Pascal Rabaté is een Franse stripmaker die ik veel te laat heb ontdekt, waardoor ik zijn strips nu met terugwerkende kracht aan het lezen ben, daarom steek ik hier zijn oorlogsstrip in twee delen hier even uitgebreid in de lucht, ook al is hij al van een aantal jaren geleden, omdat ik vind dat deze een plaats verdient in de eregalerij van Beste Strips Aller Tijden
Pascal Rabaté – De nederlaag – deel 1 en 2
Holly’s stempelgrafiek nummer 7260 kun je het beste van een afstandje bekijken, dan komt hij goed tot zijn recht. Kijk er ook wat langer naar en probeer je focus af en toe te verleggen, dat kan verrassende perspectiefwisselingen opleveren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7261 is er ook weer een die je als kijker volledig op het verkeerde been zet – je hoeft maar met je ogen te knipperen of je kijkt naar een ander beeld. Neem de tijd om er greep op te krijgen, dat is zeker de moeite waard, en zoom ook even in.
De Australiër Hugo Race, die bekend werd als frontman van een postpunkband en gitarist van Nick Cave’s Bad Seeds kwam tijdens de pandemie in Toscane terecht en begon daar zijn beste platen ooit te maken met een aantal Italiaanse topmuzikanten. Nu heeft hij met een sublieme Italiaanse band als Hugo Race Fatalists opnieuw een klein meesterwerkje opgenomen.
Hugo Race Fatalists – I made it all up for you
Holly’s stempelgrafiek nummer 7258 is een spel van optische illusies. Geduld en een meditatieve houding helpen om er sneller greep op te krijgen.
Holly’s stempelfgrafiek nummer 7259 is eigenlijk een natuurimpressie, wat je misschien het beste kunt zien als je even in gaat zoomen. De galerie is daar uitermate geschikt voor.
Het NL-Switch Orchestra is een uniek Rotterdams ensemble dat een tijd heeft gezocht naar het juiste symfonische geluid om bij hun unieke Vrije Symfonische Jazz uit te komen. Dat leverde al een bijzonder, verrassend album op dat ik koester, The Birth of Free Symphonic Jazz, en gelukkig hebben ze er nu al vrij snel een tweede album achteraan gegooid, dat wat mij betreft al net zo geweldig is.
NL-Switch Orchestra – Rising Call
Holly’s stempelgrafiek nummer 7256 is een spel van suggestie en bedrog, waarin je onder meer gezichten en vogels kunt vinden. Verder is het ook gewoon een spel van optische illusies waardoor je als kijker subtiel op scherp gezet wordt, dus neem uitgebreid de tijd, zou ik zeggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7257 maakt weer dankbaar gebruik van de idiote kleuren die mijn verzameling zwarte stempelkussens oplevert. Terwijl een nieuw zwart stempelkussen daarnaast ook voor een diepe verzadigde zwarte kleur zorgt.
Ik leef nog – aflevering 4 gaat over een levenslange vriendschap. Het vierde hoofdstuk in het feuilleton van Ruud Moors waarvan we hier elke zondag een aflevering publiceren.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7254 heb ik gemaakt met een nieuw zwart stempelkussen, dus met diepe, verzadigde zwarte inkt, plus wat oudere zwarte kussens, die wat kleur toevoegen. Als kijker word je hier weer op verschillende manieren op scherp gezet, dus neem even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7255 ziet er eenvoudiger uit, maar blijkt bij nadere beschouwing al net zo irritant te zijn voor luie kijkers, want ook hier word je subtiel op het verkeerde been gezet en kan het even duren voor je er echt greep op hebt,
Holly’s stempelgrafiek nummer 7252 – ook voor deze grafiek maakte ik weer dankbaar gebruik van het feit dat zwarte stempelkussens na verloop van tijd van kleur veranderen, en dat levert werkelijk fabelachtig mooie kleuren op, vind ik. Zoom maar eens in bij deze.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7253 is een geval van op-art met een rafelrandje – het beste te bekijken van een afstandje, dat werkt in dit geval verreweg het beste.
Transition Unit is een bijzonder trio. Gitarist Dirk Serries en pianist Rodrigo Pinheiro vormen samen met saxofonist José Lencastre een los trio dat door de pianist als “an unbalanced trio” omschreven wordt. Een trio zonder bas of drums en met twee harmonische instrumenten, wat een completere aanpak vereist, ook omdat het hier gaat om geïmproviseerde muziek – dan ligt de lat ineens behoorlijk hoog. De saxofoon neemt vaak de meeste aandacht, maar het is de moeite waard om vooral op de sublieme wisselwerking tussen piano en gitaar te letten. En let op de stiltes – deze mannen weten ook wanneer ze wel en niet moeten spelen. Een machtig mooi album waarin veel te ontdekken valt.
Transition Unit – Sheets of Sound
Holly’s stempelgrafiek nummer 7250 is een spel van suggestie en bedrog, en dat betekent dat je als kijker op verschillende manieren op scherp gezet wordt. Neem dus de tijd, want er valt weer genoeg te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7251 heb ik opnieuw gemaakt met mijn verzameling zwarte stempelkussens binnen handbereik. Elke grafiek wordt met de hand gedrukt in een oplage van één enkel exemplaar, met stempels die ik uit rubberen gummen snijd met een afbreekmesje.
Glaise is een opmerkelijk Waals trio dat een bijzondere kameropera heeft gecreëerd. Je hoort maar twee instrumenten, hoewel je soms denkt naar een compleet kamerorkest te luisteren, maar de composities en arrangementen zijn indrukwekkend in alle opzichten. Voor de teksten is wat kennis van de Franse taal wel een vereiste, vrees ik, omdat die de hedendaagse maatschappij op een eigenzinnige manier fileren.. Maar zelfs als je er geen woord van verstaat is deze kruising tussen Franse chansons, klassieke kamermuziek en jazz een genot om naar te luisteren. Oren open en luisteren dus.
Glaise – Les éléphants d’Irène
Holly’s stempelgrafiek nummer 7248 is een spel van licht en schaduw, en van optische illusies waar je nauwelijks de vinger op kunt leggen. Kijk maar eens wat langer en aandachtiger.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7249 is iets weerbarstiger, en deze kun je dan ook het beste van een afstandje bekijken, dan krijg je er het snelste greep op. Maar ook dan heeft het zin er even wat langer naar te blijven kijken.
De jonge Finse violiste Veera Kuisma, afgestudeerd aan de Sibelius Academie in Helsinki, brengt haar debuutalbum uit, waarin ze Noordse viooltradities, betoverende soundscapes en de kracht van een tienkoppig ensemble combineert. De meeste composities zijn van haar hand en ze laat horen dat ze niet alleen geweldige melodieën kan schrijven, maar dat ze ook op een fantastische manier voor een tienkoppig ensemble kan schrijven waarbij ze met een strijkkwartet, aangevuld met saxofoon, trompet, drums, piano, harmonium, gitaar en zang op een verrassende manier de traditionele folk van Finland op zijn kop zet en met nieuwe energie te lijf gaat. Geweldig!
Veera Kuisma Original- Rautavuo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7246 – de lente inspieert me ook dit jaar vrijwel ongemerkt weer, dus kijk niet heel verbaasd als je bij het kantelen van deze grafiek ineens kleine vogeltjes ziet vliegen, want onze tuin barst ook weer van de mussen en andere kleine fladderaars.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7247 – een advies: loop de hele galerie op je genak door en blijf na elke kanteling even wat langer kijken, want het perspectief verandert telkens wezenlijk, en dat vergt een moment van aanpassing.
The Klezmatics is een New Yorkse, Jiddische klezmerband die al veertig jaar actief is en die de klezmer zonder enige twijfel op een volstrekt unieke manier nieuw leven heeft ingeblazen, door de Oosteuropese klezmer te mengen met jazz, gospel, punk, zelfs klassiek, Latin, en verschillende Balkan invloeden. Het album dat werd uitgebracht ter gelegenheid van het veertigjarig jubileum van de band is een opzwepende verzameling nummers van protest, hoop en veerkracht. Opnieuw komen Joodse Klezmer, zwarte gospel-, Latijns-Amerikaanse, Krim-Tataarse en avant-garde jazzmuziek samen en solidariteit komt daar nog eens bij, ook door met een aantal bijzondere gasten samen te werken. Passie en energie, na veertig jaar is het bij deze band nog onverminderd aanwezig, en dat is niet alleen buitengewoon inspirerend, je wordt er ook simpelweg heel erg vrolijk en blij van.
The Klezmatics – We Were Made For These Times
Yiddish Glory: The Lost Songs of World War II was een bijzondere verzameling liedjes, tijdens de tweede wereldoorlog verzameld door een groep wetenschappers onder leiding van ethnomusicoloog Moisei Beregovsky. Het gaat om liedjes die geschreven zijn door Joodse vluchtelingen, slachtoffers en overlevenden van Oekraïense ghettos. De verzameling leek verloren te zijn gegaan doordat Stalin na de oorlog gewoon doorging met een heksenjacht op de joden en alle onderzoekers naar de goelag liet afvoeren. Gelukkig bleek alles bewaard in ongemarkeerde dozen in de archieven van de Nationale Bibliotheek van de Oekraïne, waar ze ontdekt werden door de Jiddische professor Anna Shternshis die in Kiev over deze liedjes hoorde. Zij realiseerde zich al snel dat deze kwetsbare, vaak handgeschreven velletjes papier een aantal van de indrukwekkendste, aangrijpendste en belangrijkste Jiddische liedjes uit de Tweede Wereldoorlog bevatten. Dat leidde tot een indrukwekkend album met aangrijpende en soms ronduit bloedstollende liedjes, die een bijzonder indringend beeld geven van de manier waarop Joden midden in de hel de waanzin om zich heen probeerden te bedwingen. Het vervolg, Yiddish Glory – The Silenced Songs of World War II is al net zo indrukwekkend, met opnieuw een bijzonder sterk gezelschap dat deze unieke liedjes tot leven weet te brengen, in de klezmer-stijl van het Oost-Europa van ruim een halve eeuw geleden, met een paar zangers die de juiste snaar weten te raken.
Yiddish Glory – The Silenced Songs of World War II
