eliza gilkyson dark ages
Eliza Gilkyson is een indrukwekkende persoonlijkheid, en niet alleen doordat ze met haar lengte van twee meter boven iedereen uittorent, ze is ook al vijftig jaar een singer/songwriter waar je serieus rekening mee dient te houden. Haar liedjes gáán altijd echt ergens over en ze laat zich niet snel de mond snoeren.
Het verbaasde me dan ook niet dat ze met haar nieuwe album Dark Ages wel heel duidelijk stelling neemt tegen Trump en zijn trawanten, want het titellied laat aan de verbeelding niets over – deze Amerikaanse regering brengt ons weer terug naar de donkere tijden, de Middeleeuwen, de Dark Ages.
De andere liedjes op het album zijn al net zo sterk, al is de titelsong het meest uitgesproken en laat ze daarin haar woede het nadrukkelijkst doorklinken. Overigens opmerkelijk dat we de mannen in de muziek nauwelijks horen, terwijl naast Gilkyson ook Iris DeMent en Christine Lavin al felle anti-Trumpliedjes hebben geschreven. Voor de duvel niet bang, de dames. Heerlijk.
Eliza Gilkyson maakt overigens al decennialang het ene na het andere sublieme album, dus het is beslist de moeite waard om meer van haar te beluisteren en te bekijken. Bezoek ook zeker even haar website.
- Eliza Gilkyson – Dark Ages – Realiza Records
Luister hier naar een paar fragmenten:
Uit mijn verslag van de Rhythm & Bluesnight 2006 in de Oosterpoort in Groningen:
- Singer/songwriter Eliza Gilkyson speelde in een relatief kleine zaal, met een uitstekende sidekick in de gedaante van gitarist Robert McEntee, die meer deed dan alleen fantastisch gitaarspelen, hij leverde een zeer prima tweede stem. Gilkyson was indrukwekkend. Ze zingt makkelijk en prachtig, en ze heeft zeer prima liedjes geschreven, die overigens in Amerika alleen in het alternatieve circuit op de radio te horen zijn, want veel te kritisch voor de doorsnee radio. Voor ons is het allemaal niet schokkend, al zijn het wel degelijk sterke liedjes. Ze sloot af met een van de liedjes van haar vader – Bare Necessities uit de tekenfilm Jungle Book, en dat leverde nog een tamelijk hilarisch moment op toen de gitarist spontaan vroeg om het refrein in het Nederlands te zingen (“Wat je van beren leren kan…”) – de helft van de zaal pikte dat feilloos op, terwijl de andere helft verbaasd zat toe te kijken. Leuk.
Ik heb na dat concert nog even met Gilkyson staan praten, maar dat was helaas te kort om er een interviewverslag van te maken.