!). Een absolute aanrader.

Luister hier naar een paar fragmenten:

Javastraat     
Tone Deaf Morning Chant     
Rubata e Ritrovata     
Melush