Het werk dat Johannes Brahms voor piano componeerde was mij, moet ik eerlijk bekennen, onbekend tot ik het dubbel-album in handen kreeg met de opnames die de Belgische pianist Dirk Herten maakte van een aantal van Brahms’ stukken voor piano. Dat was, moet ik bekennen, een openbaring. Ik ben blij dat deze blinde vlek in mijn muzikale kennis zo voortreffelijk werd ingevuld met deze magnifieke uitvoeringen.

Om te beginnen blijkt Brahms pianomuziek te hebben geschreven die volstrekt tijdloos is. Dat spreekt misschien voor zich, we spreken immers niet voor niets van klassieke muziek, maar wat we hier horen is muziek waar je af en toe wat minimal music in hoort, wat jazz (ik heb zelfs het vermoeden dat Thelonious Monk hier met plezier naar geluisterd zou hebben) en verbazingwekkend sprankelende en verrassende overgangen, van melancholiek naar opgewekt bijvoorbeeld.

Dat heeft uiteraard ook voor een deel met de uitvoering van Dirk Herten te maken, die zelf beweert dat hij zo puur en kaal mogelijk de partituur probeert te volgen, dus hij probeert precies zo te spelen als de componist het bedoeld heeft. Maar daarin is hij gelukkig niet al te braaf en te mak – hij weet er een zekere schwung en energie in te brengen die de grote meester zeker gewaardeerd zou hebben.

Twee cd’s met bijna twee uur alleen maar één piano, en toch zit je als luisteraar twee uur onafgebroken geboeid te luisteren. Dit is bovendien muziek waar nogal wat in te ontdekken valt, dus vaker draaien is absoluut aan te bevelen. Ik begreep dat Herten zich nu al aan het voorbereiden is op de piano-composities van Beethoven – ik kijk er naar uit! Voorlopig dompel ik me nog even onder in Brahms.

Luister hier naar een paar fragmenten:

brahms - klavierstücke opus 76 - cappriccio     
brahms - zwei rhapsodien opus 79 - agitato     
brahms - fantasien opus 116 - cappriccio     
brahms - klavierstücke opus 119 - rhapsodie