Het stripblad Jump is in veel opzichten een bijzonder blad. Om te beginnen was Tim van der Kaaden de jongste hoofdredacteur ooit, en hij is dat nog steeds nu hij zestien is, al doet hij het nu met zijn twaalfjarige broertje Aron samen. Dan is er de naam. Die komt van de eerste echte eigen strip die de veelzijdige stripmaker Charel Cambré maakte voor Standaard Uitgeverijen. Toen die uitgeverij er na zestien albums mee stopte werd de strip Jump de naamgever van het blad en konden de liefhebbers de avonturen van het Jump-drietal (of eigenlijk viertal, als je Armando het gordeldier meetelt) gelukkig weer volgen in dit nieuwe en unieke stripblad. Het vijftigste nummer was een mooie gelegenheid om even stil te staan bij Charel Cambré en zijn Jump-strip, en dat doe ik hier dan ook met groot plezier, want ik ben een groot fan, niet alleen van Cambré, die zich op ongelofelijk veel fronten in de kijker speelt, maar zeker ook van Jump, een strip die bij het grote publiek wat minder bekend is, maar waarvoor je het blad alleen al zou kopen.
Jump 50 – een jublileumnummer
Franquin wordt beschouwd als een van de grootste humoristische stripmakers ooit – hij is de bedenker van de hilarische Guust flater-strips en heeft een hele reeks Robbedoes en Kwabbernoot-avonturen getekend die legendarisch zijn geworden. Toch had Franquin ook een andere kant die in een bundel getiteld Zwartkijken goed duidelijk werd – lugubere, donkere humor, die soms op het randje van al te zwartgallig was. Er zat één strip tussen die tegelijkeritijd een niet te missen aanklacht tegen de doodstraf is
Franquin – Zwartkijken
Holly’s stempelgrafiek nummer 7264 heb ik wederom gemaakt met stempels die ik uit grote rubberen gummen heb gesneden (met een simpel afbreekmesje) en met een verzameling zwarte stempelkussens, die ook hier de fabelachtige kleuren leveren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7265 is weer een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Dat licht ruwe, bijna onafgewerkte effect zorgt er voor dat het beeld gemakkelijker blijft haken voor mijn gevoel.
Eindelijk een leeg huis, de jongste dochter het huis uit, en dan staat je zoon na tien jaar ineens weer op de stoep, tussen twee banen en met een mislukte relatie. Het eerste deel van de stripreeks “Kind aan huis” was al hilarisch, maar deel 2 is nog een slag leuker. Botsende generaties, de problemen van het ouder worden, allemaal in hilarische grappen verpakt, en geweldig getekend. Een aanrader voor alle leeftijden, maar zeker voor senioren, haha.
Kind aan huis – 2- Door één deur
Holly’s stempelgrafiek nummer 7262 is een spel van suggestie en bedrog, op-art en een zoekplaatje in elkaar geschoven, waardoor je als kijker op verschillende manieren op scherp wordt gezet. Maar een beetje tijd en aandacht doen wonderen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7263 ziet er op het eerste gezicht wat eenvoudiger uit, maar bij nadere beschouwing blijkt ook deze wat merkwaardige trekjes te vertonen die je pas ziet als je wat langer blijft kijken.
Pascal Rabaté is een Franse stripmaker die ik veel te laat heb ontdekt, waardoor ik zijn strips nu met terugwerkende kracht aan het lezen ben, daarom steek ik hier zijn oorlogsstrip in twee delen hier even uitgebreid in de lucht, ook al is hij al van een aantal jaren geleden, omdat ik vind dat deze een plaats verdient in de eregalerij van Beste Strips Aller Tijden
Pascal Rabaté – De nederlaag – deel 1 en 2
Holly’s stempelgrafiek nummer 7260 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan komt hij goed tot zijn recht. Kijk er ook wat langer naar en probeer je focus af en toe te verleggen, dat kan verrassende perspectiefwisselingen opleveren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7261 is er ook weer een die je als kijker volledig op het verkeerde been zet – je hoeft maar met je ogen te knipperen of je kijkt naar een ander beeld. Neem de tijd om er greep op te krijgen, dat is zeker de moeite waard, en zoom ook even in.
De Australiër Hugo Race, die bekend werd als frontman van een postpunkband en gitarist van Nick Cave’s Bad Seeds kwam tijdens de pandemie in Toscane terecht en begon daar zijn beste platen ooit te maken met een aantal Italiaanse topmuzikanten. Nu heeft hij met een sublieme Italiaanse band als Hugo Race Fatalists opnieuw een klein meesterwerkje opgenomen.
Hugo Race Fatalists – I made it all up for you
Holly’s stempelgrafiek nummer 7258 is een spel van optische illusies. Geduld en een meditatieve houding helpen om er sneller greep op te krijgen.
Holly’s stempelfgrafiek nummer 7259 is eigenlijk een natuurimpressie, wat je misschien het beste kunt zien als je even in gaat zoomen. De galerie is daar uitermate geschikt voor.
Het NL-Switch Orchestra is een uniek Rotterdams ensemble dat een tijd heeft gezocht naar het juiste symfonische geluid om bij hun unieke Vrije Symfonische Jazz uit te komen. Dat leverde al een bijzonder, verrassend album op dat ik koester, The Birth of Free Symphonic Jazz, en gelukkig hebben ze er nu al vrij snel een tweede album achteraan gegooid, dat wat mij betreft al net zo geweldig is.
NL-Switch Orchestra – Rising Call
Holly’s stempelgrafiek nummer 7256 is een spel van suggestie en bedrog, waarin je onder meer gezichten en vogels kunt vinden. Verder is het ook gewoon een spel van optische illusies waardoor je als kijker subtiel op scherp gezet wordt, dus neem uitgebreid de tijd, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7257 maakt weer dankbaar gebruik van de idiote kleuren die mijn verzameling zwarte stempelkussens oplevert. Terwijl een nieuw zwart stempelkussen daarnaast ook voor een diepe verzadigde zwarte kleur zorgt.
Ik leef nog – aflevering 4 gaat over een levenslange vriendschap. Het vierde hoofdstuk in het feuilleton van Ruud Moors waarvan we hier elke zondag een aflevering publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7254 heb ik gemaakt met een nieuw zwart stempelkussen, dus met diepe, verzadigde zwarte inkt, plus wat oudere zwarte kussens, die wat kleur toevoegen. Als kijker word je hier weer op verschillende manieren op scherp gezet, dus neem even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7255 ziet er eenvoudiger uit, maar blijkt bij nadere beschouwing al net zo irritant te zijn voor luie kijkers, want ook hier word je subtiel op het verkeerde been gezet en kan het even duren voor je er echt greep op hebt,
Holly’s stempelgrafiek nummer 7252 – ook voor deze grafiek maakte ik weer dankbaar gebruik van het feit dat zwarte stempelkussens na verloop van tijd van kleur veranderen, en dat levert werkelijk fabelachtig mooie kleuren op, vind ik. Zoom maar eens in bij deze.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7253 is een geval van op-art met een rafelrandje – het beste te bekijken van een afstandje, dat werkt in dit geval verreweg het beste.
Transition Unit is een bijzonder trio. Gitarist Dirk Serries en pianist Rodrigo Pinheiro vormen samen met saxofonist José Lencastre een los trio dat door de pianist als “an unbalanced trio” omschreven wordt. Een trio zonder bas of drums en met twee harmonische instrumenten, wat een completere aanpak vereist, ook omdat het hier gaat om geïmproviseerde muziek – dan ligt de lat ineens behoorlijk hoog. De saxofoon neemt vaak de meeste aandacht, maar het is de moeite waard om vooral op de sublieme wisselwerking tussen piano en gitaar te letten. En let op de stiltes – deze mannen weten ook wanneer ze wel en niet moeten spelen. Een machtig mooi album waarin veel te ontdekken valt.
Transition Unit – Sheets of Sound
Holly’s stempelgrafiek nummer 7250 is een spel van suggestie en bedrog, en dat betekent dat je als kijker op verschillende manieren op scherp gezet wordt. Neem dus de tijd, want er valt weer genoeg te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7251 heb ik opnieuw gemaakt met mijn verzameling zwarte stempelkussens binnen handbereik. Elke grafiek wordt met de hand gedrukt in een oplage van één enkel exemplaar, met stempels die ik uit rubberen gummen snijd met een afbreekmesje.
Glaise is een opmerkelijk Waals trio dat een bijzondere kameropera heeft gecreëerd. Je hoort maar twee instrumenten, hoewel je soms denkt naar een compleet kamerorkest te luisteren, maar de composities en arrangementen zijn indrukwekkend in alle opzichten. Voor de teksten is wat kennis van de Franse taal wel een vereiste, vrees ik, omdat die de hedendaagse maatschappij op een eigenzinnige manier fileren.. Maar zelfs als je er geen woord van verstaat is deze kruising tussen Franse chansons, klassieke kamermuziek en jazz een genot om naar te luisteren. Oren open en luisteren dus.
Glaise – Les éléphants d’Irène
Holly’s stempelgrafiek nummer 7248 is een spel van licht en schaduw, en van optische illusies waar je nauwelijks de vinger op kunt leggen. Kijk maar eens wat langer en aandachtiger.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7249 is iets weerbarstiger, en deze kun je dan ook het beste van een afstandje bekijken, dan krijg je er het snelste greep op. Maar ook dan heeft het zin er even wat langer naar te blijven kijken.
De jonge Finse violiste Veera Kuisma, afgestudeerd aan de Sibelius Academie in Helsinki, brengt haar debuutalbum uit, waarin ze Noordse viooltradities, betoverende soundscapes en de kracht van een tienkoppig ensemble combineert. De meeste composities zijn van haar hand en ze laat horen dat ze niet alleen geweldige melodieën kan schrijven, maar dat ze ook op een fantastische manier voor een tienkoppig ensemble kan schrijven waarbij ze met een strijkkwartet, aangevuld met saxofoon, trompet, drums, piano, harmonium, gitaar en zang op een verrassende manier de traditionele folk van Finland op zijn kop zet en met nieuwe energie te lijf gaat. Geweldig!
Veera Kuisma Original- Rautavuo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7246 – de lente inspieert me ook dit jaar vrijwel ongemerkt weer, dus kijk niet heel verbaasd als je bij het kantelen van deze grafiek ineens kleine vogeltjes ziet vliegen, want onze tuin barst ook weer van de mussen en andere kleine fladderaars.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7247 – een advies: loop de hele galerie op je genak door en blijf na elke kanteling even wat langer kijken, want het perspectief verandert telkens wezenlijk, en dat vergt een moment van aanpassing.
