![]() |
rhythm &
bluesnight - de route van renske en joost |
De Rhythm & Bluesnight 2006, in de Oosterpoort in Groningen, was een sterke aflevering, waarbij Hilde en ik noodgedwongen een aantal acts hebben gemist. Gelukkig liep Renske er met haar vriendje Joost ook rond, en bleek zij een totaal andere route te hebben genomen, zodat we samen een redelijk goed beeld van de avond kunnen geven.
|
Waarschuwing: de schrijfster dezes (Renske
Kluin) wordt niet gehinderd door uitgebreide kennis van dit muzikale genre
in het algemeen en de becommentarieerde artiesten in het bijzonder. Chris Hillman & Herb Pedersen Volgens het programmaboekje was Chris Hillman vroeger, ver
voor onze tijd, een popidool, rockster en country-icoon, die samen met zijn
goede vriend Herb Pedersen terugkeerde naar zijn roots. Benieuwd naar de
gedragingen van een voormalig rockster die zijn eerste liefde (de bluegrass)
herontdekt heeft, togen wij dan ook richting Kleine Zaal.
Hans van Lier & Ralph de Jong en Band Wij verruilden de kleine zaal al na een kwartier voor de foyer, en al van grote afstand kwam ons de geweldige stem van Ralph de Jong tegemoet. Wij hadden, afgaand op het geluid, eigenlijk een zwarte bluesgod van in de vijftig verwacht en waren dan ook aardig verrast toen de zanger een blond twintigjarig manneke bleek te zijn. Gitarist Hans van Lier weet zijn solo’s perfect op te bouwen, met genoeg losse eindjes om het spannend te houden. Deze twee zijn erg goed op elkaar en de rest van de band ingespeeld en hebben er duidelijk heel veel lol in. Dit soort blues willen wij meer horen. Stampend en zwetend, met lef gespeeld, en precies op het snijvlak van virtuoze muzikaliteit en rauwe emotie.
Susan Tedeschi Van deze dame wisten wij al dat ze een geweldige stem
heeft en bovendien niet onverdienstelijk gitaar kan spelen, dus we waren erg
benieuwd naar haar liveshow. Die viel niets tegen. Susan en haar band werken
geweldig samen en hun plezier in het muziek maken werkt zeer aanstekelijk.
Ze heeft een heel goeie band om zich heen, die haar nummers heel goed
ondersteunt en haar beter laat zingen dan ze in haar eentje zou kunnen. Het
is alleen jammer dat de band af en toe een beetje té aanwezig is: op sommige
momenten zouden ze beter even gas terug kunnen nemen om de nummers beter tot
hun recht te laten komen. Less is more! Bjørn Berge Zo hee, wat produceert deze Noor een boel geluid in zijn eentje! Met zijn twaalfsnarige gitaren, zijn enorme stem en een blokje onder zijn voet dat als hij er op tikt een geluid als een bass-drum voortbrengt, heeft hij helemaal geen band meer nodig. Hij weet in zijn eentje enorm te swingen. Soms klinkt hij hard, soms nog harder, en soms juist heel ingetogen. Nooit saai, altijd funky. Een soort blues-metal, eigenlijk.
Hyacinth House Over deze band waren onze meningen verdeeld. Nou hebben we
dat wel vaker, en ook altijd op dezelfde punten. Deze band werd in het
boekje vergeleken met 16 horsepower (vind ik niks, Joost vindt het leuk),
Bonnie Prince Billy (idem) en the Doors (kan ik best hebben, voor een paar
minuten…). Om kort te zijn: ik vond het saai, pretentieus geneuzel en Joost
vond het leuk. Daarom vertelt Joost wat hij ervan vond: |