Thalas is een duo van diatonisch accordeonist Guus Herremans en multi-instrumentalist Ward Dhoore, die hier vooral op de gitaar adembenemende wondertjes verricht die perfect aansluiten bij het prachtige melodieuze, ingetogen spel van Herremans. Ze maakten een album waar ik alleen maar met stille bewondering naar kan luisteren. Mooi, melancholiek, melodieus, maar ook met pit en scherpte op de juiste momenten, een album om steeds opnieuw te beluisteren, een album om te koesteren.
Thalas – As it comes
November 1941 – de Tweede Wereldoorlog is in volle gang, maar de Britten in de Britse kolonie Birma achten zich nog veilig en onschendbaar, terwijl de Japanners al aan het oprukken zijn en de Birmezen de onafhankelijkheid ruiken. Little England is een wijk in de stad Moulmein. Jon is de zestienjarige zoon van een Britse commandant en zijn inheemse vrouw. Hij gaat naar de Britse school in de buurt van de luchtmachtbasis, maar hij kent het echte Birma van zijn moeder ook. Als Jon de Amerikaanse piloot Archie rondleidt in de stad komen ze in de “Blue Moon” terecht, een nachtclub die eigenlijk verboden gebied is, maar waar militairen, zeelui en playboys elkaar ontmoeten. Daar raakt Jon meteen smoorverliefd op de Birmaanse zangeres Ruby, en dan begint het verhaal pas echt uit de hand te lopen. Meer vertel ik niet; maar deze strip vertelt een verhaal met vele lagen dat een stukje vergeten geschiedenis vertelt door de ogen van een zestienjarige jongen die in beide kampen staat. Voortreffelijke strip.
Little England – integraal
Holly’s stempelgrafiek nummer 6849 is niet alleen een spel van optische illusies, want in het lichtgekleurde deel ziiten ook wat jonge mannen verstopt, die je alleen ziet als je gaat kantelen. Liefhebbers van de zoekplaatjes voor gevorderden zijn nu weer op weg geholpen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6850 is een spel van optische illusies met wat verbaasd kijkende ogen om je extra op het verkeerde been te zetten als kijker. Loop de galerie op je gemak door en kijk weer eens wat langer na elke kanteling.
Xavier Losada is een Venezolaanse componist die al een hele tijd in Madrid woont en werkt. Hij blijkt een buitengewoon veelzijdige man, die nu ook nog eens een boek geschreven heeft waar hij zelf meteen ook maar de soundtrack bij geschreven heeft. Het boek is tot nu toe helaas alleen nog maar in het Spaans te lezen, maar de soundtrack is, zoals altijd bij Losada, een enerverende, schitterende combinatie van jazz, wereldmuziek, klassiek en avantgarde, waarbij je als luisteraar regelmatig op het puntje van je stoel zit. Meesterlijk.
Xavier Losada – La Danza del Olvido
Het Dagboek van Cerise was een strip die een mix was tussen strip en een geschreven dagboek, over een twaalfjarig meisje dat samen met haar vriendinnen allerlei geheimen wist te ontdekken, wat levensveranderend voor allerlei mensen in haar omgeving bleek te zijn. Het vijfde deel leek ook het slotdeel te zijn, maar nu is er gelukkig toch een vervolg, waarin Cerise helemaal meegaat in de fantasiewereld van Valentijn, het jonge zoontje van de vriend van haar moeder. Ze zullen met zijn vieren een wereldreis gaan maken, maar Valentijn vindt het allemaal veel te spannend, en Cerise vindt een mooie manier om hem stapje voor beetje te ontdooien en op zijn gemak te stellen. De hond speelt daar een grote rol in, en de wezens uit de ruimte die Valentijn steeds ziet en waar hij mee praat. Cerise weet Valentijn te ontspannen. Ontroerend, maar ook gewoon een goed verhaal dat je geboeid tot het einde toe zit te lezen, ook als volwassen lezer.
Het dagboek van Cerise en Valentijn.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6847 is een mooi voorbeeld van de kunst van het weglaten, waardoor er veel gesuggereerd wordt. Neem bij deze een beetje afstand en laat hem even inwerken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6848 is dan net weer een beetje weerbarstiger, er lijkt iets niet te kloppen. Maar kijk wat langer en alles valt op zijn plek. Je moet een grafiek ook wat tijd gunnen.
Een tip voor de Groningers onder ons – het Boreas Duo geeft een van haar zeldzame concerten, dit keer in het kerkje van Den Andel, met een speciale gast uit Duitsland. Niet te missen:
Boreas Duo+ in het kerkje van Den Andel 5 oktober om 15,30 uur
De strip Ervaringskracht geeft de geschiedenis van het ontstaan van ervaringsdeskundigheid in de geestelijke gezondheidszorg weer via verhalen die de reis van ontwrichting naar herstel laten zien. Daarvoor worden drie mensen gevolgd. Maaike had last van ontwrichtende psychoses. Joop had te maken met misbruik en raakte later verslaafd, en Dunya moest vanwege de oorlog Aleppo uit vluchten. De drie ontmoeten elkaar tijdens de cursus ervaringsdeskundige en raken met elkaar in gesprek. Thema’s als gedwongen zorg, zelfbeschikking en herstel lopen als rode draden door het verhaal. De geschiedenis van de zorg komt ook heel helder en overzichtelijk in een paar pagina’s aan bod, en als lezer krijg je een groot deel van de cursus ook mee, wat heel verhelderend is, en soms ook ronduit aangrijpend, want we hebben het wel over mensen die buitengewoon zware dingen hebben meegemaakt. Verhalen van honderd ervaringsdeskundigen uit de psychiatrie en verslavingszorg werden voor dit boek verzameld, en daarmee is het echt een afspiegeling van de realiteit geworden.
Ervaringskracht
Luigi Cinque is een Italiaanse componist en multi-instrumentalist die altijd bezig is met het verbinden van verschillende muzikale culturen. Zijn nieuwe album is daar ook weer een schitterend voorbeeld van, want je hoort hier de hele Middellandse Zee in volstrekte harmonie samenkomen. Het leverde wederom een verbluffend fusion-album op, waarmee Cinque opnieuw overtuigend bewijst dat de multiculturele samenleving feitelijk alleen maar een enorme verrijking betekent. Een subliem album dat je eindeloos kunt blijven draaien en dat je steeds weer zal blijven verrassen.
Luigi Cinque Hypertext O’rchestra – Kromosoma Maris
Holly’s stempelgrafiek nummer 6845 is een spel van optische illusies waarbij de schaduwen een grote rol spelen. Afstand nemen helpt als je snel greep wil krijgen op deze, maar ook dan loont het om wat langer te blijven kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6846 is weer eens wat weerbarstiger – ik vind het wel leuk om het je als kijker af en toe wat moeilijker te maken. Ik vind dat een eerste blik nooit genoeg mag zijn, dus kijk gewoon wat langer en beter, dat geldt voor alles in het leven, maar zeker ook voor kunst.
Coral en de Duivel begint met een citaat van Baudelaire: “De knapste list van de Duivel is dat hij je laat geloven dat hij niet bestaat”. En dan begint de duivel in deze strip zijn verhaal te vertellen, of liever het verhaal van het negentienjarige Joodse meisje Coral dat in Praag in 1938 het enige menselijke wezen is dat hem, de duivel, kan zien en met hem kan praten. De duivel blijkt vast te zitten op aarde, en kan niet naar de hel, en dat komt door Coral, de dochter van een rabijn en exorcist. Coral heeft iets gezien waardoor ze zich van haar vader heeft afgewend en is opgenomen door een circus. Langzaam wordt duidelijk wat Coral en de Duivel met elkaar verbindt, en wat er moet gebeuren om de twee weer vrij te maken. Coral moet daarvoor onder meer eerst een bezoek aan de hel brengen. Een heel goed verhaal met meerdere lagen en werkelijk fenomenaal mooie tekeningen – een absolute aanrader, want dit boek gaat vooral over liefde, hoop, standvastigheid en een jonge meid die zich overal doorheen weet te slaan op een verbazingwekkende manier.
Als ik op pad ben maak ik meestal onderweg wel een aantal foto’s, maar vorige week in Amsterdam en in Woerden heb ik nauwelijks foto’s gemaakt, al kon ik de verleiding niet weerstaan toen ik bij een stoplicht naast een zebrapad in Amsterdam twee schoenen zag staan. Dat was zo’n merkwaardig gezicht dat ik ze toch even op de foto wilde vastleggen. Twee dagen later liep ik door Woerden en zag ik op een hek een kinderschoentje.
Losse schoenen.
ik hou van tradities en daarom laat ik je hier elk jaar een paar fragmenten horen van het nummer 23rd of september van The Vulgar Boatman, niet alleen omdat het vandaag 23 september is en dat voor ons ook een belangrijke dag is, maar ook omdat ik vind dat The Vulgar Boatmen een band is die niet vergeten mag worden.
The Vulgar Boatmen – 23rd of September.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6843 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij je er nooit helemaal goed achterkomt waar je nu eigenlijk naar zit te kijken. Zoom vooral ook even in door in de galerie naar de laatste plaatjes door te lopen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6844 is een variatie op hetzelfde thema, alleen pakt deze een slag weerbarstiger uit. Als je inzoomt krijg je er wel wat sneller greep op, dus dat zou ik zeker doen.
Suske en Wiske kussend op de cover? Heel Vlaanderen was in rep en roer, maar de vaste lezers van de Amorasreeks zaten al klaar, want niets is in deze reeks wat het lijkt, dus kom maar op. En we worden niet teleurgesteld, want je wordt opnieuw een aantal keren op het verkeerde been gezet, terwijl het verhaal zowel spannend, maatschappijkritisch als bijzonder humoristisch is, voorwaar een combinatie die je niet snel tegen zult komen. Een hoogtepunt in de reeks, waarin Krimson een ingenieus plan heeft bedacht om Suske en Wiske met de hulp van een lading cocaïne voorgoed uit de weg te ruimen. Kortom, Suske en Wiske voor volwassenen. Een absolute aanrader.
Suske en Wiske – de helden van Amoras 1 Doodvonnis
Holly’s stempelgrafiek nummer 6841 kun je rustig weer ‘op-art met een rafelrandje’ noemen – een beetje afstand nemen en wat langer blijven kijken, dat werkt het beste. “Meditatiekunst” noemt een spiritueel bevlogen vriend van me deze grafieken ook wel, omdat hij zich naar eigen zeggen nooit verveelt als hij er naar kijkt. Mooiere complimenten krijg je zelden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6842 is misschien wat weerbarstiger, maar zeker niet minder fascinerend, dat merk je wel als je wat langer en aandachtiger gaat kijken.
Dat komt mooi uit – aflevering 22 gaat over iemand die een harteloze binnenkant heel goed wist te verstoppen onder een zachte buitenkant. De tweeëntwintigste aflevering van deze reeks filosofische en autobiografische essays van Ruud Moors. Elke zondag hier een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6840 is wat aan de weerbarstige kant, maar als je wat afstand neemt of inzoomt krijg je er toch vrij snel greep op. Als je er tenminste even wat langer en aandachtiger naar wil blijven kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6839 is een uitdaging want het is niet alleen een spel van optische illusies maar ook een ingenieus zoekplaatje voor gevorderden waar dit keer wel erg veel in te ontdekken valt. Je wordt als kijker dus op verschillende manieren op scherp gezet.
Het liefst zou ik hele dagen in mijn atelier doorbrengen, met goede muziek, en dat afwisselen met lezen, als een ouderwetse kluizenaar, maar soms heb ik toch ook echt wel behoefte aan contact met vrienden en trek ik er op uit – een dagje Amsterdam bijvoorbeeld. En dan is dit magazine noodgedwongen toch wat kaler dan normaal. Want echt asociaal zal ik nooit worden.
Tom Theuns en Aurélie Dorzée maakten met Dhun een onwaarschijnlijk mooi album waarin ze op een werkelijk fabelachtige manier Indiase ragas verbinden met westerse folktradities. Het resultaat is intrigerend mooi. Dhun is overigens het hindi woord voor volkslied, of folksong, en de melodieuze kracht van de ragas wordt hier gecombineerd met de ritmes van de Europese volksdansen. De composities en de teksten in het Hindi, Baskisch, Mohawk en Frans zijn allemaal van Tom en Aurélie. Een pretentieus project? Dat zou je misschien kunnen denken als je dit gelezen hebt, maar als je naar de muziek luistert, hoor je vooral speelplezier, en ook veel subtiele genialiteit en een flinke dosis humor. Luisteren dus!
Tom & Aurélie – Dhun
Holly’s stempelgrafiek nummer 6837 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij de witte vlakken je in verwarring kunnen brengen, want zijn het gaten waar je doorheen kijkt of de hoogste vlakken waar het licht op valt?
Holly’s stempelgrafiek nummer 6838 is opnieuw een spel van suggestie en bedrog, maar op een heel andere manier, want hier weet je niet waar je naar zit te kijken – een verzameling schedels, een doos vol stenen, wat? Of toch gewoon een abstract spel van optische illusies?
De strips rond brugpieper Roos Vink worden gemaakt voor het meidenblad Tina, maar zijn feitelijk strips voor iedereen, voor alle leeftijden. Iedereen die wel eens op een middelbare school heeft rondgelopen zal ongelofelijk veel herkennen in de belevenissen van deze kleinste brugklasser van Nederland, die zich op school samen met haar vriendin Alana goed staande weet te houden. De delen 11 en 12 zitten weer bomvol hilarische en aandoenlijke strips waarvan het doodzonde zou zijn als alleen meiden er van konden genieten. Dus dames en heren, schroom niet, doe desnoods of je ze voor je nichtje of kleindochter koopt, maar tracteer gewoon jezelf op deze heerlijke, vrolijkmakende strips.
Brugpieper Roos Vink 11 en 12 – Sprekend en Smoesjes!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6834 is een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje – optosche illusies, subtiele schaduwen, ze zetten je als kijker vrijwel ongemerkt op het verkeerde been, en pas als je even wat langer kijkt gaat alles echt schuiven en bewegen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6835 zet je als kijker op weer andere manieren op scherp, maar ook hier is het zaak om met aandacht en geduld te blijven kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6836 is een variatie op hetzelfde thema, met toch weer een paar verrassende details die je pas ziet als je de moeite neemr wat langer te blijven kijken.
Zijn geur na de regen is de titel van het boek dat Cédric Sapin-Defour schreef nadat zijn hond Ubac was doodgegaan. Hij wou graag het verhaal van die hond opschrijven, maar het werd veel meer dan dat, het werd meteen ook een autobiografie, een verhaal over liefde, over innige vriendschappen die leeftijden overschrijden, over moeizame banen, over de liefde voor de bergen en nog veel en veel meer. Josë Luis Munuera maakte van deze roman een fabelachrig mooie graphic novel waarin de vriendschap tussen een man en zijn hond steeds centraal blijft staan, en hij kan honden zo ongelofelijk mooi tekenen dat je zelf ook een zwak voor ze krijgt als je deze strip leest.
Onze perenboom doet het dit jaar weer goed, alleen komen we er door omstandigheden niet toe de peren te plukken, dus ze vallen voor een deel rottend uit de boom, of zoals dat ene peertje, gewoon goed, maar als je hem dan op de tuintafel laat liggen kun je het peertje in een paar dagen weg zien rotten. Een fascinerend proces.
Een rottend peertje
Holly’s stempelgrafiek nummer 6831 heb ik gemaakt met een stempelkussen dat ik net had aangevuld met verse inkt, dus dat betekent diepzwarte afdrukken. Gemaakt op handgeschept Japans papier, waarvan de structuur ook wat mee gaat spelen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6832 is er een waarbij je eigenlijk eerst even in moet zoomen, want dan kijk je meteen anders tegen het totaalbeeld aan.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6833 is behoorlijk weerbarstig, maar zelf vind ik dat eigenlijk de leukste, want als kijker moet je hier echt even wat moeite voor doen. Tijd nemen, langer kijken en aandachtiger kijken dan je voor een beeldscherm gewend bent.
