Koos van Zomeren beschouw ik als een van de beste schrijvers die we in Nederland hebben, en ik vind het een grote schande dat de man nog nooit een grote literaire prijs heeft gekregen. Hij loopt inmiddels tegen de tachtig en heeft in zijn ruim zestigjarige schrijversloopbaan al menig meesterwerk afgeleverd – ik heb er een complete ruime plank in mijn boekenkast voor ingeruimd en ik herlees met veel plezier zijn boeken.

We gaan zo is het derde deel van zijn dagboeken dat in de prestigieuze reeks Privé-domein verschijnt, en dat is voor mij dan wel een aanbeveling, maar ik vrees dat het grote publiek er alsnog met een grote boog omheen zal lopen. En dat zou eeuwig zonde zijn, want Van Zomeren is niet alleen voor de fijnproevers, al zullen die er ongetwijfeld het meeste van genieten.

Neem het stuk waarmee het boek begint, een brief aan ene Peter, waar ik je hier een fragment uit laat lezen. Lees dat even rustig en aandachtig, want wat hij in die twee en een halve bladzijde doet is ongeëvenaard – een gewone wandeling door de duinen met vrouw en hond verandert, doordat er bunkers verschijnen, en even later een steen met “De jodenweg” in een schokkende onverhoedse confrontatie, waar je als lezer meteen bij betrokken wordt.

Het gaat bij Van Zomeren altijd weer om de secure, bijzondere formuleringen, die bij mij altijd de neiging oproepen uitroeptekens in de kantlijn te zetten (al doe ik dat in de praktijk nooit – misschien moet ik van dat idee af, dat schrijven in boeken heiligschennis is).

Over de inhuldiging van Charles als koning, die in meer dan honderd landen live werd uitgezonden, schrijft hij bijvoorbeeld “Deze gulle bereidheid van Engelsen om zich als malloten aan de wereld te tonen.”

Of deze: “Annemiek van Vleuten wint de Vuelta voor vrouwen met negen seconden voorsprong op Demi Vollering. Ze ligt na de finish, foto in de krant, lanhguit op het wegdek. Gesloten ogen en een verzaligde glans op haar gezicht. Als je een vrouw zo achterlaat in bed, heb je wel een beschuitje verdiend.”

Maar een paar fragmenten doen geen recht aan dit ongewoon rijke boek, dat absoluut niet te vergelijken is met een gewoon dagboek, want dit boek zit vol met ideeën, kleine verhalen, anecdotes, lijsten van van alles en nog wat (een register van ontroeringen…), brieven, gesprekken, verslagen van ouderdomsperikelen (maar dan wel op zijn Van Zomerens) en nog veel meer. Een verrassend en vaak ontroerend pakket aan literaire hoogstandjes.

We gaan zo is een boek om in srukjes en brokjes te lezen, en om stilletjes heel lang van te genieten. Ruim vierhonderd pagina’s geniaal schrijverschap. Koop dat boek en lees dat boek!

• Koos van Zomeren – We gaan zo – Privé-domein – Arbeiderspers – € 29,99
• Bestel het boek hier bij een bekende webwinkel: We gaan zo