Ruud’s stokpaardjes aflevering 97 bestaat uit een aantal aantekeningen uit het aantekenschrift van Ruud Moors – een verzameling prikkelende aforismen dus dit keer, in plaats van een filosofisch essay.
Een Belgische gitarist, een Portugese pianist en een Portugese saxofonist vormen de Transition Unit, waarmee ze geweldige spannende nieuwe jazz maken, waarbij je als luisteraar telkens weer verbaasd en bewonderend zit te genieten. Muziek voor iedereen met open oren.
Transition Unit – Face Value.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6188 wordt alleen maar vreemder als j verder gaat inzoomen, dus gebruik alsjeblieft de galerie en loop die ook door tot de laatste plaatjes waar je helemaal ingezoomd bent.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6189 – de merkwaardige kleuren van deze grafiek komen opnieuw uit verschillende zwarte stempelkussens. Ik heb inmiddels een behoorlijk breed palet aan zwarte stempelkussens verzameld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6190 is een spel van optische illusies dat je het beste van een afstandje kunt bekijken. Naast verschillende zwarte stempelkussens heb ik hier ook een wit stempelkussen ingezet, en dat is verantwoordelijk voor de merkwaardige blauwe kleur.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6185 is een kwestie van focussen, en dat betekent vooral dat je even de tijd moet nemen om wat langer te kijken. Dan valt alles op zijn plek en kun je even met je ogen knipperen zodat alles er weer anders uit gaat zien. Haha.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6186 ziet er uit van een afstand uit als een verzameling blokken, waarbij het lichte deel de bovenkant van de blok is, maar als je je focus verlegt zie je ook hier weer iets totaal anders. En ook als je gaat kantelen word je steeds weer verrast.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6187 is een spel van suggestie en bedrog, dus als kijker hoef je je niet te vervelen. Neem er rustig de tijd voor, want er valt weer veel te ontdekken.
Ik heb de griep nog steeds niet helemaal afgeschud, het duurt zo lang dat ik nog een keer getest heb, maar toch geen corona. Wel tikte de migraine me nog even op de schouder. Dolle pret.
Dystopolis is de laatste stad op aarde en uiteraard wil het lefgozertje Abdulla daarheen als kersvers politieagentje, vooral ook omdat er naast terroriserende bendes en afvalregens elke vijf jaar ook nog een verschrikkelijke kannibaal langskomt die er voor zorgt dat de stad uitgestorven is omdat niemand zich buiten waagt. Abdulla is vastbesloten die beruchte kannibaal te stoppen. Hij wordt gekoppeld aan Billy, een politieman die wat veel angststoornissen heeft opgebouwd. Abdulla leert de stad dankzij Billy wel heel snel heel goed kennen en de confrontatie met de kannibaal komt er ook nog aan. Een krankzinnig verhaal, waanzinnig goed getekend en een absolute aanrader voor liefhebbers van absurde fantasy/sf/horror/apocalyptische strips met humor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6182 is een spel van optische illusies dat het beste werkt als je wat afstand neemt en wat langer blijft kijken. Het is daarnaast ook een zoekplaatje voor gevorderden waarin je onder meer een berglandschap zou kunnen ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6183 is wat aan de weerbarstige kant – het kan even duren voor de schaduwen bij jou als kijker gaan doen wat ze moeten doen. Neem er dus gewoon even rustig de tijd voor, en loop vooral ook even de hele galerie door, dat helpt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6184 is weer op een heel andere manier weerbarstig, dat wil zeggen dat je ook hier wat lastig greep krijgt op de structuur en het ritme van de grafiek. Geduld helpt.
Gisteren was een zwarte dag voor Amerika en een zwarte dag voor de hele wereld. Ruud Moors schreef er een kort liedje over.
You made me president again.
Een andere reactie, waar ik overigens een brok van in mijn keel kreeg, was het gedicht dat Rebecca Faulkner van Reasons to be Cheerful samenstelde uit de reacties op de lezersvraag die ze hadden gesteld “Wie er ook wint…”
A post-election day poem – No Matter Who Wins.
Ricardo Jacinto is een Portugese cellist die ik al kende van het avontuurlijke free jazz trio The Selva. Het solo-album dat hij maakte heeft me volledig van mijn sokken geblazen – een verbijsterend goede plaat en een absolute aanrader voor iedereen die niet bang is voor gedurfd muzikaal avontuur.
Ricardo Jacinto solo – seven pieces for cello, electronics, audio feedback and resonant gong.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6179 is een spel van licht en schaduw en daardoor een vrij subtiel spel van optische illusies en op-art met een rafelrandje van lichte tinten grijs. Langer kijken en een beetje afstand nemen, dat zijn de tips bij deze.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6180 – ik noem het zelf vaak optische illusies en een zoekplaatje, iemand anders noemde het gisteren “bedrog en suggestie”, en zo kun je het natuurlijk ook formuleren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6181 is ook weer een staaltje bedrog en suggestie – zoom bij deze vooral ook even in en blijf daar even wat langer kijken om even alles op zijn plek te laten vallen, dan heb je ook sneller greep op het totaalbeeld.
Nicolas Puluhen is een Franse activist die vecht tegen seksueel geweld tegen kinderen. Mon P’tit Loup (mijn kleine wolf) is het resultaat van een oproep die hij deed aan zijn muzikale vrienden om muziek te maken die over dat thema gaat. Het leverde een indrukwekkend, aangrijpend en soms ook schokkend album op. Bloedstollend mooie muziek.
Mon P’tit Loup
Holly’s stempelgrafiek nummer 6176 is een subtiel spel van licht en schaduw, waarmee de optische illusies bijna onzichtbaar worden gemaakt. Neem er even rustig de tijd voor, want het duurt even voordat alles hier op zijn plek valt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6177 is naast een spel van optische illusies ook een zoekplaatje voor gevorderden waarin de een alleen maar ruwe stenen ziet terwijl een ander er gemakkelijk de hoofden in terug kan vinden die ik erin verstopt heb.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6178 is opnieuw een variatie op een thema, waarin ik dit keer de verschillende kleuren die mijn zwarte stempelkussens leveren nadrukkelijk tegen elkaar heb uitgespeeld. Kantelen levert verrassende perspectiefwisselingen op.
Tot mijn stomme verbazing maakte Arjen Lubach bekend dat hij naar RTL gaat omdat daar een grote zak geld op hem wacht (zijn woorden). Juist in deze tijd de publieke omroep in de steek laten vind ik al een slecht idee, maar voor het geld gaan als je programma’s maakt zoals Lubach die maakte? Tijd om uit te leggen waarom ik allergisch ben voor hypocrieten.
Arjen Lubach – en nou is het afgelopen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6173 is een subtiel spel van licht en schaduw, waarbij optische illusies je als kijker vrijwel ongemerkt op het verkeerde been zetten. Neem er de tijd voor, want dit is een uitgesproken voorbeeld van wat een vriend van me meditatiekunst noemde.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6174 kan je verbeelding aardig triggeren, want hij blijkt behoorlijk multi-interpretabel. Kijk zelf maar eens wat jij er in kunt ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6175 – stempelen is een bijzondere druktechniek, waarbij je handmatig laag voor laag via stempels stempelinkt op papier aanbrengt. De oplage bestaat steeds uit één enkel uniek exemplaar, wat voor een druktechniek uitzonderlijk is.
Soms blijk ik toch wat blinde vlekken te hebben, want de stripreeks De 5 Rijken had ik tot nog toe volledig gemist, terwijl het een fenomenaal goede fantasyserie is over vijf menselijke dierenrijken die een Game of Thrones-achtige setting hebben, alleen zijn deze verhalen net wat beter, en dan overdrijf ik niet. Verrassende scenario’s, sublieme tekeningen, verschillende verhaallijnen die op een ingenieuze manier door elkaar heen lopen – kortom een topstrip.
De 5 Rijken – deel 8 – Doder dan dood.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6170 is vooral een kwestie van focussen – de ene keer zie je hem als hol, dan weer als bol. Van een afstand kun je er vrij gemakkelijk geslepen edelstenen in zien, en als je de tijd neemt ontdek je nog wel meer verrassends.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6171 is een spel van optische illusies, dus je moet even geduldig blijven kijken, want dit soort grafieken zet je vrij ongemerkt op het verkeerde been, en het kan heel even duren voordat je greep op op het geheel hebt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6172 is zowel een spel van optische illusies als een merkwaardig zoekplaatje voor horrorliefhebbers, waarin wat vreemde schedels verborgen zitten.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 96 gaat over het ongrijpbare proces van het denken en de grenzen van het weten. De zesennegentigste aflevering alweer van deze reeks autobiografische en filosofische essays, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6168 heb ik gemaakt in een schetsboek op A3-formaat, wat behoorlijk groot is voor deze stempelgrafieken. Neem er even de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6169 is ook op A3-formaat gemaakt, en ook hier moet je even de tijd nemen om alles op zijn plek te laten vallen.
A3-scanners waren lange tijd vrijwel onbetaalbaar, maar vorige week heb ik de hand weten te leggen op een goed en betaalbaar exemplaar, zodat ik hier ook weer eens wat van de grotere stempelgrafieken kan laten zien, zoals deze twee. Er volgen er binnenkort ongetwijfeld meer.
De griep blijkt hardnekkiger dan ik gehoopt had, dus ook vandaag ben ik nog geheel buiten dienst, om het zo maar te zeggen. Ik sta nog iets te gammel op de poten.
Vandaag is het heel simpel – de griep heeft het even helemaal overgenomen. Dus met koorts in bed, de hele dag, en slapen. Geen tijd voor kunst, muziek of iets anders, vrees ik. Op het moment dat ik deze woorden achter mijn computer zit te tikken ben ik al in overtreding, haha. Nog even geduld. Gaat vanzelf wel weer over.