Francesco Di Cristofaro kende ik al van zijn bijzondere trio Brigan, waarin hij op een avantgardistische manier met traditionele Italiaanse muziek omgaat. Hij lijkt met elk album weer een stap verder te gaan, want zijn nieuwe album is een combinatie van traditionele muziek, veldopnames, elektronica en ongrijpbare muzikale avonturen plus een bijzonder verhaal over een monnik die in de zeventiende eeuw zijn inquisiteur doodde na jarenlange gevangenschap en martelingen. Dat levert een ronduit bloedstollende soundtrack op.
Francesco Di Cristofaro – Pacienza, pane e tempo – an imaginary soundtrack for Morte dell’inquisitore by Leonardo Sciascia
Holly’s stempelgrafiek nummer 7205 is er een waarbij je vooral ook even moet inzoomen, dan zie je ook waarom ik het nog steeds leuk vind om telkens weer te variëren op hetzelfde thema, en hoe daar toch steeds weer verrassende variaties uit blijken te komen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7206 is meteen een veel weerbarstiger variatie, en dat betekent dat je als kijker iets meer je best moet doen om er greep op te krijgen. Inzoomen helpt, tijd nemen ook.
Ze – aflevering 25 is meteen ook de laatste aflevering van dit feuilleton van Ruud Moors, dat je de afgelopen vijfenwintig weken hier hebt kunnen volgen.
Nadat bedenker Merho met de stripreeks De Kiekeboes was gestopt is de serie twee keer opnieuw opgestart, en de tweede opstart, die verder gaat op de manier zoals Merho de reeks had opgezet, is nu aan haar vierde deel toe. Dochter Fanny krijgt, samen met haar beste vriendin Alanis, gelukkig weer een hoofdrol te spelen, al doet de rest van de familie Kiekeboe ook mee. Dat levert weer een ouderwets sterk Kiekeboesverhaal op, waarin verschillende verhaallijnen langs en door elkaar heen lopen, met heel veel kleine grappen verspreid door het hele verhaal heen, waardoor je de strip met plezier nog een tweede keer kunt lezen. In België zijn de Kiekeboes al vele jaren een doorslaand succes, het wordt zo langzaamaan hoog tijd dat Nederland deze opmerkelijke familie ook eens gaat ontdekken.
De Kiekeboes – Pittig gestoord
Holly’s stempelgrafiek nummer 7202 is een multi-interpretabel spel van suggestie en bedrog, waardoor je als kijker op verschillende manieren op scherp gezet wordt. Neem dus even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7203 is opnieuw een spel van suggestie en bedrog, en de uitdaging hier is vooral om het paniekerige meisje te vinden dat ik in deze grafiek heb verstopt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7204 heeft wat tijd nodig voordat alles op zijn plek valt, en dat geldt bij elke kanteling opnieuw – een grafiek voor kijkers met geduld en uithoudingsvermogen dus.
De met meerdere Grammy’s bekroonde trompettist John Daversa speelt samen met de fenomenale jazzpianist Tal Cohen. Samen gaan ze het in de jazz beproefde duo-format op een bijzondere manier te lijf. Het is niet gewoon een gesprek tussen trompet en piano, want Daversa gaat op een bepaald moment ook zingen en gebruikt elektronica, en Cohen weet zo te improviseren dat je als luisteraar regelmatig met open mond zit te kijken. Het levert een verbazingwekkend, spannend en energiek album op.
John Daversa & Tal Cohen – Deep Dive at Timucua – The Art of Duo Live, Set 2
Holly’s stempelgrafiek nummer 7200 is op-art met een rafelrandje, waarbij inzoomen een aanrader is, dus gebruik vooral de galerie, en neem dan ook even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7201 is een variatie op een thema, dat wil zeggen dat je ook hier weer door optische illusies op het verkeerde been wordt gezet en dat je bij elke kanteling in de galerie weer opnieuw naar het juiste perspectief moet zoeken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7198 is een subtiel spel van licht en schaduw, dat van een afstand vooral om optische illusies draait, maar ga bij deze vooral in de galerie ook even inzoomen, want van heel dichtbij is deze ook verrassend.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7199 heb ik gemaakt op een leporello gemaakt van speciaal handgeschept papier. Ook hier kun je weer heel goed zien dat mijn collectie zwarte stempelkussens tegenwoordig steeds meer merkwaardige kleuren oplevert.
Migraine maakte dit voor mij tot een verloren dag. De grafieken lagen nog klaar, maar voor meer zul je tot morgen moeten wachten, vrees ik.
Gisteren besteedde ik hier al aandacht aan het eerste album van Alta Madera uit 2006, dat wegens hun twintigjarig bestaan opnieuw werd uitgebracht, vandaag zet ik hun tweede album uit 2007 ook nog even in de spotlight, want die is net zo goed en tijdloos.
Alta Madera – Velas
Holly’s stempelgrafiek nummer 7196 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, dus als kijker word je op verschillende manieren op het verkeerde been gezet. Iets meer geduld en aandacht, en je ontdekt alle geheimen hier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7197 lijkt wel een vrzameling keien, maar is ook een spel van licht en schaduw en van subtiele optische illusies. Kijk er maar eens wat langer naar.
Alta Madera is een trio dat al twintig jaar bestaat, en vanwege dat jubleum besloot platenmaatschappij Materiali Sonori hun eerste twee albums opnieuw uit te brengen. Voor mij was dat een bijzondere verrassing, want dit trio was onder mijn radar gebleven, moet ik bekennen, en het titelloze eerste album is meteen al een sublieme kennismaking met een band van drie virtuozen die een breed scala aan latin muziek beheersen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7194 is op-art met een rafelrandje. Neem de tijd en je krijgt bijna als vanzelf greep op het geheel. En als je goed kijkt kun je op bepaalde momenten, wandelend door de galerie, ook de zee ruiken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7195 is een spel van optische illusies dat bij elke kanteling weer een beetje anders uitpakt qua perspectief. Je wordt als kijker subtiel op scherp gezet, zou je kunnen zeggen.
Thorgal Saga is een reeks die gastscenaristen en tekenaars in de gelegenheid stelt een eigen avontuur van het sterrenkind Thorgal te maken. Valérie Mangin en Chistophe Bec waren als kind al fan van Thorgals’s unieke avonturen, die ergens tussen fantasy, science fiction en vikingavontuur gesitueerd kunnen worden. Voor hun eigen Thorgal-verhaal kozen ze de periode die op hun zelf het meeste indruk had gemaakt. In een haven schiet Thorgal de jonge Ingrid te hulp als zij wordt aangevallen door boeven die uit zijn op haar amberjuwelen. Als dank schenkt ze hem een halsketting met een barnstenen parel. Maar het kostbare geschenk blijkt vergiftigd: Thorgal’s zoontje Jolan valt erdoor in een diepe slaap waaruit niets hem kan wekken. Thorgal gaat op zoek naar Ingrid en ontdekt een afgelegen dorp waar alle mannen getroffen lijken door dezelfde vloek. Een geweldig verhaal, en werkelijk fabelachtig mooi getekend. Een topper in de reeks!
Thorgal Saga 6 De Ambergodin
Holly’s stempelgrafiek nummer 7192 lijkt wat grof opgezet, maar zit geraffineerder in elkaar dan je op het eerste gezicht wellicht zou denken. Kijk er maar eens wat langer naar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7193 is een spel van licht en schaduw waar ik voor de liefhebber van zoekplaatjes voor gevorderden ook nog wat verrassingen in heb verstopt, dus als kijker word je op verschillende manieren op scherp gezet.
In 2015 ontving het Zwitserse Musée Jenisch Vevey een legaat dat onder meer bestond uit ongeveer tweeduizend Japanse gekleurde houtsneden (ukiyo-e). Veel daarvan zijn afkomstig uit de ateliers van de beroemdste kunstenaars van de Utagawa-school, die actief waren tussen 1765 en 1930 en die zelden of nooit in Europese collecties vertegenwoordigd zijn. Ze vallen op door hun verfijnde druktechniek, het gebruik van kostbare materialen en levendige kleuren, en ze waren ook nog eens in een uitstekende staat van bewaring. Het boek Impressions of Japan toont tweehonderd van deze ukiyo-e naast verschillende zeldzame voorbereidende tekeningen (shita-e), die op het blok worden geplakt om te drukken en die meestal tijdens het drukproces worden vernietigd. Die tekeningen vind ik persoonlijk vaak nog fascinerender dan de prenten, maar de landschapsprenten zijn dan weer van een onovertroffen schoonheid.
Impressies van Japan
Holly’s stempelgrafiek nummer 7190 is een spel van optische illusies met een rafelrandje, dat je het beste van een afstandje kunt bekijken. En neem er even de tijd voor, zoals bij al mijn grafieken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7191 – als je al moeite had om greep te krijgen op de vorige grafiek moet ik je waarschuwen, want deze is nog een slag weerbarstiger. Maar een beetje geduld en aandacht doen ook hier wonderen.
Ze – aflevering 24 – in dit vierentwintigste hoofdstuk van deze lopende roman van Ruud Moors, waarvan we hier elke week een aflevering publiceren, wordt er getrouwd en krijgt “ze” een nieuwe naam.
Stelios Petrakis is een virtuoos op de Kretenzische lier. Voor zijn nieuwe album heeft hij een aantal gastmusici uitgenodigd die hij muzikaal bewondert. Dat levert een fenomenaal album op, want er wordt op een sublieme manier samengespeeld en gezongen. Het is Griekse muziek, maar het is ook Kreta, het is zelfs ook de hele Middellandse Zee, het is hedendaagse modale muziek, het is pure rijkdom en een genot om naar te luisteren.
Stelios Petrakis – Lyric
het is 1870 en Diane McLane is een uitgetelde operazangeres die voor een publiek van slechts vijftien mensen staat te zingen als ze een herenhuis erft in een afgelegen woud in Montana. Ze huurt een gepensioneerde gunman en zijn nichtje in om haar daarheen te brengen, en dat nichtje blijkt voor niets of niemand bang te zijn. Als ze bij het verlaten huis zijn aangekomen wacht daar een brief op Diane die haar dood voorspelt. Als een van hun paarden die nacht door een monster aan flarden wordt gereten gaan alle alarmbellen rinkelen. Even later duikt een groep gangsters op die op weg zijn naar het verlaten sanatorium boven op de berg, om met zilveren kogels weerwolven te schieten. De Skinwalkers waar het in dit verhaal om gaat zijn echter geen weerwolven. Een ongewone western dus, maar een verhaal dat geweldig goed in elkaar zit en waar je als lezer stukje bij beetje ontdekt hoe alle stukjes van de puzzel in elkaar passen. Bovendien geweldig getekend. En, hoe luguber het allemaal ook klinkt, er zit ook de nodige humor in. Een aanrader dus.
Skinwalker
Holly’s stempelgrafiek nummer 7188 heb ik gemaakt in een A4-schetsboek, met opnieuw mijn verzameling verschillende zwarte stempelkussens, die nog steeds de merkwaardigste kleuren opleveren. Op-art met een rafelrandje, liefst van een afstandje te bekijken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7189 is weer eens een wat weerbarstiger spel van licht en schaduw en van optische illusies, dus ik doe weer een beroep op je geduld en aandacht, want beide zijn nodig als je greep wil krijgen op deze grafiek, vrees ik.
Pascal Rabaté is een Franse stripmaker die op een geweldige manier de levens van mensen weet te vangen in strips die een goed verhaal combineren met veel humor en melancholie. Een tweede jeugd vertelt het verhaal van Émile Garreau, een weduwnaar die graag met zijn vriend Edmond gaat vissen. Als Edmond vertelt dat hij aan het ‘daten’ is, wordt Émile nieuwsgierig. Dan overlijdt Edmond plotseling. Even twijfelt Émile of hij niet ook op zoek wil naar een nieuwe liefde, maar de herinnering aan zijn overleden vrouw wordt hem te veel en hij besluit een einde aan zijn leven te maken. Als hij nog één keer een plek uit zijn jeugd wil bezoeken komt hij in een hippiecommune terecht. Daar bloeit hij helemaal op en hervindt hij zijn levensvreugde. Émile ontmoet zelfs weer een vrouw, maar niet op een manier die hij verwacht had. Een heerlijke strip.
Pascal Rabate – Een tweede jeugd
Holly’s stempelgrafiek nummer 7186 is een spel van suggestie en bedrog, en bij elke kanteling, en bij elke inzoomactie kun je weer andere ontdekkingen doen, hoe simpel hij op het eerste gezicht ook mag lijken. Neem dus de tijd en ga op ontdekkingstocht.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7187 is weer op een heel andere manier intrigerend – deze verandert bij elke kanteling wezenlijk, dus duik even rustig de galerie in en zoom bij deze vooral ook even in, om daar de details even te bekijken, dat helpt bij het krijgen van greep op het totaalbeeld.
