Duncan, bijgenaamd “Dunk”, een eigenzinnige piloot, en Lucie, een al net zo eigenzinnige wetenschapper, moeten samenwerken in een experimentele missie: de eerste bemande MHD-vlucht, een hypersonische vlucht. Ze storten zich in een mysterieuze storm die hen volkomen onverwacht naar 1917 stuurt, midden in een luchtduel in het Frankrijk van de Eerste Wereldoorlog. Hoe zijn Dunk en Lucie daar terechtgekomen? En wat in dit tweede deel van de reeks belangrijker wordt is hoe ze terug kunnen keren naar 2023. Lucie doet zich voor als haar achtertante Armance, terwijl Dunk als piloot voor de Fransen vecht, waarbij hij moet oppassen dat hij de Rode Baron niet neerhaalt, want hij mag de geschiedenis niet veranderen. Avontuur en tijdreizen gaan hier hand in hand. Vermakelijk, spannend, goed getekend. Leuke strip dus.
Vlucht door de tijd 2 Tijd voor confrontatie
Holly’s stempelgrafiek nummer 6732 is een spel van suggestie en bedrog, waar de een bloemen of bladeren in kan zien en de ander een simpel abstract spel van optische illusies. Kijk wat langer, want het zijn hoe dan ook weer kicks voor niks.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6733 weet alles wat beter verborgen te houden, en is dus bestemd voor de doorzetter. Als je het leuk vindt om als kijker op scherp gezet te worden moet je er gewoon even rustig voor gaan zitten.
De 5 Rijken is een fabelachtig goede fantaststrip waar ik zelf helaas pas bij het achtste deel in viel. Voor een beetje intelligente striplezer geen probleem, want ook deel 9 begint met een korte samenvatting van de vorige delen. Maar zelfs dan is het een kwestie van goed opletten, want er lopen verschillende verhalen door elkaar heen die allemaal even fascinerend zijn, en als lezer word je ook nog eens regelmatig op het verkeerde been gezet, zodat je niet door hebt hoe de Koekoek precies in de val gelokt wordt. Superieure fantasy!
De 5 Rijken – deel 9 – Je Innerlijke Lach
Lina_ is een Portugese zangeres, Jules Maxwell een Ierse componist. Hun samenwerking levert een verrassend album op, waarbij niet alleen Ierland en Portugal elkaar muzikaal ontmoeten, maar waarbij Maxwell met zijn elektronica zorgt voor een combinatie van traditie en vernieuwing terwijl de ziel van de Portugese blues, de fado, dankzij Lina’s zang overal in doorklinkt.
Lina_ & Jules Maxwell – Terra Mãe
Joost Swarte is weer helemaal terug in The New Yorker, dit keer met een geweldige zomerse cover en een sublieme kleine tekening boven een vaste rubriek. The New Yorker is overigens 100 jaar oud, maar relevanter dan ooit.
Joost Swarte in The New Yorker
Holly’s stempelgrafiek nummer 6731 kun je het beste van een afstandje bekijken, al is hij van dichtbij op een andere manier zeker ook interessant. En, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, neem er even de tijd voor.
Hartwin Dhoore is een veelzijdige Vlaamse accordeonist en componist, die zijn composities op vele verschillende manieren uitvoert, met veel verschillende mensen en gezelschappen, en dat levert elke keer opnieuw kleine pareltjes aan albums op, altijd bijzonder, avontuurlijk en erg goed. This is the place is een album dat hij uitbrengt als Hartwin, met negen eigen composities, heerlijke melancholieke melodieën, die gearrangeerd zijn door het trio dat ze ook uitvoert, dat wil zeggen Hartwin zelf op diatonische accordeon, Pavel Souvandjiev op viool en Flavia Escartin op cello, en je hoort dat ze alledrie dezelfde avontuurlijke instelling hebben, waardoor de grenzen van de folk net even wat verder worden opgerekt. Een heerlijk album.
Hartwin – This is the place
Holly’s stempelgrafiek nummer 6729 is een spel van licht en schaduw, van optische illusies en natuurlijk is het ook gewoon een spel van suggestie en bedrog. Je wordt, met andere woorden, als kijker even lekker op scherp gezet..
Holly’s stempelgrafiek nummer 6730 is net iets weerbarstiger, en dat betekent dat je even wat langer moet kijken om de diepte te vinden en het juiste perspectief. Inzoomen helpt om er sneller greep op te krijgen, maar ook daar kun je het beste even wat langer blijven kijken.
Göksel Yilmaz heeft met zijn ensemble al eens een prachtig album gemaakt met Turkse, Arabische en Koerdische muziek, dus ik was benieuwd naar zijn nieuwe album, dat tien composities van Yilmaz zelf laat horen die hij samen met vrienden opnam onder de titel Geboortegrond. Het titelnummer is een prachtige melancholieke instrumental, de rest bestaat uit schitterende liedjes, met een paar bijzondere verrassingen. Zo werd ik helemaal stil van Moederland met de rapper Baas B in een onverwacht aangrijpende rol, waarbij een duduk het nummer nog eens extra sterk maakt. Een absolute, indrukwekkende topper.
Göksel Yilmaz & Friends – Geboortegrond
Holly’s stempelgrafiek nummer 6727 is een spel van licht en schaduw en een spel van optische illusies – op-art met een rafelrandje, waarbij het even kan duren voor je alle finesses doorhebt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6728 kun je net zo goed “op-art met een rafelrandje” noemen, maar deze pakt totaal anders uit. Loop vooral de galerie even helemaal door, zodat je ook inzoomt, dan krijg je ook wat sneller greep op het totaalbeeld.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6724 is op-art met een rafelrandje, waarbij het perspectief ook nog eens verandert als je gaat kantelen. Dus loop op je gemak de galerie helemaal door, zou ik zeggen, en zie wat er gebeurt. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6725 zit wat minder strak in elkaar, dus het kan even iets langer duren voor je hier greep op hebt, maar met een beetje geduld en wat aandacht lijkt me dat geen enkel probleem.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6726 heb ik weer gemaakt met behulp van mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens, waar ik er net weer een aan heb toegevoegd, die nu dus eerst weer echt diepzwarte inkt afgeeft. Dat verandert snel, zoals je hier kunt zien, en elk kussen geeft een andere kleur of grijstint, wat het voor mij fascinerend maakt om er mee te werken.
Lang weekend weg geweest, dus geen tijd gehad voor meer.
Dat komt mooi uit – aflevering 15 is de vijftiende in de reeks autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors, waarin hij dit keer zijn eerste liefdes onder de loep neemt. Daarnaast gaat het ook nog over ongewenste intimiteit en het grote zwijgen dat daar meestal bij hoort.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6722 is er een van redelijk stevige contrasten, en misschien komt hij juist daardoor het beste tot zijn recht als je hem van een afstandje bekijkt. Ook dit is weer een spel van suggestie en bedrog waarbij je als kijker op een subtiele manier op scherp wordt gezet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6723 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij je echt wel twee keer heel goed moet kijken voor je doorhebt wat je nu eigenlijk zit te bestuderen. Dus neem de tijd en laat je verwonderen.
Al-hambra is een muzikale dialoog tussen de oud van Ahmed Mukhtar uit Baghdad en de flamencogitaar van Ignacio Lusardi Monteverde uit Buenos Aires. Nu ben ik al verzot op de klank van zowel de flamencogitaar als de oud, maar als dan twee virtuozen er ook nog eens met zo enorm veel spelplezier samen mee aan de slag gaan kun je als luisteraar alleen maar achterover leunen en stilletjes gaan genieten. Muziek kent geen grenzen, dat bewijst dit meesterlijke album opnieuw!
Holly’s stempelgrafiek nummer 6720 verandert bij elke kanteling van karakter, dus je kunt bij deze het beste de hele galerie op je gemak doorlopen, dan kom je alle fasen wel tegen. Ga er niet al te snel doorheen en laar elke stand even rustig landen..
Holly’s stempelgrafiek nummer 6721 is zelfs nog iets weerbarstiger, maar als je je hier even goed in vastbijt valt er ook nog veel meer in te ontdekken. Neem rustig de tijd, daar krijg je echt geen spijt van.
Antoine de Saint-Exupéry is in onze contreien en wereldwijd vooral bekend van zijn kinderboek Le Petit Prince. In Frankrijk is dat anders, daar is hij minstens even beroemd als een van de grote vliegpioniers. Philippe Girard maakte een strip over een latere periode in het leven van deze opmerkelijke man, die leefde voor het pilotenleven en die daarmee zijn lichaam volledig sloopte. In 1942 leeft hij met zijn vrouw Consuela in ballingschap in New York. Hij zit in een depressie en wil terug naar Frankrijk om te vechten. Dan nodigt zijn Canadese uitgever hem uit voor een promotietour door Canada. Net als hij daar is besluit Canada om alle Franse ambassades te sluiten, omdat Canada in oorlog is met Duitsland. De Saint-Exupéry zit nu vast in Quebec en door de ontmoetingen die hij daar heeft komt hij langzaam maar zeker uit zijn depressie. De Canadese tekenaar Philippe Girard maakt er, met zijn simpele, maar uitermate effectieve tekenstijl, een verrassende beeldroman van, waarin De Saint-Exupéry er overigens niet altijd even sympathiek uitkomt. Zeker als je alleen De Kleine Prins kent is dit een verrassende kijk op het leven van de schrijver van dit sprookjesachtige verhaal voor alle leeftijden.
De Prins van de Hoogvliegers
Holly’s stempelgrafiek nummer 6718 ziet er bedrieglijk simpel uit, en als je hem van een afstandje blijft bekijken lijkt er weinig aan de hand te zijn. Tijd en aandacht doen, als altijd, wonderen, ook hier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6719 kun je het beste van een ruime afstand bekijken, dan werkt hij het beste. Als je dichterbij komt lijkt hij slordig in elkaar gezet te zijn, maar als je echt afstand neemt zie je pas hoe alles op zijn plek valt.
Eliza Gilkyson is een indrukwekkende persoonlijkheid, en niet alleen doordat ze met haar twee meter boven iedereen uittorent, ze is ook al vijftig jaar een singer/songwriter waar je serieus rekening mee dient te houden. Haar liedjes gáán altijd echt ergens over en ze laat zich niet snel de mond snoeren. Het verbaasde me dan ook niet dat ze met haar nieuwe album wel heel duidelijk stelling neemt tegen Trump en zijn trawanten, want het titellied laat aan de verbeelding niets over – deze Amerikaanse regering brengt ons weer terug naar de donkere tijden, de Middeleeuwen, de Dark Ages. De andere liedjes op het album zijn al net zo sterk, al is de titelsong het meest uitgesproken en laat ze daarin haar woede het nadrukkelijkst doorklinken.
Eliza Gilkyson – Dark Ages
Holly’s stempelgrafiek nummer 6716 heb ik gemaakt met stempels die ik gesneden heb uit de grootste rubberen olifantengummen van het Tsjechische merk Koh-i-noor Hardmuth. Ik doe heel zuinig met die laatste gummen, want ze worden niet meer gemaakt, en ik heb nog maar drie exemplaren liggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6717 lijkt wel een verzameling merkwaardige stenen die in een bak gegooid zijn, maar als je wat beter kijkt is er toch iets anders aan de hand. Neem de tijd, want het kan heel even duren voor deze zijn geheimen prijsgeeft.
Michel Banabila is een veelzijdige componist, maar toen hij met het project Through Global Frequency begon wist hij nog niet precies waar dat toe zou leiden. Het begon met een gedicht met embedded audio links, dat evolueerde naar een videoproject. Uiteindelijk werd het een muziek album. Vrienden en familie van over de hele wereld stuurden opnames op van hun stemmen, opgenomen op hun mobieltjes of andere apparaten. Tijdens het proces vroeg hij zich af waarom hij dit deed, en het eenvoudige antwoord was dat hij iets warms wou creëren, iets dat diversiteit zou omarmen, als antwoord op de vreselijke migratiepolitiek van onze regering, de manier waarop ze de Palestijnen in de steek laten en al die haatberichten die tegenwoordig online de lucht door vliegen. Muziek als een manier om gezond te blijven. Het levert een indrukwekkend album op.
Michel Banabila – Through Global Frequency
Rain Sultanov is een saxofonist uit Azerbeidzjan. Hij ontmoette Joe Zawinul in de jaren negentig en dat resulteerde in een levenslange vriendschap. Nadat Zawinul in 2007 overleed nodigde Sultanov een paar musici die in het Joe Zawinul Syndicate hadden gespeeld uit om samen een band te vormen. Bassist Linley Marthe, drummer Paco Sery en pianist Elchin Shirinov vormen samen met Sultanov een band die bijna een reïncarnatie lijkt van Weather Report, de groep waar Zawinul groot mee werd, en deze mannen maken het bijna nog beter – de energie en het speelplezier spatten er aan alle kanten af. Mooi dat de erfenis van Joe Zawinul en Weather Report op deze schitterende manier levend gehouden wordt. Een verrassend album, waar ik met enige scepsis naar ging luisteren, maar waar ik al snel steeds enthousiaster van werd. Geweldig!
Rain Sultanov Syndicate – Mr Joe – live
Holly’s stempelgrafiek nummer 6714 is een spel van optische illusies, of, zoals een vriend van me het consequent noemt “op-art met een rafelrandje” – langer kijken is slim, want dan ontdek je langzaam maar zeker steeds meer.
Holly’s stempelgrafiek nummer 6715 vraagt zelfs nog iets meer tijd, want hier kan het echt even wat langer duren voordat alles op zijn plek valt. Inzoomen helpt om er wat sneller greep op te krijgen, en de hele galerie doorlopen is hoe dan ook altijd een goed idee.
