De eerste keer dat ik Riccardo Tesi en zijn band Banditaliana live zag spelen zal ik nooit vergeten – ik had na anderhalf uur pijn in mijn kaken van de brede grijns die maar niet wou wijken, van het pure genieten – wat een band! Het is niet alleen Tesi zelf met zijn diatonische accordeon, maar saxofonist Claudio Carboni, drummer/percussionist Gigi Biolcati, gitarist en vooral zanger Maurizio Geri die samen zo’n ongelofelijk goede live-band vormen dat je alleen maar verbijsterd kunt constateren dat het verbazingwekkend is dat deze mannen niet wereldberoemd zijn. Afijn.

Tesi heeft zojuist, eind 2015, als “musical director” een machtig mooie nieuwe versie van het vijftig jaar oude Bella Ciao mogen presenteren, en nu is er ook een nieuw album van Riccardo Tesi & Banditalana, Maggio, met de nodige gasten die er nog wat extra cachet aan geven. Tesi en zijn band hebben dat eigenlijk niet nodig, maar als Fanfare Tirana in het volstrekt doodgespeelde Rosamunda aanschuift en dat nummer samen met Banditaliana ineens omhoog weet te krikken van een Tiroler hoempanummer tot iets veel en veel spannenders, dan wordt het ineens wel heel erg leuk allemaal. Er spelen meer gasten mee – Ettore Bonafé op vibrafoon, Mauro Palmas op fluit, Davide Bizzarri op viool en nog veel meer.

Tesi schreef een groot aantal van de composities, vaak samen met bandgenoten Geri en Biolcati, en het is allemaal weer even schitterend. Italiaanse folk, met vleugen wereldmuziek vanuit het hele mediterrane gebied, en altijd weer gespeeld met een passie en een overgave die je meesleept. De band is hecht en scherp, er wordt zelden een noot teveel gespeeld, terwijl het geluid altijd weldadig vol is. Mooi. Een nieuw juweeltje van Tesi en Banditaliana – en vergeet niet ze live te gaan zien als je de kans krijgt – ik verzeker je dat je een concert ziet dat je nooit vergeet!

Luister hier naar een paar fragmenten:

maggio del crinale - met gabriele savarese, viool en gitaar     
i maggio - il maggio, met allessandro lanzoni, piano     
rosamunda, met fanfare tirana     
larca e la paura, met enrico guerzoni, cello