Eliza Gilkyson is een indrukwekkende persoonlijkheid, en niet alleen doordat ze met haar twee meter boven iedereen uittorent, ze is ook al vijftig jaar een singer/songwriter waar je serieus rekening mee dient te houden. Haar liedjes gáán altijd echt ergens over en ze laat zich niet snel de mond snoeren. Het verbaasde me dan ook niet dat ze met haar nieuwe album wel heel duidelijk stelling neemt tegen Trump en zijn trawanten, want het titellied laat aan de verbeelding niets over – deze Amerikaanse regering brengt ons weer terug naar de donkere tijden, de Middeleeuwen, de Dark Ages. De andere liedjes op het album zijn al net zo sterk, al is de titelsong het meest uitgesproken en laat ze daarin haar woede het nadrukkelijkst doorklinken.
Eliza Gilkyson – Dark Ages
Holly’s stempelgrafiek nummer 6716 heb ik gemaakt met stempels die ik gesneden heb uit de grootste rubberen olifantengummen van het Tsjechische merk Koh-i-noor Hardmuth. Ik doe heel zuinig met die laatste gummen, want ze worden niet meer gemaakt, en ik heb nog maar drie exemplaren liggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6717 lijkt wel een verzameling merkwaardige stenen die in een bak gegooid zijn, maar als je wat beter kijkt is er toch iets anders aan de hand. Neem de tijd, want het kan heel even duren voor deze zijn geheimen prijsgeeft.
Michel Banabila is een veelzijdige componist, maar toen hij met het project Through Global Frequency begon wist hij nog niet precies waar dat toe zou leiden. Het begon met een gedicht met embedded audio links, dat evolueerde naar een videoproject. Uiteindelijk werd het een muziek album. Vrienden en familie van over de hele wereld stuurden opnames op van hun stemmen, opgenomen op hun mobieltjes of andere apparaten. Tijdens het proces vroeg hij zich af waarom hij dit deed, en het eenvoudige antwoord was dat hij iets warms wou creëren, iets dat diversiteit zou omarmen, als antwoord op de vreselijke migratiepolitiek van onze regering, de manier waarop ze de Palestijnen in de steek laten en al die haatberichten die tegenwoordig online de lucht door vliegen. Muziek als een manier om gezond te blijven. Het levert een indrukwekkend album op.
Michel Banabila – Through Global Frequency
Rain Sultanov is een saxofonist uit Azerbeidzjan. Hij ontmoette Joe Zawinul in de jaren negentig en dat resulteerde in een levenslange vriendschap. Nadat Zawinul in 2007 overleed nodigde Sultanov een paar musici die in het Joe Zawinul Syndicate hadden gespeeld uit om samen een band te vormen. Bassist Linley Marthe, drummer Paco Sery en pianist Elchin Shirinov vormen samen met Sultanov een band die bijna een reïncarnatie lijkt van Weather Report, de groep waar Zawinul groot mee werd, en deze mannen maken het bijna nog beter – de energie en het speelplezier spatten er aan alle kanten af. Mooi dat de erfenis van Joe Zawinul en Weather Report op deze schitterende manier levend gehouden wordt. Een verrassend album, waar ik met enige scepsis naar ging luisteren, maar waar ik al snel steeds enthousiaster van werd. Geweldig!
Rain Sultanov Syndicate – Mr Joe – live
Holly’s stempelgrafiek nummer 6714 is een spel van optische illusies, of, zoals een vriend van me het consequent noemt “op-art met een rafelrandje” – langer kijken is slim, want dan ontdek je langzaam maar zeker steeds meer.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6715 vraagt zelfs nog iets meer tijd, want hier kan het echt even wat langer duren voordat alles op zijn plek valt. Inzoomen helpt om er wat sneller greep op te krijgen, en de hele galerie doorlopen is hoe dan ook altijd een goed idee.
Michalis Kouloumis is een Cypriotische componist en violist die zich heeft gespecialiseerd in muziek van het oosten van de Middellandse Zee en klassieke Ottomaanse muziek, die hij combineert met Westerse muziek, waardoor er een nieuwe, zeer toegankelijke muziek ontstaat. Zijn nieuwe album ontstond doordat hij geëmotioneerd raakte door alle mensen die, net als hij, uit hun huis verdreven waren en ontheemd raakten, en over wat er verder met al die mensen gebeurt. Als je dat weet kun je zijn buitengewoon prachtige, aangrijpende muziek alleen nog maar met een brok in je keel beluisteren.
Michalis Kouloumis – Displaced dreams
Holly’s stempelgrafiek nummer 6711 ziet er totaal anders uit als je hem van een afstand bekijkt dan wanneer je inzoomt tot je bij één enkel vakje bent uitgekomen. Neem bij beide situaties even de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6712 – soms, zoals hier, combineer ik en spel van suggestie en bedrog met een spel met licht en schaduw. Het zet je als kijker net even extra op scherp, in ieder geval als je de moeite wilt nemen om er tijd en aandacht aan te besteden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6713 ziet er op het eerste gezicht misschien wat chaotisch uit, maar als je even geduldig blijft kijken en je op de ankerpunten richt valt alles al snel op zijn plek, en dan blijkt het een fascinerende grafiek te zijn.
Als gretige veellezer heb ik vroeger ook alle sagen en legenden gelezen, alle Noorse sagen en alle Griekse mythen en heldenverhalen, maar eerlijk gezegd was dat nooit echt mijn favoriete literatuur, want het gaat daar eigenlijk niet om mensen van vlees en bloed, al zijn de verhalen altijd wel vermakelijk. De Griekse mythologie wordt in de strip Mythos op een totaal andere manier benaderd – de Griekse goden en helden zijn nog jong en ze moeten hun krachten nog zien te ontwikkelen, en dat gaat met vallen en opstaan. Vooal als je de Griekse mythen een beetje kent levert dat hilarische taferelen op, maar ook zonder voorkennis is dit een geweldig leuke strip
Mythos 2 De Grote Icarus
Holly’s stempelgrafiek nummer 6708 is een mooi voorbeeld van “op-art met een rafelrandje”, en ook hier moet je, net als bij de meeste van mijn grafieken, wat meer tijd en aandacht nemen dan je voor een beeldscherm gewend bent om er greep te krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6709 is nog wat ongrijpbaarder dan anders, dus deze is echt voor de doorzetters. Een beetje afstand nemen en wat langer kijken, dan krijg je er wel greep op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6710 is een variatie op een thema, en ook deze laat zich wat moeilijk veroveren.
Dat komt mooi uit – aflevering 14 gaat onder meer over afgedankte meubels die een nieuw leven kregen en over ontwikkelingen die je manier van schrijven of naar muziek luisteren hebben veranderd. Een nieuwe aflevering in deze reeks autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors, waarvan we er hier elke zondag een publiceren.
Scenarioschrijver Yves Sente en tekenaar Jorge Miguel herschrijven de ontstaansgeschiedenis van Rome op een wel heel originele manier. In hun versie komen twee “zusjes” uit de ruimte. Ze weten de tiran te vermoorden die de rechtmatige koning in een kerker gevangen houdt, maar als die in plaats van hun aan te wijzen als zijn opvolgers kiest voor de zoon van zijn broer, de tiran die hem opgesloten had, eisen ze dat ze een eigen stad mogen stichten. Het verhaal van het stichten van die stad, die zal uitgroeien tot Rome, volgen we hier.
Omula en Rema – Het ontstaan van een rijk
Holly’s stempelgrafiek nummer 6705 ziet er wat rommelig uit op het eerste gezicht, maar zit toch gestructureerder in elkaar dan je zou denken, en er zitten zelfs weer wat gezichten in verstopt. Voor de kijker die niet bang is om wat moeite te doen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6706 ziet er dan weer bedrieglijk simpel uit, als een verzameling gestapelde stenen. Maar als je hier wat langer en beter kijkt zie je dat er eigenlijk toch wat anders te zien is.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6707 is weer een spel van suggestie en bedrog waarbij alles kan veranderen als je wat langer blijft kijken. Fake news krijgt hier een geheel nieuwe dimensie, want wat is fake als alles bedoeld is om je te misleiden?
Picon Mon Amour is een opmerkelijk duo. Zij heet Laurène, speelt accordeon en zingt, hij heet Jojo en speelt bas, ukelele, percussie en ook hij zingt. Samen vormen ze een onweerstaanbaar grappig duo dat muziek maakt dat aan het circus doet denken, al is het wat geraffineerder en subtieler, maar het zal moeilijk zijn om niet regelmatig in de lach te schieten bij de muziek van dit tweetal.
Nadat er een boek verscheen over zijn werk in The New Yorker bleef het even angstwekkend stil daar, op wat spots na, maar nu verschenen er achter elkaar weer twee fraaie tekeningen van Joost Swarte in het blad, dit keer zelfs paginagroot.
Joost Swarte in The New Yorker van 7 & 14 juli 2025
Holly’s stempelgrafiek nummer 6702 heb ik gemaakt met stempels die ik gesneden heb uit de grootste rubberen gummen van het Tsjechische merk Koh-i-noor Hardtmuth, de zogenaamde olifantengum. Heeft toch een wezenlijk andere structuur dan de plastic gum van de Hema.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6703 – bij deze moest ik juist rekening houden met de speciale structuur van het handgeschepte Japanse papier waar ik hier op werkte. Een mooie, langwerpige leporello, dat werkt toch wel erg fijn, moet ik bekennen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6704 is een spel van licht en schaduw dat je het beste van een afstandje kunt bekijken en waar je, net als bij de andere grafieken van vandaag, even wat langer de tijd voor moet nemen. Dan valt alles vanzelf op zijn plek.
Erik Harteveld is een veelzijdig man, bluesmuzikant, acteur en vooral schrijver, die de literatuur verrijkt heeft met een paar indrukwekkende brievenboeken. Koude oorlog aan de IJssel, dat hij in 2014 samen met A.L. Snijders schreef, werd door Adriaan van Dis terecht een meesterwerk genoemd. Pooltochten dromen is opnieuw een buitengewoon zorgvuldig geconstrueerd brievenboek dat begint met de brief van ene Anselm Bijvoet aan Erik Harteveld. Hij wil Erik wat vragen maar moet daarvoor eerst iets over zichzelf vertellen. Hij blijkt om te beginnen blind te zijn, maar dat is lang niet alles, en de vraag is of Erik een paar schilderijen voor hem wil beschrijven, zodat hij, een man die blind geboren is, zich er een voorstelling bij kan maken. De brieven van Harteveld zijn soms hilarisch, onder meer omdat hij op eieren moet lopen om zijn gesprekspartner niet te beledigen.
Erik Harteveld – Pooltochten dromen – Brieven van een blinde
Holly’s stempelgrafiek nummer 6699 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, waarbij de Britse uitspraak “a dirty mind is a joy forever” best weer eens uit de kast gehaald mag worden. Enjoy!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6700 is een spel van licht en schaduw waar je wat minder gemakkelijk greep op krijgt. Wat afstand nemen helpt, eerst even inzoomen en daarna naar het totaalbeeld kijken ook. En even rustig de tijd nemen natuurlijk.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6701 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij de optische illusies weer een rol spelen, maar ook de suggesties van zaken die je bekend voorkomen maar dat toch niet blijken te zijn. Neem ook hier weer de tijd, dan zie je meer dan je verwacht had.
ZÔJ is een Australisch duo dat bestaat uit de Perzische multi-instrumentaliste en zangeres Gelareh Pour en drummer Brian O’Dwyer, die samen volstrekt unieke muziek maken die ze zelf “Neo-Persisch experimentallsme” noemen. Verbluffende muziek, die je meteen naar een verlaten Australisch landschap verplaatst, terwijl de Iraanse muziektradities erdoorheen schemeren – multiculturele, nieuwe Australische muziek van een onwaarschijnlijke rijkdom. Een absolute aanrader.
ZÔJ – Give Water to Birds
Holly’s stempelgrafiek nummer 6696 is een subtiel spel van licht en schaduw en van optische illusies, waarbij elke kanteling voor nieuwe verrassingen zorgt. Je moet dan wel het geduld opbrengen om na elke kanteling in de galerie even wat langer te blijven kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6697 is een beetje ongrijpbaarder, maar niet als je wat tijd en geduld hebt, want dan valt alles vanzelf op zijn plek. Een beetje afstand houden kan geen kwaad bij deze.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6698 is helemaal lastig om te vangen, in ieder geval als je heel erg je best gaat doen. Verstand op nul en gewoon rustig even wat langer kijken is de beste manier om greep te krijgen op deze grafiek.
Grecia Alban is een Ecuadoraanse singer/songwriter die op een opmerkelijke manier traditie vermengt met verbazingwekkende arrangementen, waarin niet alleen ritmes, blazers en elektronica een rol spelen, maar ook oerwoudgeluiden. Het resultaat is verbluffend, ook door haar verrassende composities die je eindeloos kunt herbeluisteren. Een meesterwerkje.
Grecia Alban – Nubes Selva
Holly’s stempelgrafiek nummer 6694 is een voorbeeld van “op-art met een rafelrandje”. De merkwaardige zachte kleuren komen allemaal uit mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens, die, hoe langer ik ze gebruik, steeds meer kleur gaan vertonen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6695 is een spel van suggestie en bedrog, of, zoals een liefhebber het zegt, een zoekplaatje voor gevorderden, waarin je van alles kunt tegenkomen. Loop de hele galerie op je gemak door en zoom vooral ook in.
Jump is een blad voor jongeren, maar vooral een stripblad, al gaat het ook over games, pretparken, films en nog veel meer zaken die jongeren leuk vinden. Bij het zomernummer vind je ook weer gratis Pokemonkaartjes, dus de doelgroep lijkt duidelijk, maar ik zou toch ook de volwassen stripliefhebber nog een keer op het blad willen wijzen. Het dubbeldikke zomernummer van 100 pagina’s bevat bijvoorbeeld nieuwe strips van Idéfix, een nieuw verhaal van voetbalster Josje, strips uit de reeksen Frikken, Darius, Mythos, Beestjes, Rembrandt en nog veel meer. Je kunt bovendien ook een hernieuwde kennismaking verwachten met Spaghetti van Dino Attanasio, de hilarische strip over Spaghetti en zijn onvoorstelbaar domme neef Prosjoetto die hem altijd weer op de meest idiote manieren in de problemen brengt. Een klassieker onder de humoristische strips, en heerlijk om weer eens uitgebreid van te kunnen genieten. En de titelstrip natuurlijk, waarin stripmaker Charel Cambré zich solo op zijn best laat zien.
Jump – het dubbeldikke zomernummer
Holly’s stempelgrafiek nummer 6692 is een mooi voorbeeld van suggestie en bedrog, waarbij je bij elke kanteling naar een totaal ander beeld zit te kijken en je je verwachtingen weer helemaal moet bijstellen. Neem er dus even rustig de tijd voor en ga na het inzoomen in de galerie ook weer even terug naar het totaalbeeld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6693 ziet er dan weer bedrieglijk simpel uit, alsof hij met grove penseelstreken geschilderd is. Toch zit ook deze geraffineerder in elkaar dan je op het eerste gezicht wellicht zou denken. Kijk maar eens wat langer.
