Ze – aflevering 24 – in dit vierentwintigste hoofdstuk van deze lopende roman van Ruud Moors, waarvan we hier elke week een aflevering publiceren, wordt er getrouwd en krijgt “ze” een nieuwe naam.
Stelios Petrakis is een virtuoos op de Kretenzische lier. Voor zijn nieuwe album heeft hij een aantal gastmusici uitgenodigd die hij muzikaal bewondert. Dat levert een fenomenaal album op, want er wordt op een sublieme manier samengespeeld en gezongen. Het is Griekse muziek, maar het is ook Kreta, het is zelfs ook de hele Middellandse Zee, het is hedendaagse modale muziek, het is pure rijkdom en een genot om naar te luisteren.
Stelios Petrakis – Lyric
het is 1870 en Diane McLane is een uitgetelde operazangeres die voor een publiek van slechts vijftien mensen staat te zingen als ze een herenhuis erft in een afgelegen woud in Montana. Ze huurt een gepensioneerde gunman en zijn nichtje in om haar daarheen te brengen, en dat nichtje blijkt voor niets of niemand bang te zijn. Als ze bij het verlaten huis zijn aangekomen wacht daar een brief op Diane die haar dood voorspelt. Als een van hun paarden die nacht door een monster aan flarden wordt gereten gaan alle alarmbellen rinkelen. Even later duikt een groep gangsters op die op weg zijn naar het verlaten sanatorium boven op de berg, om met zilveren kogels weerwolven te schieten. De Skinwalkers waar het in dit verhaal om gaat zijn echter geen weerwolven. Een ongewone western dus, maar een verhaal dat geweldig goed in elkaar zit en waar je als lezer stukje bij beetje ontdekt hoe alle stukjes van de puzzel in elkaar passen. Bovendien geweldig getekend. En, hoe luguber het allemaal ook klinkt, er zit ook de nodige humor in. Een aanrader dus.
Skinwalker
Holly’s stempelgrafiek nummer 7188 heb ik gemaakt in een A4-schetsboek, met opnieuw mijn verzameling verschillende zwarte stempelkussens, die nog steeds de merkwaardigste kleuren opleveren. Op-art met een rafelrandje, liefst van een afstandje te bekijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7189 is weer eens een wat weerbarstiger spel van licht en schaduw en van optische illusies, dus ik doe weer een beroep op je geduld en aandacht, want beide zijn nodig als je greep wil krijgen op deze grafiek, vrees ik.
Pascal Rabaté is een Franse stripmaker die op een geweldige manier de levens van mensen weet te vangen in strips die een goed verhaal combineren met veel humor en melancholie. Een tweede jeugd vertelt het verhaal van Émile Garreau, een weduwnaar die graag met zijn vriend Edmond gaat vissen. Als Edmond vertelt dat hij aan het ‘daten’ is, wordt Émile nieuwsgierig. Dan overlijdt Edmond plotseling. Even twijfelt Émile of hij niet ook op zoek wil naar een nieuwe liefde, maar de herinnering aan zijn overleden vrouw wordt hem te veel en hij besluit een einde aan zijn leven te maken. Als hij nog één keer een plek uit zijn jeugd wil bezoeken komt hij in een hippiecommune terecht. Daar bloeit hij helemaal op en hervindt hij zijn levensvreugde. Émile ontmoet zelfs weer een vrouw, maar niet op een manier die hij verwacht had. Een heerlijke strip.
Pascal Rabate – Een tweede jeugd
Holly’s stempelgrafiek nummer 7186 is een spel van suggestie en bedrog, en bij elke kanteling, en bij elke inzoomactie kun je weer andere ontdekkingen doen, hoe simpel hij op het eerste gezicht ook mag lijken. Neem dus de tijd en ga op ontdekkingstocht.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7187 is weer op een heel andere manier intrigerend – deze verandert bij elke kanteling wezenlijk, dus duik even rustig de galerie in en zoom bij deze vooral ook even in, om daar de details even te bekijken, dat helpt bij het krijgen van greep op het totaalbeeld.
Vilma Talvitie is een Finse singer/songwriter annex nomadische folk artist en vrouwelijke one man band. Ze mengt Finse folk met wereldmuziek van overal en speelt op een verfrissende, kristalheldere en energieke manier piano, waarbij ze de hele piano ook als percussie-instrument gebruikt. Van haar album werd ik bijzonder blij, want je hoort hier iemand zingen en spelen die duidelijk zin heeft in het leven, en die niet alleen heerlijk uitbundig los kan gaan op de piano, maar ook fijn ingetogen en ragfijn intiem kan spelen. Heerlijk plaatje dus, en een absolute aanrader als deze tijden je soms wat te deprimerend dreigen te worden.
Vilma Talvitie – Olio / Alien
Holly’s stempelgrafiek nummer 7184 heb ik gemaakt op aquarelpapier dat een nogal nadrukkelijke structuur heeft, dus dat kun je zien. De verschillende kleuren van mijn zwarte stempelkussens komen hier ook redelijk goed tot hun recht, maar ook deze heeft wat extra tijd en aandacht nodig.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7185 moet je beslist eerst even van dichtbij bekijken om hem echt op waarde te kunnen schatten, dus zoom in de galerie eerst even in en blijf dan even wat langer kijken als je bij het ene vakje bent aanbeland.
De Glazen Kroon is een historische stripreeks over de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland. Het is in het tweede deel 1382. Een oorlog, die uiteindelijk honderd jaar zal duren, heeft Frankrijk in de ban, en net als de vrede dichtbij lijkt sterft de koning, en wordt zijn dan elfjarige zoon tot koning gekroond. De jonge koning heeft nogal wat potentiële vijanden waar hij rekening mee moet houden – naast het volk dat ontevreden is ook de rijken en edelen, de Engelsen, waar een al net zo jonge koning op de troon zit, die ook onberekenbaar is, en zijn onbetrouwbare ooms en neven. Al met al een tamelijk verbijsterend verhaal om te lezen, zeker als je je realiseert dat het allemaal echt gebeurd is, een paar eeuwen geleden.
De Glazen Kroon – 2 – Rozebeke, doodse vlakte
Twee mannen maken samen modale jazz. Weinig compositie en veel improvisatie. Stefano “Cocco” Cantini speelt sopraansaxofoon en elektrische piano, Alexander Robotnick is de elektronicavirtuoos.en samen maken ze avontuurlijke muziek die je toch wel tamelijk uniek mag noemen. Sluit je ogen en je hoort een complete jazzband spelen.
Cantini & Robotnick – Marina Vibes
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 7 – met acrylverf geschilderd op een klein plastic schaakbordje dat ik in de rommelmarkt gevonden had. De craquelé heb ik bewust geaccepteerd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7182 is een spel van suggestie en bedrog – een beetje afstand nemen en wat langer blijven kijken, en je krijgt er vanzelf greep op. Probeer maar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7183 is nog iets ongrijpbaarder, maar ook dit spel met optische illusies kun je het beste benaderen door een beetje afstand te nemen en wat langer te blijven kijken.
De Spaanse drummer en componist Xavi Reija heeft een sterk elektrisch kwintet samengesteld dat zijn avontuurlijke, avantgardistische aanpak, waarin hij ritmische precisie combineert met de vrijheid van progressieve elektrische jazz, perfect kan volgen. Het resultaat is opwindende muziek, met eigen composities die als basis dienen voor een collectieve improvisatie, waarbij je kunt horen dat ieder lid van dit kwintet een virtuoos op zijn instrument is, terwijl ze samen tegelijkertijd een hechte band vormen waarbij iedereen er van geniet elkaar uit te dagen en op te zwepen. Muziek voor avontuurlijke luisteraars.
Xavi Reija Electric Quintet – Nu Breed
Kinderen in het verzet is al een indrukwekkende stripreeks, maar nu is scenarioschrijver Vincent Dugomier ook begonnen aan een reeks waarin echte verzetsstrijders die als kinderen in het verzet zaten hun verhaal doen, en die verhalen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender. In het geval van de eerste twee verhalen gaat het om mensen die pas op zeer late leeftijd hun verhalen gingen vertellen, omdat ze zich realiseerden dat er bijna niemand over was die deze verhalen kon vertellen en omdat ze het belangrijk vonden om te waarschuwen voor alle ellende die een oorlog met zich meebrengt. Jean-Jacques had dan nog het voorbeeld van zijn opa’s die niet uitverteld raakten over “hun” eerste wereldoorlog, terwijl hun buurman juist uitermate zwijgzaam was geworden. Dat gevaar wou hij uiteindelijk toch niet lopen. Twee indrukwekkende en vaak aangrijpende verhalen van echte verzetsstrijders.
Kinderen in het verzet vertellen 1 Josette en Jean-Jacques
Holly’s stempelgrafiek nummer 7180 is een spel met optische illusies waarbij mijn verschillende zwarte stempelkussens goed tot hun recht komen. Een paar nieuwe, dit keer, maar er zit geen enkele echt diepzwarte bij, opmerkelijk genoeg.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7181 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij inzoomen kan helpen als je er wat sneller greep op wil krijgen.
Het is vandaag 1 april, dus er mag weer even onbekommerd gelachen worden. We hebben hier een lijstje van de beste practical jokes uit vervlogen tijden voor je, Een klasgenoot op de kunstacademie was al een week intensief bezig met een ingewikkelde pentekening. Op een onbewaakt moment kopieerden we de tekening en legden de kopie op zijn werktafel terug. Toen hij even later weer terugkwam stootte ik “per ongeluk” (oeps!) een flesje inkt om – de inkt liep spectaculair over de hele tekening heen. Ik heb nog nooit iemand zo verbijsterd zien kijken.
Pascal Rabaté is een stripmaker die ik veel te laat ontdekte en die ik nu met terugwerkende kracht aan het lezen ben. En omdat kwaliteit niet genoeg in de spotlight gezet kan worden hier dus aandacht voor een strip uit 2017. Het gaat om het verhaal van de gezette, 45 jaar oude Didier, die met zijn zus op een boerderij woont. We zien hem in het begin van het verhaal bij de dokter waar hij denkt dat hij niet lang meer te leven heeft, en als hij klaagt dat hij nog nooit echte liefde heeft gekend geeft de dokter hem het adres van een dating-site, waar hij vervolgens een aandoenlijk eerlijk profiel aanmaakt. We hebben dan ook al gezien hoe hij bij een veiling van een failliet gegane boer, waar hij een tractor, koeien en een maaimachine zou kopen volledig de mist in ging en zoveel medelijden met de boer had dat hij die met hem mee naar huis bracht. Hier worden gewone levens neergezet op een manier die je echt doen meeleven. Een heerlijk boek, en opnieuw een bevestiging dat Rabaté en Ravard geen slechte strip kunnen maken.
Didier, het 5e wiel aan de tractor
Soft Machine is de band die de intelligente Britse jazzrock misschien wel uitgevonden heeft, zo’n zestig jaar geleden. Een aantal personeelswisselingen verder is de band nog steeds springlevend en meer dan ooit avontuurlijk bezig, met naast oudgedienden als de fenomenaal goede gitarist John Etheridge, die al ruim vijftig jaar in de band meedraait, en multi-instrumentalist Theo Travis ook de geweldige Fred Thelonious Baker op fretloze bas en de sublieme drummer Asaf Sirkis. Voor iedereen die van intelligente jazzrock houdt is dit weer puur genieten.
Soft Machine – Thirteen
Holly’s stempelgrafiek nummer 7177 is wat aan de weerbarstige kant, daarom adviseer ik je om in de galerie eerst even in te zoomen en daar even wat langer te blijven kijken, dan krijg je toch vrij snel greep op deze grafiek.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7178 is er ook weer een die zich niet in één oogopslag laat veroveren. Neem dus gewoon even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7179 laat zien hoe snel je als kijker zoekt naar zaken die je bekend voorkomen – zo is een associatie met ogen altijd vrij snel gemaakt, zoals hier.
REIO, het Rotterdam Electronic Impro Orchestra, is een achtkoppig ensemble dat elementen uit hedendaagse klassieke muziek combineert met jazz-elektronische improvisatie, filmmuziek en ambient. Dat levert een verrassend subtiel en indrukwekkend ingetogen en intiem album op, terwijl er wel degelijk ook uitbundige momenten tussen zitten. En eerlijk gezegd had ik dat laatste eerder verwacht van een achtkoppige band. Een album om heel aandachtig te beluisteren, en zeker vaker dan één keer. Een machtig mooie aanrader.
REIO – Rotterdam Electronic Impro Orchestra – Complex 2
Holly’s stempelgrafiek nummer 7175 heb ik gemaakt met onder meer een nieuw zwart stempelkussentje dat ik in een hobbywinkel in Heerlen op de kop tikte. Een goedkoop Chinees kussentje, dat niet meteen zwarte inkt afgeeft, zoals gebruikelijk, maar meteen een donkerbruine variant, wat het voor mij weer interessant maakt natuurlijk, want zo heb ik meteen weer een nieuwe kleur aan mijn zwarte stempelkussen-verzameling toegevoegd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7176 is een spel van licht en schaduw en van optische illusies waarbij ik mijn palet aan zwarte stempelkussens ook weer heb ingezet, met bruine en donkergroene varianten als opmerkelijkste kleuren, die je vooral bij het inzoomen goed kunt onderscheiden.
Ze – aflevering 23 – er is een huwelijk op komst in dit drieëntwintigste hoofdstuk van de lopende roman van Ruud Moors die we hier als feuilleton publiceren, met elke zondag een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7173 is, net als de vorige van gisteren, een kwestie van focussen – de witte vlakken kun je zien als hoogste vlak dat het licht vangt of als gat waar je doorheen kijkt, en dat levert een totaal ander beeld op. Probeer je focus maar eens te verleggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7174 is wat weerbarstiger dan anders, en dat betekent meestal dat je het beste eerst even wat afstand kunt nemen en dat je wat langer moet blijven kijken om er greep op te krijgen.
De Griekse ney-speler Christos Barbas maakte al eens een album samen met de Turkse tanbur-speler Murat Aydemir, met originele composities voor de ney en de tanbur. Op hun nieuwste album horen we hedendaagse composities die gebaseerd zijn op de modale tradities van het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied. De virtuoze beheersing van hun instrumenten zorgt er voor dat die stukken iets tijdloos krijgen. Rustig gaan zitten, met aandacht gaan luisteren en daarna nog eens luisteren, want deze muziek kan je betoveren, maar je moet er wel de tijd voor nemen.
Murat Aydemir & Christos Barbas – Book of Birds
Holly’s stempelgrafiek nummer 7171 heb ik gemaakt met onder meer een vers nieuw stempelkussen dat ik net heb toegevoegd aan mijn grote verzameling zwarte stempelkussens. Ook deze voegt weer een nieuwe tint zwart toe aan het toch al uitgebreide scala.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7172 is vooral een kwestie van focussen – zie je de witte vlakken als de hoogste punten in de grafiek of als gaten waar je doorheen kunt kijken? Dat maakt alle verschil in de wereld. Probeer je focus maar eens te verleggen.
Chip Taylor, een van de beste singer/songwriters van de afgelopen ruime halve eeuw, is op 86-jarige leeftijd overleden, terwijl hij nog steeds liedjes aan het schrijven was. We zullen hem enorm missen.
In memoriam Chip Taylor
3 Pianos is de naam van het album dat een in opdracht gemaakt werk vastlegt van de Australische pianist Adrian Lim-Klumpes, dat in première ging in Phoenix Central Park, met Chris Abrahams en Novak Manojlovic. Het stuk is speciaal gemaakt voor de unieke architectuur van Phoenix en behandelt de ruimte als onderdeel van het instrument. Het pianogeluid verspreidt zich in fragmenten door de ruimte, waardoor onduidelijk wordt wie wat speelt. Omdat de pianisten elkaar beperkt kunnen horen, biedt een semi-geïmproviseerde partituur een gezamenlijke structuur voor tempo en vorm. Het resultaat staat of valt natuurlijk met de pianisten, en persoonlijk was mijn nieuwsgierigheid al gewekt door de naam van Chris Abrahams, want zijn band The Necks maakt geniale improvisatiemuziek, dus ik zag Abrahams dat avontuur wel op een fraaie manier volbrengen. Mission accomplished, zo kan ik het kort samenvatten. Machtig mooi album.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7169 heb ik voor de verandering eens gemaakt met maar één enkel stempelkussen, dus één tint zwart, maar wel met verschillende kleine stempels. Een spel van licht en schaduw, en van optische illusies. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7170 is een spel van licht en schaduw dat zo geraffineerd in elkaar zit dat je als kijker extra op scherp gezet wordt, vrees ik. Neem ook hier weer rustig de tijd.
