Vandaag is het heel simpel – de griep heeft het even helemaal overgenomen. Dus met koorts in bed, de hele dag, en slapen. Geen tijd voor kunst, muziek of iets anders, vrees ik. Op het moment dat ik deze woorden achter mijn computer zit te tikken ben ik al in overtreding, haha. Nog even geduld. Gaat vanzelf wel weer over.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6167 is op-art met een rafelrandje. Bekijk vooral het eerste totaalbeeld even rustig wat langer van een afstandje en laat alles even rustig op zijn plek vallen.
Ik ben geveld door de griep – snipverkouden en koorts, dus ik lig in bed en hou me heel rustig, want alles wat ik probeerde te doen ging mis. Echt ziek dus. Niks voor mij, maar gelukkig geen covid of erger. Kwestie van geduld.
Het Martina Verhoeven Quintet draait rond de verbazingwekkende pianovirtuositeit van de Belgische multi-instrumentaliste en fotografe Martina Verhoeven. De musici in haar quintet zijn niet de minsten in de jazz/improvisatiewereld. Dirk Serries op gitaar, Onno Govaert op drums, Gonçalo Almeida op contrabas en Colin Webster op altsaxofoon. Een ware improv-superband die een optreden vastlegde dat je volledig van je sokken blaast. Een superieur groeiplaatje.
Martina Verhoeven Quintet – Indicator Light – Live at Paradox 2023
Holly’s stempelgrafiek nummer 6164 is een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Van een afstandje bekijken werkt het beste, en wat langer blijven kijken is ook aan te bevelen..
Holly’s stempelgrafiek nummer 6165 is een tamelijk subtiel spel van licht en schaduw, en van optische illusies die je als kijker vrijwel ongemerkt op het verkeerde been kunnen zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6166 is een variatie op een thema, dus je wordt als kijker ook hier weer op verschillende manieren uitgedaagd. Neem er gewoon even de tijd voor, want er valt veel te ontdekken.
Meestal bespreek ik hier boeken waar ik ronduit enthousiast over ben, maar dit keer wil ik graag mijn verbazing uitspreken over een tegenvaller. Geverfde stilte was een titel die me aansprak, maar wat me meteen opviel was wat ik allemaal miste in dit overzicht van kunstrecensent Carel Peeters. Al mijn persoonlijke favoriete schilders die de stilte treffend hadden vastgelegd ontbreken hier volledig, met als meest opmerkelijke omissie Giorgio Morandi, de grootmeester van het schilderen van stilte. Mijn verbazing groeide bij het lezen, want Peeters blijkt helemaal niet geïnteresseerd in stilte, maar wil vooral drama in schilderijen zien.
Carel Peeters – Geverfde stilte.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6161 kun je het beste van een klein afstandje bekijken, dan werken de optische illusies het beste. Ook hier heb ik weer een deel van mijn verzameling zwarte stempelkussens gebruikt, en dat levert ook hier weer fascinerende kleuren op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6162 laat nog meer kleur zien, ook allemaal afkomstig uit zwarte stempelkussens, waar de fabrikant toch echt duidelijk “zwart” op had gezet, en die in eerste instantie ook zwarte inkt afgaven, maar na korte tijd veranderde dat en kwam er een kleur tevoorschijn vanonder dat zwart. Fascinerend.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6163 is een spel van licht en schaduw, en er zitten wat heel geniepige optische illusies in verwerkt waardoor je maar met je ogen hoeft te knipperen om iets totaal anders te zien dan je daarnet zag.
Sweet Papa Lowdown is een akoestische bluesband uit het Canadese Vancouver die ik per ongeluk ontdekte doordat ik correspondeerde met de moeder van de blazer en arrangeur van de band, Dan Marcus. Die man was ooit de leider van de band van Ray Charles, maar toen die zijn band opdoekte moest Dan aan het werk als vertegenwoordiger. Hij ontmoette Jeff Shucard, die als leraar werkte en samen maakten ze met de band Sweet Papa Lowdown drie machtig mooie cd’s die ze in eigen beheer uitbrachten en die vrijwel onopgemerkt bleven. Na die drie cd’s hoorde ik niets meer van de band, en speurtochten op internet leverden ook jarenlang niets op, wat ik jammer vond, want ik was benieuwd hoe het verder ging met die twee mannen. Maar nu kwam er onverwacht een mailtje binnen met een live-album dat is opgenomen in Turkije in 2009, met een verhaal van Jeff Shucard erbij dat het een en ander verklaart. Een bijzondere en zeer aangename verrassing, na ruim twintig jaar.
Sweet Papa Lowdown – Live at Eylül Music Club (2009)
Holly’s stempelgrafiek nummer 6158 is van een afstand gezien puur een spel van optische illusies, maar als je dichterbij komt wordt het ook een zoekplaatje voor gevorderden waarin je onder meer verschillende berglandschappen kunt ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6159 ziet er bedrieglijk simpel uit en lijkt alleen maar een spel van grijze schaduwen te zijn. Kijk toch maar eens wat langer en beter.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6160 – voor deze grafiek heb ik weer uitgebreid gebruik gemaakt van mijn voorraad zwarte stempelkussens waarvan de kleuren nog steeds veranderen naarmate ze ouder worden. Het blijft dus improviseren en zoeken.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 95 gaat over mensen die zich autonoom verklaren, en waarom dat weliswaar begrijpelijk, maar geen goed idee is. De vijfennegentigste aflevering in deze reeks filosofische essays van Ruud Moors, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Fred de Heij is de koning van de superieure pulp, een genre waarin alles zo over the top is dat het weer leuk wordt. Ik hou absoluut niet van geweld, maar als het zo wordt overdreven als in de avonturen van Isa Locus, en er komt nog wat cynische humor en een vleugje erotiek bij, dan kan ik daar stilletjes grinnikend wel van genieten. Dat komt ook doordat De Heij een fantastische tekenaar is die werkelijk alles kan tekenen, van een oerwoud, krokodillen en een zee tot geloofwaardige mensen aan toe. Hij wisselt bovendien close-ups perfect af met afstand-shots en laat zo zien dat hij het vak van stripmaker volledig in de vingers heeft. En dan schrijft hij ook nog eens een spannend en vlot verhaal.
Buiten de wet – een Isa Locus avontuur
Holly’s stempelgrafiek nummer 6155 – voor deze grafiek heb ik twee contrasterende zwarte stempelkussens ingezet – een met roodbruine inkt, een met blauwgrijze inkt. De stempels heb ik vers gesneden uit de grootste rubberen olifantengum van Koh-i-noor Hardmuth – ik heb er nog een paar maar nader het einde van mijn voorraadje.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6156 – om deze grafiek optimaal te waarderen zul je toch echt afstand moeten nemen, want deze is echt gemaakt om van een afstandje te bekijken. En neem er dan wel heel even de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6157 is weer gemaakt met stempels die ik uit de grootste olifantengummen heb gesneden. Dat levert onder meer een mooie structuur op. De kleuren komen ook nu weer van verschillende zwarte stempelkussens.
Als je net als ik een zwak hebt voor fantasystrips ben je in het universum Aquilon aan het juiste adres. Bedacht door Jean-Luc Istin, maar uitgebouwd door veel andere scenaristen en tekenaars. Ik heb hier al eerder aandacht besteed aan de reeksen Dwergen en Elfen, nu is het tijd voor de subreeks Orks & Goblins, waarvan zojuist het zestiende deel verscheen. Daar kun je gewoon instappen, want dit is een afgerond verhaal over een groep die als slaven verkocht zal worden maar die weten te ontsnappen en dan met een nog groter gevaar geconfronteerd worden dan de slavenhandelaren. En het is vooral ook het verhaal van Morogg.
Orks & Goblins 16 Morogg
Holly’s stempelgrafiek nummer 6152 heb ik weer gemaakt met verschillende zwarte stempelkussens, en hier kun je wel heel goed zien hoe verschillend dat kan uitpakken – het verbaast me nog steeds dat het ene zwarte stempelkussen uiteindelijk roodbruine inkt oplevert, en het andere grijsblauwe. Maar het levert een mooi contrast op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6153 kun je het beste van een afstandje bekijken en dan mag je zelf beoordelen of je naar helmen, stenen of iets geheel anders zit te kijken. Naast de verschillende zwarte stempelkussens die ik altijd gebruik heb ik er hier ook een wit stempelkussen bij gepakt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6154 is een spel van optische illusies waardoor alles schever lijkt te staan dan het in werkelijkheid staat. Deze werkt het beste als je het totaalbeeld bekijkt. Bij inzoomen verliest hij wat van zijn magie.
Er kan wat mij betreft niet vaak genoeg over Mondriaan geschreven worden, want deze unieke kunstenaar is niet voor niets zo beroemd en invloedrijk geworden. Erik de Graaf maakte een bijzonder fraaie graphic novel over de laatste jaren van Mondriaan, waarin hij vanuit Parijs via Londen naar New York gaat om de nazi’s te ontvluchten. Veel aandacht voor zijn gedachtengoed ook. Een aanrader.
Piet Mondriaan – een betere wereld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6149 mag er op het eerste gezicht wat slordig uitzien, als je wat beter en langer kijkt zie je dat hij geraffineerder in elkaar zit dan je dacht. Neem er dus gewoon even wat uitgebreider de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6150 – ook in deze grafiek valt veel meer te ontdekken dan je op het eerste gezicht zou denken – loop maar eens door de galerie heen, dan zie je bijvoorbeeld dat bij elke kanteling het perspectief verandert, en als je inzoomt zie je dat de achtergrond ook nog wat geheimen herbergt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6151 is een spel van suggesties, van licht en schaduw en van optische illusies, dus als kijker word je op verschillende manieren op scherp gezet. Gewoon kalm blijven en rustig blijven kijken.
Spinifex is een internationale jazzrockband die zichzelf blijft vernieuwen. Hun negende album is weer een heerlijk energiek en spannend meesterwerkje waar je als luisteraar alleen maar blij van kunt worden.
Spinifex – Undrilling the Hole
Holly’s stempelgrafiek nummer 6146 lijkt wel een verzameling kakkerlakken of vergelijkbaar ongedierte, maar als je beter kijkt zie je een abstract spel van optische illusies dat je ook kunt zien als een zoekplaatje voor gevorderden. De kleuren komen als altijd uit verschillende zwarte stempelkussens.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6147 is wat rechtlijniger, maar ook hier heb je te maken met merkwaardige optische illusies die je heel subtiel op het verkeerde been zetten. Langer kijken is dan ook hier aan te bevelen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6148 deed iemand verzuchten: “de ene keer zie ik het, en even later zie ik het helemaal niet meer…” Een ander noemt het typische meditatiekunst – verstand op nul en gewoon geduldig kijken.
De avonturen van Kapitein Rob zijn stripgeschiedenis, al zijn sommige van die avonturen alleen nog maar met gekromde tenen te lezen. Dat geldt gelukkig niet voor deel 13, dat een ietwat oubollige titel meekreeg, maar dat een spannende jacht op een schat bevat en een tijdreis. Pieter Kuhn was hier echt goed op stoom, als verhalenverteller en als tekenaar. Een mooi verhaal om in te stappen.
De schat van Opa Larsen
Holly’s stempelgrafiek nummer 6143 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar ik zou je toch adviseren er eens wat langer en aandachtiger naar te kijken. En zoom eens in, dat kan in de galerie heel gemakkelijk..
Holly’s stempelgrafiek nummer 6144 is wellicht wat aan de weerbarstige kant, en misschien komt dat wel doordat ik hier zowel zwarte als witte stempelinkt heb gebruikt, waardoor het palet aan grijzen alleen maar groter is geworden. Iets langer kijken en je krijgt er vanzelf greep op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6145 kun je het beste van een afstandje bekijken, en ook hier geldt weer dat je meer ziet als je langer kijkt. Dat klinkt logisch, maar de meeste mensen blijken vluchtige kijkers te zijn, dus ik kan het niet vaak genoeg herhalen.
