Holly’s schilderijen – nummer 10 in 2026 en nummer 117 in de reeks Contemporary Sunsets, de serie horizonschilderijen waarin ik probeer het platte Groninger landschap of de Waddenzee te vangen bij schemering. Dit keer is het een rustig kabbelende Waddenzee geworden. Vergelijk hem maar eens met die van gisteren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7281 is een spel van suggestie en bedrog, waar iemand al meteen verschillende vogels in dacht te herkennen. Kijk zelf maar eens wat jij erin terugvindt. Iets langer kijken helpt. Gemaakt met stempels die ik uit zachtplastic gummen van de Hema heb gesneden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7282 is wat weerbarstiger, en dat betekent dat je het beste wat meer afstand kunt nemen en dat je er wat meer tijd voor uit moet trekken. De kleuren komen allemaal uit verschillende zwarte stempelkussens.
Holly’s schilderijen – nummer 9 in 2026 en het honderdzestiende horizonschilderij, dit keer van een licht onrustige zee bij een rode zonsondergang. Als je een beetje afstand neemt werkt hij het beste, als je inzoomt zie je dat hij feitelijk als een abstract schilderij is opgezet.
Stemmen van de zee en de wind werd opgenomen in het noorden van Noorwegen tijdens het “Voices of Sea and Wind”-residentieprogramma, . Dat verklaart de opmerkelijke samenwerking russen de drie Italiaanse grensverleggende musici van Brigan en de Sami-musicus Torgeir Vassvik. Grensoverschrijdende muziek blijft het, in vele opzichten – van Italië naar het noorden van Noorwegen en dan met zo’n intrigerend album terugkomen… Geweldig!
Filter, het inmiddels halfjaarlijkse tijdschrift voor en door vertalers, is in het nieuwe nummer vrij onopgemerkt bijna van het omslag verdwenen. Daarop staat nu vooral prominent de titel van deze kloeke paperback met flappen. Filter blijft een van de inspirerendste bladen over vertalen, en ook over lezen, die ik ken, en ook dit nummer is weer een puur feest om te lezen.
Aandachtsoases – én de meest bijzondere vertalingen van 2025
Holly’s stempelgrafiek nummer 7279 is een spel van suggestie en bedrog. Zoom bij deze vooral ook even in, je weet niet wat je ziet. Neem ook hier weer uitgebreid de tijd, want dan ontdek je echt steeds meer.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7280 is ook weer een spel van licht en schaduw, waardoor de optische illusies wat minder opvallen. Toch word je hier weer vrij subtiel op het verkeerde been gezet. Kijk maar eens wat langer en zoom ook even in.
Countermood is een verzamelalbum, geselecteerd uit het archief van de Rotterdamse componist en elektronicatovenaar Michel Banabila. Alles is als altijd bij Banabila het beluisteren meer dan waard, want elk stuk blijkt meerdere lagen te hebben, en bij vaker luisteren ontdek je dus steeds meer. Voor Banabila is dit een behoorlijk toegankelijk album, en omdat het inmiddels uit 2022 stamt, is dit ook al weer een archiefstuk geworden. Jammer om onopgemerkt te blijven, dus ik steek hem toch weer even in de lucht, met speciale aandacht voor de bijdragen van altviolist Oene van Geel en gitarist Cok van Vuuren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7277 kun je het beste van een afstandje bekijken, want als je te dichtbij komt verliest hij wat van zijn kracht. Bekijk hem wel in de galerie en loop die ook even rustig door zodat je zie dat kantelen een wezenlijk verschil uimaakt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7278 is een spel van optische illusies en van licht en schaduw. Langer kijken en een beetje afstand nemen, dat zijn de tips die ik je kan geven als je er echt greep op wil krijgen.
Ruimteruimer is een krankzinnige science fictionstrip met een diepere boodschap die er gelukkig niet al te dik bovenop ligt. Tracy Karbits is een ruimtecowboy die probeert een slaatje te slaan uit al het ruimteafval dat opgeruimd moet worden, maar ze komt elke keer opnieuw op de meest absurde manieren in de problemen. Na elke bladzijde raas je weer verbaasd verder in deze krankzinnige ruimtereis vol idiote achtervolgingen, merkwaardige schurken, corrupte politici en opmerkelijke apparaten die wel heel erg vreemde mogelijkheden blijken te hebben.Kortom, laat je lekker meevoeren op deze ruimte-rollercoaster. Spannend en leuk.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7275 is een spel van licht en schaduw, en van suggestie en bedrog. Neem een beetje afstand en kijk er vooral even wat langer naar, want als je even met je ogen knippert kun je zomaar naar een ander beeld zitten kijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7276 heb ik opnieuw gemaakt met stempels die ik uit gummen heb gesneden met een afbreekmesje, terwijl ik bij het handmatig stempelen een ruime verzameling zwarte stempelkussens gebruik. Een unieke manier van grafiek maken dus, met steeds één enkele unieke druk als resultaat.
DIVKA is een Canadees-Oekraïens duo dat elkaar ontmoette in 2022, toen Oekraïne net door Rusland de oorlog werd ingetrokken. Violiste Zoë Santo en banduriste Alina Kuzma spelen nummers die van oudsher door vrouwen werden gezongen en door de eeuwen heen bewaard zijn gebleven, ondanks oorlogen, ontheemding en culturele onderdrukking en die nu luider, wilder en springlevend terugkeren. Folk met rauwe randjes, humor, maar ook met veel passie, energie en soms regelrechte boosheid. Wat je ook goed kunt horen is dat hier twee soulmates samen aan het spelen zijn, die vastbesloten zijn zich er niet onder te laten krijgen. Krachtige muziek van twee ijzersterke meiden. Heerlijk om te horen.
DIVKA – folk fatale
Mijntje is een hilarische strip over seksisme, taalgebruik, monogamie, biodiversiteit, sekswerk, linkse actievoerders en nog veel en veel meer, en dat allemaal in een vrolijke tekenstijl en bedrieglijk luchtige verhaaltjes van een bladzijde lang. Hoewel die paginalange strips vooral heel erg grappig zijn gáán ze ook nog eens ergens over. Bijvoorbeeld over hoe we onze kinderen opvoeden tot mooie poppetjes die hun benen als vanzelfsprekend scheren, of over de manier waarop discriminatie en vooroordelen diep ingekankerd zitten in de samenleving, en dat je dat met andere formuleringen niet zomaar weg kunt poetsen. Kortom, een bijzonder leuke, grappige strip die ook nog eens tot nadenken stemt. Een absolute aanrader dus.
Mijntje 3 Sekspositief!
Ik droomde dat ik een affiche had gemaakt van Trump als de duivel, met de bijbel omgekeerd in zijn hand, en dat ik dat affiche overal in Amerika bij kerken aan het ophangen was. Toen ik wakker werd besloot ik het plaatje dat ik in mijn hoofd had toch maar eens te gaan maken.
Trump als de duivel
Holly’s stempelgrafiek nummer 7272 is een spel van suggestie en bedrog – je ziet niet wat je ziet, zal ik maar zeggen. Neem rustig de tijd om te ontdekken wat je dan wél allemaal ziet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7273 ziet er bedrieglijk simpel uit, maar sta eens stil na elke kanteling in de galerie en neem dan de tijd om je te laten verrassen door het verschil in perspectief.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7274 heb ik ook weer gemaakt met stempels die ik uit gummen heb gesneden. Dit keer geen rubberen gummen, maar plastic gummen, wat weer een andere structuur oplevert.
Bardo is een strip waar je moed voor moet verzamelen, want het is niet alleen een krankzinnig verhaal dat je hier voorgeschoteld krijgt, het is ook nog eens een bijzonder deprimerend verhaal, want niets, en dan ook werkelijk helemaal niets, gaat goed in deze strip. Kinderen moeten aan de staat worden afgegeven, waarna ouders een kloonkind krijgen voor twee jaar, maar het probleem van de onvruchtbaarheid, en van de sterfte onder dieren en planten wordt er niet door opgelost. In een waanzinnige tekenstijl zie je wat de pillen doen die de waanzinnige geleerde die probeert de wereld van de ondergang te redden laat distribueren. Dat levert ook in dit afsluitende deel weer een aantal ronduit hallucinerende pagina’s op die je eerder als kunstwerken dan als reguliere strippagina’s kunt omschrijven. Bardo is daardoor bijna een Gesamtkunstwerk geworden, een combinatie van kunst, literatuur en strip, en daardoor een buitengewoon indringende leeservaring.
Bardo 3 en 4 – Rege & Bardo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7270 heb ik gemaakt met zowel zwarte stempelkussens als een wit stempelkussen. Dat laatste is altijd een beetje problematisch, want de witte stempelkussens zijn eigenlijk altijd van zeer slechte kwaliteit, en dat geldt voor deze ook weer, bovendien moet je bijna een dag uittrekken voordat hij dan echt goed droog is.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7271 is een spel van optische illusies waar je niet in één oogopslag grp op krijgt, maar als je eerst even inzoomt wordt het wel wat gemakkelijker. Deze is wel weer gemaakt met alleen zwarte stempelkussens.
Ik leef nog – aflevering 5 gaat over vriendschap, over oorlog, in dienst gaan en over onderwerping. Het vijfde hoofdstuk in dit wekelijkse feuilleton van Ruud Moors, waarvan je hier elke zondag een nieuw deel kunt lezen.
Toen Albert van Veenendaal, die alle grenzen van de piano in de loop van zijn carriëre al uitgebreid geëxploreerd heeft, aan Mieke van Dam vroeg of zij met haar theremin met hem een improvisatieset wou spelen besloten ze om hun repetities op te nemen. Uit die opnames kwam een cd die laat horen hoe deze twee rasmusici elkaar gevonden hebben. Het speelplezier spat er af, en dat betekent dat je als luisteraar heel blij wordt van deze muziek. Soms hoor je een klein orkest, dan wordt het feest, soms spelen ze heel mooi ingetogen, en dan wordt het bijna adembenemend mooi. Een bijzonder, uniek album, om te koesteren zo mooi.
Mieke van Dam en Albert van Veenendaal – A Pinch of Sea Salt
Holly’s stempelgrafiek nummer 7268 is een variatie op een thema, dus optische illusies, ritmische improvisaties en suggesties en bedrog. Neem de tijd om er greep op te krijgen en je zult verrast worden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7269 is wat weerbarstiger, dus hier kun je het beste eerst even inzoomen in de galerie, dan krijg je ook wat sneller greep op het totaalbeeld. Neem vooral even de tijd.
We kennen I Compani vanwege de eigenzinnige interpretaties van de filmmuziek van Nino Rota. Al snel kwamen er ook eigen composities van bandleider en saxofonist Bo van de Graaf op het repertoire. Die werden aangevuld met werk van Gato Barbieri (Last Tango in Paris), Loek Dikker, Guus Janssen en nog veel meer verrassende namen. Het repertoire is ongehoord breed, van Verdi’s Aida tot de free jazz van Sun Ra, en van Willem Breuker via Balkan en levenslied naar Mingus, met verrassende tussenstoppen bij de humoristische, melancholieke muziek uit de films van Jaques Tati. Passie, dat is wel het kenmerk, en de liefde voor de filmmuziek, die met respect maar ook met de nodige bravoure werd benaderd, want I Compani gaf er altijd wel een eigen brutale draai aan, en dat maakte het voor de luisteraar eigenlijk alleen maar leuker en spannender. De band stopt na veertig jaar en gaf nog een paar geweldige slotconcerten die op twee cd’s zijn vastgelegd, zodat je nog even uitgebreid kunt nagenieten.
I Compani – Basta! – The last concerts 2025 – 2 cd’s
Een simpele tekening van een halfgevuld glas, met drie verklaringen en meteen een mooie manier om Trump te duiden
Een glas.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7266 is opnieuw een spel van suggestie en bedrog, en als kijker word je weer eens op verschillende manieren op scherp gezet. Neem dus even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7267 is een spel van licht en schaduw, en een spel van optische illusies, waar je als kijker ook even voor nodig hebt om er echt greep op te krijgen, dus ook hier geldt dat je er even rustig de tijd voor moet nemen.
Het stripblad Jump is in veel opzichten een bijzonder blad. Om te beginnen was Tim van der Kaaden de jongste hoofdredacteur ooit, en hij is dat nog steeds nu hij zestien is, al doet hij het nu met zijn twaalfjarige broertje Aron samen. Dan is er de naam. Die komt van de eerste echte eigen strip die de veelzijdige stripmaker Charel Cambré maakte voor Standaard Uitgeverijen. Toen die uitgeverij er na zestien albums mee stopte werd de strip Jump de naamgever van het blad en konden de liefhebbers de avonturen van het Jump-drietal (of eigenlijk viertal, als je Armando het gordeldier meetelt) gelukkig weer volgen in dit nieuwe en unieke stripblad. Het vijftigste nummer was een mooie gelegenheid om even stil te staan bij Charel Cambré en zijn Jump-strip, en dat doe ik hier dan ook met groot plezier, want ik ben een groot fan, niet alleen van Cambré, die zich op ongelofelijk veel fronten in de kijker speelt, maar zeker ook van Jump, een strip die bij het grote publiek wat minder bekend is, maar waarvoor je het blad alleen al zou kopen.
Jump 50 – een jublileumnummer
Franquin wordt beschouwd als een van de grootste humoristische stripmakers ooit – hij is de bedenker van de hilarische Guust flater-strips en heeft een hele reeks Robbedoes en Kwabbernoot-avonturen getekend die legendarisch zijn geworden. Toch had Franquin ook een andere kant die in een bundel getiteld Zwartkijken goed duidelijk werd – lugubere, donkere humor, die soms op het randje van al te zwartgallig was. Er zat één strip tussen die tegelijkeritijd een niet te missen aanklacht tegen de doodstraf is
Franquin – Zwartkijken
Holly’s stempelgrafiek nummer 7264 heb ik wederom gemaakt met stempels die ik uit grote rubberen gummen heb gesneden (met een simpel afbreekmesje) en met een verzameling zwarte stempelkussens, die ook hier de fabelachtige kleuren leveren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7265 is weer een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Dat licht ruwe, bijna onafgewerkte effect zorgt er voor dat het beeld gemakkelijker blijft haken voor mijn gevoel.
Eindelijk een leeg huis, de jongste dochter het huis uit, en dan staat je zoon na tien jaar ineens weer op de stoep, tussen twee banen en met een mislukte relatie. Het eerste deel van de stripreeks “Kind aan huis” was al hilarisch, maar deel 2 is nog een slag leuker. Botsende generaties, de problemen van het ouder worden, allemaal in hilarische grappen verpakt, en geweldig getekend. Een aanrader voor alle leeftijden, maar zeker voor senioren, haha.
Kind aan huis – 2- Door één deur
Holly’s stempelgrafiek nummer 7262 is een spel van suggestie en bedrog, op-art en een zoekplaatje in elkaar geschoven, waardoor je als kijker op verschillende manieren op scherp wordt gezet. Maar een beetje tijd en aandacht doen wonderen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7263 ziet er op het eerste gezicht wat eenvoudiger uit, maar bij nadere beschouwing blijkt ook deze wat merkwaardige trekjes te vertonen die je pas ziet als je wat langer blijft kijken.
