Toto is het schoolvoorbeeld van de grappenmaker en kwajongen op een gewone school. In het eerste deel van zijn stripavonturen vind je een fraai overzicht van zijn grappen, waarmee hij zijn onderwijzeres, zijn ouders en zijn vriendjes af en toe tot wanhoop drijft, maar waar wij, als stripliefhebbers, pagina’s lang heerlijk onbekommerd om kunnen lachen.
De grappen van Toto 1 School vol jool
Happy Campers is een strip over kamperen die mij er op een hilarische manier aan herinnerde waarom ik zo’n grondige pesthekel aan kamperen heb. Alle verschillende soorten kampeerders passeren de revue in al hun onnozelheid en al hun onbeholpenheid, en volgens mij is deze strip leuk voor zowel fanatieke kampeerders als voor kampeerhaters als ik.
Happy Campers 2 – De ontdekking van de haring
Holly’s stempelgrafiek nummer 6212 is een spel van suggestie en bedrog, met optische illusies, grijze bladeren, en als je goed kijkt, ook wat ogen achter die bladeren die je aan zitten te kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6213 is een subtiel spel van licht en schaduw dat zich pas echt goed ontvouwt als je een beetje afstand neemt en even wat langer blijft kijken. Neem er even rustig de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6214 is op-art met een rafelrandje, en hier geldt ook weer wat eigenlijk voor al mijn kunst geldt: langer kijken loont de moeite, want dan ga je steeds meer zien. In deze haastige tijden geen vanzelfsprekendheid meer, maar neem toch eens de rust en de tijd.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 98 werd getriggerd door een zin die Ruud Moors in de krant las: ‘Gehaaste mensen kunnen geen liefhebbende mensen zijn’. Die uitspraak werd de basis voor deze achtennegentigste aflevering in deze reeks prikkelende filosofische, autobiografische essays, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6209 is weer een fraai staaltje van suggestie en bedrog, waarin optische illusies en een zoekplaatje hand in hand gaan. Ik heb er uiltjes in verstopt, al was er iemand die vond dat ik ze iets te veel geabstraheerd heb. Maar van een bepaalde afstand vind ik het zelf nog steeds duidelijk uiltjes.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6210 lijkt wat weerbarstiger, maar als je even de moeite neemt om in te zoomen in de galerie zie je precies hoe hij in elkaar steekt en daardoor krijg je meteen ook sneller greep op het totaalbeeld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6211 is een spel van licht en schaduwen en van subtiele optische illusies waardoor je als kijker vrijwel ongemerkt op het verkeerde been wordt gezet. Loop de galerie maar eens door, dan zie je bij het kantelen wel wat ik bedoel.
De Britse saxofonist Colin Webster verzamelde zeven virtuoze jazzmusici om zich heen om met zijn Large Ensemble het muzikale avontuur aan te gaan. De opnames worden live gemaakt in het Londense Café Oto, en na de uiterst geslaagde First Meeting is er nu het al even fascinerende Second Edition – voor avontuurlijk aangelegde luisteraars met open oren.
Colin Webster Large Ensemble – Second Edition
Holly’s stempelgrafiek nummer 6206 is wederom een spel van suggestie en bedrog, waarin je zowel getrakteerd wordt op optische illusies als op een zoekplaatje voor gevorderden, waarin je hoofden kunt ontdekken als je geduldig blijft kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6207 kun je van karakter laten veranderen door je focus te verleggen – je kunt het lichtere deel of het donkere deel naar voren halen, en dat maakt echt verschil. Probeer het maar eens.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6208 lijkt op het eerste gezicht een simpele golfbeweging. Pas als je gaat inzoomen en wat beter gaat kijken zie je dat het iets genuanceerder ligt, en dat hij toch wat geraffineerder in elkaar zit dan je in eerste instantie wellicht dacht.
Dirk Serries is een buitengewoon veelzijdige Belgische gitarist die een zwak heeft voor ambient, en denk dan niet aan kalme drones en rustgevende ambient, want wat je bij hem te horen krijgt is ambient met een ruw randje, regelmatig aanschurend tegen wat wij hier wel genietend “heerlijke pokkeherrie” noemen.
Dirk Serries – Zonal Disturbances
Holly’s stempelgrafiek nummer 6203 heeft echt even wat tijd en aandacht nodig, al zou je dat niet zeggen. Hij lijkt wat grof en onbehouwen, maar blijkt veel geraffineerder in elkaar te zitten dan je op het eerste gezicht zou denken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6204 is gemaakt om van een afstand te bekijken – als je dichterbij komt verliest hij al snel al zijn magie, vrees ik. Neem dus een beetje afstand en blijf dan wel even wat langer kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6205 is er weer eens een met een dubbele opdracht voor jou als kijker – neem afstand en bekijk de optische illusies van suggestie en bedrog, en kom dichterbij en zoek het mannenhoofd dat ik er subtiel in verstopt heb.
De Poolse producer/multi-instrumentalist en componist Waclaw Zimpel en vier virtuoze musici uit India maakten samen onder de naam Saagara een derde album waarin Indiase ritmes en pulserende elektronische patronen naadloos in elkaar schuiven, waarbij traditie en experiment prima blijken samen te gaan. Een opwindend album.
Saagara 3
Mola Sylla is een Nederlandse Senegalees, Boa Sissoko een Belgische Senegalees en Wouter Vandenabeele een Belg. Ze vonden elkaar in de muziek, en ze noemden hun trio Tamala, wat zoveel betekent als reizigers. Olivier Vander Bauwede sloot zich bij hen aan, en als kwartet maakten ze een album dat zeker zo goed is, misschien zelfs nog beter, dan hun vorige, titelloze album. Hier hoor je goed hoe verrijkend de multiculturele samenleving in de praktijk is.
Tamala – Diboli
Holly’s stempelgrafiek nummer 6200 is vooral een kwestie van focussen- als je bij deze je focus een beetje verlegt verschijnt er een totaal ander beeld voor je ogen. Hint: kun je door het wit heenkijken of is het wit de bovenkant?
Holly’s stempelgrafiek nummer 6201 is opnieuw een spel van suggestie en bedrog, waarbij het handig is als je een beetje afstand neemt, dan zie jet allemaal wat sneller en beter.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6202 lijkt wel op-art met een art nouveau of art deco-sausje. Onzin natuurlijk, maar de sfeer zit er wel een beetje in. Neem er even de tijd voor, zeker voor het totaalbeeld.
De laatste dagen van Robert Johnson is een beetje een misleidende titel, want via flashbacks krijg je feitelijk ook nog het hele levensverhaal van deze legendarische bluesgitarist en zanger voorgeschoteld in een indrukwekkende graphic novel.
Trompettist en componist Dennis Sekretarev verzamelde een kwintet uit de Amsterdamse free jazz scene om zijn eigenzinnige, originele muziek te spelen. Musici die hetzelfde gevoel voor muzikaal avontuur hebben en dezelfde drive en passie, en dat hoor je dan ook. Een machtig mooi album is het resultaat.
Dennis Sekretarev – Mobius
Holly’s stempelgrafiek nummer 6197 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan komen de subtiele schaduwen en de suggestieve dieptewerking het beste tot hun recht.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6198 is een spel van optische illusies en tegelijk ook een zoekplaatje voor gevorderden waar iemand meteen geabstraheerde paardenhoofden in zag, maar dat is niet het enige wat je kunt ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6199 kun je ook het beste van een afstandje bekijken, al wordt deze op een andere manier ook fascinerend als je gaat inzoomen. Neem er in ieder geval even rustig de tijd voor.
New Wave of Jazz is het unieke platenlabel van de Belgische gitarist Dirk Serries, en dat label is inmiddels volledig op stoom gekomen, met de ene geweldige opname na de andere. Tonus (voorheen een quintet, nu een trio) komt nu met een album waarop je twee lange improvisaties vindt die opvallen doordat ze vrij ingetogen zijn, en daardoor spannender dan ooit. Dirk Serries op zijn archtop gitaar, Martina Verhoeven op de grand piano en Benedict Taylor op altviool en “broken fiddle” – wat ik me bij dat laatste precies moet voorstellen weet ik niet maar het klinkt al net zo fascinerend als de muziek die het drietal produceert.
Tonus – Analog Deviation
Holly’s stempelgrafiek nummer 6194 is wederom een spel van optische illusies, dus allemaal weer suggestie en bedrog, zoals een vriend van me het treffend verwoordde. Neem een beetje afstand en kijk wat langer en verbaas je.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6195 lijkt wel een Rorschachtest – zie jij warme broodjes of blote billen en zegt dat dan vervolgens ook iets over jou? Of zie je gewoon een abstract spel van optische illusies?
Holly’s stempelgrafiek nummer 6196 – bij deze grafiek kan het even wat langer duren voor je er greep op krijgt, maar als je gewoon even geduldig blijft kijken valt alles vanzelf op zijn plek. De galerie even rustig doorlopen helpt ook.
De westernstrip is merkwaardig genoeg nooit weggeweest, maar hij is wel steeds realistischer geworden. Dat geldt ook voor de “cowboystrip” over Dutch, een cowboy die het geweld en het racisme van het Wilde Westen ontvlucht en met zijn paard vertrekt naar het “beschaafde” land van zijn voorouders, de Peel. Daar neemt de lokale turfbaron hem in dienst als een soort sheriff omdat het dorp om verschillende redenen nogal onrustig is. Dorpsjuf Wies voelt zich tot Dutch aangetrokken, maar daar is het haantje Anton het niet bepaald mee eens, dus Dutch zit meteen dik in de problemen. Op de lokale kermis laat Dutch zijn rottende kies trekken en ziet hij zijn zwarte vriend Jimmy als kermisattractie in een kooi zitten. Dat gaat Dutch te ver, en dan loopt de zaak volledig uit de hand, waarbij Wies zich van een onverwacht kordate kant laat zien. Zo kordaat dat ze naar Brussel moeten vluchten, en daar neemt het verhaal een geheel andere wending…
Dutch 2 Outlaws op de vlucht
Holly’s stempelgrafiek nummer 6191 is wat aan de weerbarstige kant, en dat betekent eigenlijk gewoon dat je als kijker een beetje meer tijd en aandacht moet nemen. Dat is alles. Dan valt alles vanzelf op zijn plek en blijkt hij fascinerender dan je op het eerste gezicht zou denken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6192 is op-art met een rafelrandje, en als je inzoomt zie je dat het ook een subtiel spel van schaduwen is. Neem er rustig de tijd voor, want dat verdient hij beslist.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6193 – voor deze grafiek heb ik, naast mijn ruime voorraad aan zwarte stempelkussens, ook een wit stempelkussen gebruikt, en dat levert die merkwaardige blauwe kleur op. Ook hier gaat het uiteindelijk weer om suggestie en bedrog, dus kijk even wat langer, dan ontdek je meer.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 97 bestaat uit een aantal aantekeningen uit het aantekenschrift van Ruud Moors – een verzameling prikkelende aforismen dus dit keer, in plaats van een filosofisch essay.
Een Belgische gitarist, een Portugese pianist en een Portugese saxofonist vormen de Transition Unit, waarmee ze geweldige spannende nieuwe jazz maken, waarbij je als luisteraar telkens weer verbaasd en bewonderend zit te genieten. Muziek voor iedereen met open oren.
Transition Unit – Face Value.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6188 wordt alleen maar vreemder als j verder gaat inzoomen, dus gebruik alsjeblieft de galerie en loop die ook door tot de laatste plaatjes waar je helemaal ingezoomd bent.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6189 – de merkwaardige kleuren van deze grafiek komen opnieuw uit verschillende zwarte stempelkussens. Ik heb inmiddels een behoorlijk breed palet aan zwarte stempelkussens verzameld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6190 is een spel van optische illusies dat je het beste van een afstandje kunt bekijken. Naast verschillende zwarte stempelkussens heb ik hier ook een wit stempelkussen ingezet, en dat is verantwoordelijk voor de merkwaardige blauwe kleur.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6185 is een kwestie van focussen, en dat betekent vooral dat je even de tijd moet nemen om wat langer te kijken. Dan valt alles op zijn plek en kun je even met je ogen knipperen zodat alles er weer anders uit gaat zien. Haha.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6186 ziet er uit van een afstand uit als een verzameling blokken, waarbij het lichte deel de bovenkant van de blok is, maar als je je focus verlegt zie je ook hier weer iets totaal anders. En ook als je gaat kantelen word je steeds weer verrast.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6187 is een spel van suggestie en bedrog, dus als kijker hoef je je niet te vervelen. Neem er rustig de tijd voor, want er valt weer veel te ontdekken.
Ik heb de griep nog steeds niet helemaal afgeschud, het duurt zo lang dat ik nog een keer getest heb, maar toch geen corona. Wel tikte de migraine me nog even op de schouder. Dolle pret.