Volker Gerling is een fotograaf en kunstenaar waar ik een enorm zwak voor heb, omdat zijn kunst zo bedrieglijk eenvoudig is, en omdat hij staat voor een bepaalde vorm van langzaam leven die me aanspreekt. Ik heb al eerder geschreven over mijn eerste ontmoeting met zijn Daumenkinographie en over het geweldige boek dat hij schreef over een wandeltocht die hij maakte. Je kunt hem binnenkort op Noorderslag zien, dan zal hij in Grand Theatre in Groningen tussen 17 en 20 augustus laten zien wat hij in de afgelopen twintig jaar heeft gedaan. Een aanrader!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6618 is gemaakt om van een afstandje te bekijken. Zoom maar eens in, dan zie je wat ik bedoel. Als je gaat kantelen springt deze ook nog eens van hol naar bol, dus je wordt bij deze grafiek weer eens op verschillende manieren op scherp gezet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6619 is een variatie op hetzelfde thema waar ik nu al een hele tijd op varieer, en dat levert ook hier weer optische illusies op, terwijl in dit geval ook meteen iemand verheugd uitriep: “Wat leuk, allemaal bolhoeden!”
Holly’s stempelgrafiek nummer 6620 is opnieuw een spel van optische illusies, dat je gerust kunt zien als een abstracte compositie, hoewel de fanatieke liefhebbers van zoekplaatjes voor gevorderden hier ook al snel de kop van een zwaan in zullen herkennen.
De Spiegel van ons Verdriet is het afsluitende derde deel van een trilogie die Pierre Lemaïtre schreef en die door stripmaker Christian de Metter tot sublieme graphic novels is gemaakt. Dit laatste deel begint met een naakte vrouw die gillend over straat rent nadat er een pistoolschot heeft geklonken. Beetje bij beetje krijgen we als lezer dan het complete verhaal te zien, want de vrouw wil begrijpen wat er met haar gebeurd is en waarom. De andere verhaallijnen die we steeds volgen, over twee mannen die in het leger tot elkaar veroordeeld lijken, hoewel ze een enorme hekel aan elkaar hebben, en over een meester-oplichter die op verschillende plekken opduikt en die vaak meer goed dan kwaad lijkt te doen, komen op een bijzondere en fraaie manier samen. Indrukwekkende strip over elkaar kruisende levens.
Ik heb een absoluut zwak voor blueszanger en gitarist Doug MacLeid, die niet alleen geweldige liedjes schrijft , maar ook schitterende verhalen vertelt. Na twee magnifieke soloplaten nam hij nu weer eens een album op met een band, de Funky Chester Rhythm Section, met onder meer twee zangeressen en een fantastische drummer. Puur genieten.
Doug Macleod – Between Somewhere and Goodbye
Holly’s stempelgrafiek nummer 6615 – neem een beetje afstand en verbaas je. Ook hier komen de merkwaardige kleuren, ook het bruin dat naar goud neigt, uit zwarte stempelkussens. Hoe langer ik ze gebruik, hoe merkwaardiger het palet wordt, eerlijk gezegd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6616 laat zien dat ik ook de bovenkant die rubberen dop als stempel kan inzetten. De kleuren uit de verschillende zwarte stempelkussens zorgen voor de bijzondere schaduwwerking hier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6617 – hier heb ik wat minder verschillende zwarte stempelkussens gebruikt, zodat er één grijstint domineert. Ook hier heb ik weer de stempels gebruikt die ik sneed uit de rubberen dop die ik een tijdje geleden op straat vond.
De Vlaamse folkavonturier Ward Dhoore tourde de afgelopen vijftien jaar door Europa, Canada en Amerika met zeer uiteenlopende projecten die de akoestische folk letterlijk en figuurlijk over de grenzen brachten. Zijn eerste echte solo-album draait om zijn instrumentale composities, en dan krijgt de muziek door de arrangementen een bijzondere kleur, die bepaald wordt door de gastmusici en de keuzes van Dhoore door klassiek, minimal en jazz te mengen met folk op een volstrekt unieke manier die perfect past bij zijn melodieuze, melancholieke composities. Een prachtplaat.
Ward Dhoore – It was all heart
Holly’s stempelgrafiek nummer 6612 heb ik opnieuw gemaakt met de twee stempels die ik gesneden heb uit de rubberen dop die ik een tijdje geleden op straat gevonden heb. Met meer dan dertig “dopgrafieken” kan ik er een tentoonstelling mee inrichten zo langzaamaan.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6613 is een spel van suggestie en bedrog, met als basis opnieuw een van de stempels di ik uit een rubberen dop sneed die ik op straat vond.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6614 draait op een vreemde manier alle kanten op, dus het loont zeker de moeite om er wat langer naar te kijken, want op het moment dat je denkt er greep op te hebben draait hij weer een andere kant op.
Contemporary Sunset nummer 106 is een blauw zeeschapje geworden dat niet alleen een horizonschilderij is, maar ook een ode aan de pre-abstracte periode van Mondriaan, met name zijn schilderij De Rode Wolk uit 1907.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6609 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij ik voor de achtentwintigste achtereenvolgende keer de stempels heb gebruikt die ik heb gesneden uit een rubberen dop die ik op straat gevonden had.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6610 – ook hier speel ik weer met licht en schaduw om je als kijker op het verkeerde been te zetten. Al mijn grafieken gaan indirect over fake news want je moet altijd erg goed kijken om zeker te weten dat je ziet wat je ziet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6611 lijkt op het eerste gezicht misschien niet zo interessant, maar als je in gaat zoomen zie je hoe geraffineerd hij feitelijk in elkaar zit en hoe prachtig de verschillende kleuren uit mijn verzameling zwarte stempelkussens hier uitpakken.
Een Pact met Satan is het vijfde deel van de geschiedenis van de broers Salomon en Mozes Rubinstein, die zich tussen 1927 en 1948 staande proberen te houden in de waanzinnige wereld rond de Tweede Wereldoorlog. In dit deel bevinden we ons een deel van de tijd in het Poolse vernietigingskamp Sobibor, waar Mozes in 1943 samen met andere gevangenen een opstand probeert te organiseren, die meer kans maakt met de komst van nieuwe gevangenen, Russische soldaten. Maar we zijn ook in Hollywood in 1936, waar filmregisseur Salomon, tot afgrijzen van zijn broer, een pact met Satan heeft gesloten – hij past zijn films aan de eisen van de Duitsers aan om het Duitse afzetgebied niet kwijt te raken. Als Mozes bij de grote baas, Warner, aanklopt, stuurt die hem met een geheime camera naar Duitsland om daar te filmen wat er precies aan de hand is, een onderneming die niet zonder gevaar is.
De Gebroeders Rubinstein 5 Een Pact met Satan
Holly’s stempelgrafiek nummer 6606 – de rubberen dop die ik een tijd geleden op straat vond heb ik doormidden gesneden, en uit die twee helften heb ik twee verschillende, maar sterk op elkaar lijkende stempels gesneden, die ik in dit geval allebei heb gebruikt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6607 – hoewel je heel goed moet kijken ben ik ook deze grafiek weer begonnen met een van de twee dopstempels. Dat het weer uitdraait op een spel van optische illusies zal de trouwe kijker niet verbazen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6608 – hier wordt de dopstempel een kraag voor een man van een paar eeuwen geleden. Afstand nemen is aan te bevelen. De merkwaardige kleuren komen ook hier weer uit verschillende zwarte stempelkussens.
Eiland zonder koning is een bijzonder verhaal, dat realistisch begint, al heeft de dertigjarige hoofdpersoon, Max Pérac, wel heel realistische nachtmerries en hallucinaties van vissen, een walvis en reusachtige door de lucht zwemmende schildpadden. Max heeft een paar oude trouwe vrienden, maar wordt vreselijk boos als die een gratis verre reis voor hem geregeld hebben, want hij wil het liefst stilletjes in zijn boekwinkel zitten tekenen en reisboeken lezen. Alles loopt uit de hand als zijn boekwinkel afbrandt en hij zijn dood in scene zet en toch op reis gaat. Hij gaat naar een afgelegen eiland waar hij als een verloren zoon verwelkomd wordt. Vanaf daar weet je als lezer niet meer wat werkelijkheid is en wat er in het brein van Max gebeurt. Het mooie is dat alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar vallen en het verhaal helemaal rond komt. Een fenomenaal goede strip!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6603 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij ik opnieuw de stempels heb gebruikt die ik sneed uit de rubberen dop die ik op straat vond en waar ik nu al een aantal dagen mee aan het werk ben.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6604 heb ik ook weer gemaakt met een heel rijtje zwarte stempelkussens binnen handbereik – die vormen mijn bijzondere palet voor deze grafieken, want elk zwart stempelkussen levert weer een andere tint zwart, grijs of merkwaardige kleur op.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6605 is een spel van licht en schaduw en van optische illusies, en ook hier heb ik weer de “dopstempel” als basis gebruikt. Ik blijf het fascinerend vinden dat één stempel zo veel verschillende grafieken kan opleveren.
Dat komt mooi uit – aflevering 8 gaat over een eenmalige en zeer bijzondere omhelzing. De achtste aflevering in deze reeks autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors. Elke week vind je hier op zondag een nieuwe aflevering.
Giacomo Pedicini is een Italiaanse bassist en componist waar ik al eerder enthousiast over was, en zijn nieuwe album gaat nog een stap verder dan dat vorige, waarin hij ook al behoorlijk extreem de grenzen van zijn instrument opzocht. Voor de avontuurlijke luisteraar is dit puur genieten.
Giacomo Pedicini – Down in the Valley
Holly’s stempelgrafiek nummer 6600 – de rubberen dop die ik op straat vond en de paar stempels die ik daar uit gesneden heb laten me nog niet los, dus dit is opnieuw een variatie. Zie het als een jazzcompositie waar eindeloos op geïmproviseerd kan worden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6601 is opnieuw een spel van optische illusies, gebouwd op dezelfde stempels, al kan het hier wat meer moeite kosten om hem terug te vinden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6602 – voor deze heb ik allebei de stempels die ik uit de rubberen dop heb gesneden gebruikt. Kortom, ik heb er nog steeds niet genoeg van.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6599 is ook weer gebaseerd op dezelfde stempel die ik uit een rubberen dop heb gesneden die ik op straat vond en waar ik de afgelopen dagen mee aan de slag ben gegaan, en ook dit is weer een mooi voorbeeld geworden van kantelkunst en optische illusies die de perspectieven op scherp zetten.
En soms zitten mijn dagen echt veel te vol.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6596 is opnieuw, zoals alle grafieken van de afgelopen dagen, gemaakt met als basis een stempel die ik gesneden heb uit een rubberen dop die ik op straat vond. Mijn verzameling zwarts stempelkussens deed de rest.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6597 is ook weer een variatie op hetzelfde thema, met dezelfde stempel als basis. En toch weer totaal anders.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6598 gaat verder op hetzelfde spoor, dus ik begon weer met de stempel die ik sneed uit de rubberen dop die ik op straat vond en ga daar op doorwerken.
Elke dag trek ik me even een paar uur terug op mijn kleine zolderatelier, waar ik momenteel aan acht schilderijen en twee beelden werk, terwijl ik elke dag ook nog minimaal drie stempelgrafieken maak. De gretigheid wordt er in de loop der jaren zeker niet minder op, zal ik maar zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6593 stuurt je als kijker alle kanten op, zeker als je de moeite neemt om even wat langer te blijven kijken, want dan weet je op een bepaald moment echt niet meer welke kant je op moet kijken.. Probeer het maar eens.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6594 is, ik durf het bijna niet te zeggen, opnieuw, net als de vorige, gemaakt rond de stempels die ik heb gesneden uit de rubberen dop die ik vorige week op straat vond. De variaties blijven me zelf nog steeds verbazen, dus wie weet ga ik er nog even mee door.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6595 is, jawel, opnieuw een “dopvariatie”, al begint de stempel zo langzaamaan wat te slijten. Kijk maar eens goed of je de rand terug kunt vinden.
