Johanna Juhola ken ik al langer van haar verfrissende energieke Finse aanpak van de tango, maar ze blijkt ook dol te zijn oop de “polska”, een liefde die ze deelt met de Zweedse violiste Lena Jonsson, en dat levert een album op dat mij iets minder aanspreekt omdat ik een grotere voorliefde voor de tango heb en ik heel erg enthousiast was over Juhola’s tango’s, maar dat nog steeds verrassend en erg goed is.

Scandinavische folk op zijn best, want Juhola is gewoon een buitengewoon goede en avontuurlijke accordeoniste, en Jonsson is duidelijk uit hetzelfde hout gesneden. Dus ja, traditionele muziek, maar dan wel met een fikse scheut hedendaagse energie en oneerbiedige aanpak die het toch net weer even leuker maakt dan de brave traditie volgen.

Luister maar eens naar de fragmenten die ik je kan laten horen dan begrijp je wel wat ik bedoel, want er zit ook een vleug minimal music in, wat jazz en vooral veel eigenwijsheid. Leuk dus.

Luister hier naar een paar fragmenten: