Ruud’s stokpaardjes aflevering 74 gaat over de basisvoorwaarden voor vriendschap. Dit is de vierenzeventigste aflevering in deze reeks prikkelende filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors, waarvan we hier elke zondag een aflevering publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5742 is, hoewel je het misschien niet zou denken, toch ook weer een zoekplaatje voor gevorderden, waarin wat mannenhoofden en vogeltjes verstopt zitten. Maar het is natuurlijk vooral ook aan abstract spel van optische illusies waarin het perspectief nergens vast lijkt te liggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5743 is al net zo’n combinatie, al waan je je hier in een wel heel merkwaardig aquarium. Neem ook hier weer even rustig de tijd en neem een beetje afstand, zodat het perspectief je lekker in verwarring kan brengen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5744 zit net iets subtieler in elkaar dan je op het eerste gezicht wellicht zou denken, dus neem er even rustig de tijd voor, dan zie je hoe hij langzaam gaat bewegen, zeker de staande versie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5739 is een variatie op een thema, net als bij een jazzcompositie al improviserend en variërend op een thema samengesteld met als basisingrediënten wat optische illusies en wat verborgen zaken voor de liefhebbers van zoekplaatjes voor gevorderden. Genoeg dis om je als kijker op scherp te zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5740 kun je het beste van een afstandje bekijken, maar verder geldt voor deze hetzelfde als voor de vorige, dus ook hier word je als kijker subtiel op het verkeerde been gezet dankzij wat bijna onmerkbare optische illusies.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5741 kun je zien als een abstract spel van optische illusies, maar als je goed kijkt laat ik er toch ook wat vogels in rondvliegen, en dat maakt hem wat mij betreft toch net nog even een slag leuker.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5737 ziet er wat slordig samengesteld uit, maar als je even inzoomt zie je dat hij wel degelijk goed gestructureerd in elkaar zit. Als je dan weer uitzoomt heb je misschien wat sneller greep op het totaalbeeld, waarin alles in elkaar haakt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5738 ziet er van een afstandje misschien niet bijster fascinerend uit, maar als je inzoomt zie je misschien waarom ik een klein stukje stoep toch intrigerend genoeg vind om er een portret van te maken.
Hungrytown is een opmerkelijk duo dat je met hun muziek voor een deel terugbrengt naar de jaren zestig en de softpop van de Amerikaanse Westcoast, bands als de Byrds, of ook Britten als Fairport Convention of Nick Drake, al geven ze er met hun intelligente en humoristische teksten en bijzondere arrangementen wel degelijk hun eigen draai aan. Hun nieuwe album is het ontdekken dan ook weer meer dan waard.
Hungrytown – Circus for Sale
Holly’s stempelgrafiek nummer 5734 is een mooi voorbeeld van “op-art met een rafelrandje”. Een beetje afstand nemen en wat langer kijken, dat zijn de enige tips die ik je dit keer geef.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5735 blijkt, naast een spel van optische illusies, ook een multi-interpretabel zoekplaatje voor gevorderden te zijn, waarin je van alles kunt zien, vooral van plantaardige en dierlijke aard.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5736 is een spel van licht en schaduw en een abstract spel van optische illusies, maar er zitten ook wat somber kijkende mannenkoppen in verscholen, voor de oplettende kijker.
Emile Koopmans is een architect die een vaste column over architectuur heeft in onze dorpskrant, en hij steekt daarin regelmatig wat veren in zijn eigen gat. Dat is tamelijk gênant, maar meestal ook niet meer dan dat. Maar deze week ging hij daarin net iets te ver, en werd ik echt boos, en dat gebeurt niet zo heel vaak.
Een beschamende column.
Dash! is een uniek jazzrocktrio rond de Amsterdamse componist Maarten Ornstein die zelf tenorsaxofoon, klarinet en basklarinet speelt. Alex Oele speelt basgitaar en Eric Hoeke drums en hun nieuwe album kun je alleen digitaal aanschaffen, maar dan krijg je de bladmuziek er bij, en aanwijzingen voor improvisatie en uitgebreide toelichtingen bij de verschillende composities. Funk, jazz, klassiek, met een vleugje elektronica en wereldmuziek, en spannend en verslavend. Mooi plaatje dus.
Dash! – Radio Rotor
Gisteren was het Biotopendag, de dag waarop de kunstenaars, musici, en bedrijfjes die actief zijn binnen de unieke kunstenaarsenclave de Biotoop in ons dorp Haren zich presenteren. Er was ook dit jaar een optreden van het unieke klarinetorkest Capriccio, het levenswerk van John de Beer, die er een orkest van absolute wereldklasse van gemaakt heeft. John is helaas begin dit jaar overleden, maar zijn dochter heeft het stokje van hem overgenomen en het orkest speelde als altijd de sterren van de hemel. Ze gaan binnenkort naar Dublin voor een speciaal concert ter ere van John de Beer, en je kunt nog naar het benefietconcert in Hoogezand op 5 juni!
Capriccio Clarinet Orchestra in de Biotoop.
Ruud’s stokpaardjes aflevering 73 gaat over vergelijken, schijnheiligheid, de PVV en Wilders. De drieënzeventigste aflevering in deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors is weer net zo prikkelend als altijd. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5730 is een subtiel spel van licht en schaduw en van optische illusies die je bijna ongemerkt op het verkeerde been zetten. Inzoomen helpt om je gemakkelijker greep op deze grafiek te laten krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5731 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan valt alles het snelste op zijn plek. Ook hier weer een spel van licht en schaduw en optische illusies die je als kijker op scherp zetten.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5732 ziet er bedrieglijk eenvoudig uit, maar als je hem gaat kantelen kom je er wel achter dat hij toch wat geraffineerder in elkaar steekt dan je op het eerste gezicht zou denken. Neem er dus even wat langer de tijd voor.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5733 ziet er op een andere manier simpel uit, maar als je langer kijkt kan het perspectief zomaar de andere kant op kantelen . Deze heeft dus ook weer wat extra tijd nodig, vrees ik.
Vaarwel Birkenau is het aangrijpende verhaal van Ginette Kolinka die als negentienjarige met haar vader en broertje naar het vernietigingskamp Auschwitz II Birkenau werd gedeporteerd, en die er als enige overlevende van haar familie uit terugkeerde. Een zeer indrukwekkende strip.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5727 zit subtieler in elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken. Het is een spel van licht en schaduw, waarbij je vrij ongemerkt als kijker op het verkeerde been wordt gezet. Kijk maar eens wat langer, vooral naar de staande versie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5728 kun je het beste van een afstandje bekijken, en dan moet je ook nog even wachten tot alles op zijn plek valt. Tja, je moet als kijker niet al te snel tevreden zijn.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5729 ziet er aanzienlijk subtieler uit dan de vorige twee, maar ook deze heeft echt even wat extra aandacht en tijd nodig. Tip: zoom eerst even in, dan kijk je wat frisser tegen het totaalbeeld aan.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5724 is een combinatie van een zoekplaatje voor gevorderden en een spel met optische illusies in de geest van Escher. Er zitten in ieder geval gezichten in verborgen, al zijn ze misschien niet echt gemakkelijk te vinden. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5725 is een merkwaardig geval van suggestie, want eigenlijk weet je niet goed waar je precies naar zit te kijken. Zoom bij deze vooral ook even in.
Holly’s stempelgrafiek nummer 5726 is wat weerbarstiger, en dat betekent meestal dat je hem het besta eerst even rustig van een afstandje kunt observeren. Gun hem de tijd.
Hier laat ik het bij voor vandaag – het was een hectische week hier en de dag zat gewoonweg te vol met andere zaken die net even te belangrijk waren. Morgen weer meer.