Vilma Talvitie is een Finse singer/songwriter annex nomadische folk artist en vrouwelijke one man band. Ze mengt Finse folk met wereldmuziek van overal en speelt op een verfrissende, kristalheldere en energieke manier piano, waarbij ze de hele piano ook als percussie-instrument gebruikt. Van haar album werd ik bijzonder blij, want je hoort hier iemand zingen en spelen die duidelijk zin heeft in het leven, en die niet alleen heerlijk uitbundig los kan gaan op de piano, maar ook fijn ingetogen en ragfijn intiem kan spelen. Heerlijk plaatje dus, en een absolute aanrader als deze tijden je soms wat te deprimerend dreigen te worden.
Vilma Talvitie – Olio / Alien
Holly’s stempelgrafiek nummer 7184 heb ik gemaakt op aquarelpapier dat een nogal nadrukkelijke structuur heeft, dus dat kun je zien. De verschillende kleuren van mijn zwarte stempelkussens komen hier ook redelijk goed tot hun recht, maar ook deze heeft wat extra tijd en aandacht nodig.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7185 moet je beslist eerst even van dichtbij bekijken om hem echt op waarde te kunnen schatten, dus zoom in de galerie eerst even in en blijf dan even wat langer kijken als je bij het ene vakje bent aanbeland.
De Glazen Kroon is een historische stripreeks over de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland. Het is in het tweede deel 1382. Een oorlog, die uiteindelijk honderd jaar zal duren, heeft Frankrijk in de ban, en net als de vrede dichtbij lijkt sterft de koning, en wordt zijn dan elfjarige zoon tot koning gekroond. De jonge koning heeft nogal wat potentiële vijanden waar hij rekening mee moet houden – naast het volk dat ontevreden is ook de rijken en edelen, de Engelsen, waar een al net zo jonge koning op de troon zit, die ook onberekenbaar is, en zijn onbetrouwbare ooms en neven. Al met al een tamelijk verbijsterend verhaal om te lezen, zeker als je je realiseert dat het allemaal echt gebeurd is, een paar eeuwen geleden.
De Glazen Kroon – 2 – Rozebeke, doodse vlakte
Twee mannen maken samen modale jazz. Weinig compositie en veel improvisatie. Stefano “Cocco” Cantini speelt sopraansaxofoon en elektrische piano, Alexander Robotnick is de elektronicavirtuoos.en samen maken ze avontuurlijke muziek die je toch wel tamelijk uniek mag noemen. Sluit je ogen en je hoort een complete jazzband spelen.
Cantini & Robotnick – Marina Vibes
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 7 – met acrylverf geschilderd op een klein plastic schaakbordje dat ik in de rommelmarkt gevonden had. De craquelé heb ik bewust geaccepteerd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7182 is een spel van suggestie en bedrog – een beetje afstand nemen en wat langer blijven kijken, en je krijgt er vanzelf greep op. Probeer maar.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7183 is nog iets ongrijpbaarder, maar ook dit spel met optische illusies kun je het beste benaderen door een beetje afstand te nemen en wat langer te blijven kijken.
De Spaanse drummer en componist Xavi Reija heeft een sterk elektrisch kwintet samengesteld dat zijn avontuurlijke, avantgardistische aanpak, waarin hij ritmische precisie combineert met de vrijheid van progressieve elektrische jazz, perfect kan volgen. Het resultaat is opwindende muziek, met eigen composities die als basis dienen voor een collectieve improvisatie, waarbij je kunt horen dat ieder lid van dit kwintet een virtuoos op zijn instrument is, terwijl ze samen tegelijkertijd een hechte band vormen waarbij iedereen er van geniet elkaar uit te dagen en op te zwepen. Muziek voor avontuurlijke luisteraars.
Xavi Reija Electric Quintet – Nu Breed
Kinderen in het verzet is al een indrukwekkende stripreeks, maar nu is scenarioschrijver Vincent Dugomier ook begonnen aan een reeks waarin echte verzetsstrijders die als kinderen in het verzet zaten hun verhaal doen, en die verhalen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender. In het geval van de eerste twee verhalen gaat het om mensen die pas op zeer late leeftijd hun verhalen gingen vertellen, omdat ze zich realiseerden dat er bijna niemand over was die deze verhalen kon vertellen en omdat ze het belangrijk vonden om te waarschuwen voor alle ellende die een oorlog met zich meebrengt. Jean-Jacques had dan nog het voorbeeld van zijn opa’s die niet uitverteld raakten over “hun” eerste wereldoorlog, terwijl hun buurman juist uitermate zwijgzaam was geworden. Dat gevaar wou hij uiteindelijk toch niet lopen. Twee indrukwekkende en vaak aangrijpende verhalen van echte verzetsstrijders.
Kinderen in het verzet vertellen 1 Josette en Jean-Jacques
Holly’s stempelgrafiek nummer 7180 is een spel met optische illusies waarbij mijn verschillende zwarte stempelkussens goed tot hun recht komen. Een paar nieuwe, dit keer, maar er zit geen enkele echt diepzwarte bij, opmerkelijk genoeg.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7181 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij inzoomen kan helpen als je er wat sneller greep op wil krijgen.
Het is vandaag 1 april, dus er mag weer even onbekommerd gelachen worden. We hebben hier een lijstje van de beste practical jokes uit vervlogen tijden voor je, Een klasgenoot op de kunstacademie was al een week intensief bezig met een ingewikkelde pentekening. Op een onbewaakt moment kopieerden we de tekening en legden de kopie op zijn werktafel terug. Toen hij even later weer terugkwam stootte ik “per ongeluk” (oeps!) een flesje inkt om – de inkt liep spectaculair over de hele tekening heen. Ik heb nog nooit iemand zo verbijsterd zien kijken.
Pascal Rabaté is een stripmaker die ik veel te laat ontdekte en die ik nu met terugwerkende kracht aan het lezen ben. En omdat kwaliteit niet genoeg in de spotlight gezet kan worden hier dus aandacht voor een strip uit 2017. Het gaat om het verhaal van de gezette, 45 jaar oude Didier, die met zijn zus op een boerderij woont. We zien hem in het begin van het verhaal bij de dokter waar hij denkt dat hij niet lang meer te leven heeft, en als hij klaagt dat hij nog nooit echte liefde heeft gekend geeft de dokter hem het adres van een dating-site, waar hij vervolgens een aandoenlijk eerlijk profiel aanmaakt. We hebben dan ook al gezien hoe hij bij een veiling van een failliet gegane boer, waar hij een tractor, koeien en een maaimachine zou kopen volledig de mist in ging en zoveel medelijden met de boer had dat hij die met hem mee naar huis bracht. Hier worden gewone levens neergezet op een manier die je echt doen meeleven. Een heerlijk boek, en opnieuw een bevestiging dat Rabaté en Ravard geen slechte strip kunnen maken.
Didier, het 5e wiel aan de tractor
Soft Machine is de band die de intelligente Britse jazzrock misschien wel uitgevonden heeft, zo’n zestig jaar geleden. Een aantal personeelswisselingen verder is de band nog steeds springlevend en meer dan ooit avontuurlijk bezig, met naast oudgedienden als de fenomenaal goede gitarist John Etheridge, die al ruim vijftig jaar in de band meedraait, en multi-instrumentalist Theo Travis ook de geweldige Fred Thelonious Baker op fretloze bas en de sublieme drummer Asaf Sirkis. Voor iedereen die van intelligente jazzrock houdt is dit weer puur genieten.
Soft Machine – Thirteen
Holly’s stempelgrafiek nummer 7177 is wat aan de weerbarstige kant, daarom adviseer ik je om in de galerie eerst even in te zoomen en daar even wat langer te blijven kijken, dan krijg je toch vrij snel greep op deze grafiek.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7178 is er ook weer een die zich niet in één oogopslag laat veroveren. Neem dus gewoon even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7179 laat zien hoe snel je als kijker zoekt naar zaken die je bekend voorkomen – zo is een associatie met ogen altijd vrij snel gemaakt, zoals hier.
REIO, het Rotterdam Electronic Impro Orchestra, is een achtkoppig ensemble dat elementen uit hedendaagse klassieke muziek combineert met jazz-elektronische improvisatie, filmmuziek en ambient. Dat levert een verrassend subtiel en indrukwekkend ingetogen en intiem album op, terwijl er wel degelijk ook uitbundige momenten tussen zitten. En eerlijk gezegd had ik dat laatste eerder verwacht van een achtkoppige band. Een album om heel aandachtig te beluisteren, en zeker vaker dan één keer. Een machtig mooie aanrader.
REIO – Rotterdam Electronic Impro Orchestra – Complex 2
Holly’s stempelgrafiek nummer 7175 heb ik gemaakt met onder meer een nieuw zwart stempelkussentje dat ik in een hobbywinkel in Heerlen op de kop tikte. Een goedkoop Chinees kussentje, dat niet meteen zwarte inkt afgeeft, zoals gebruikelijk, maar meteen een donkerbruine variant, wat het voor mij weer interessant maakt natuurlijk, want zo heb ik meteen weer een nieuwe kleur aan mijn zwarte stempelkussen-verzameling toegevoegd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7176 is een spel van licht en schaduw en van optische illusies waarbij ik mijn palet aan zwarte stempelkussens ook weer heb ingezet, met bruine en donkergroene varianten als opmerkelijkste kleuren, die je vooral bij het inzoomen goed kunt onderscheiden.
Ze – aflevering 23 – er is een huwelijk op komst in dit drieëntwintigste hoofdstuk van de lopende roman van Ruud Moors die we hier als feuilleton publiceren, met elke zondag een nieuwe aflevering.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7173 is, net als de vorige van gisteren, een kwestie van focussen – de witte vlakken kun je zien als hoogste vlak dat het licht vangt of als gat waar je doorheen kijkt, en dat levert een totaal ander beeld op. Probeer je focus maar eens te verleggen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7174 is wat weerbarstiger dan anders, en dat betekent meestal dat je het beste eerst even wat afstand kunt nemen en dat je wat langer moet blijven kijken om er greep op te krijgen.
De Griekse ney-speler Christos Barbas maakte al eens een album samen met de Turkse tanbur-speler Murat Aydemir, met originele composities voor de ney en de tanbur. Op hun nieuwste album horen we hedendaagse composities die gebaseerd zijn op de modale tradities van het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied. De virtuoze beheersing van hun instrumenten zorgt er voor dat die stukken iets tijdloos krijgen. Rustig gaan zitten, met aandacht gaan luisteren en daarna nog eens luisteren, want deze muziek kan je betoveren, maar je moet er wel de tijd voor nemen.
Murat Aydemir & Christos Barbas – Book of Birds
Holly’s stempelgrafiek nummer 7171 heb ik gemaakt met onder meer een vers nieuw stempelkussen dat ik net heb toegevoegd aan mijn grote verzameling zwarte stempelkussens. Ook deze voegt weer een nieuwe tint zwart toe aan het toch al uitgebreide scala.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7172 is vooral een kwestie van focussen – zie je de witte vlakken als de hoogste punten in de grafiek of als gaten waar je doorheen kunt kijken? Dat maakt alle verschil in de wereld. Probeer je focus maar eens te verleggen.
Chip Taylor, een van de beste singer/songwriters van de afgelopen ruime halve eeuw, is op 86-jarige leeftijd overleden, terwijl hij nog steeds liedjes aan het schrijven was. We zullen hem enorm missen.
In memoriam Chip Taylor
3 Pianos is de naam van het album dat een in opdracht gemaakt werk vastlegt van de Australische pianist Adrian Lim-Klumpes, dat in première ging in Phoenix Central Park, met Chris Abrahams en Novak Manojlovic. Het stuk is speciaal gemaakt voor de unieke architectuur van Phoenix en behandelt de ruimte als onderdeel van het instrument. Het pianogeluid verspreidt zich in fragmenten door de ruimte, waardoor onduidelijk wordt wie wat speelt. Omdat de pianisten elkaar beperkt kunnen horen, biedt een semi-geïmproviseerde partituur een gezamenlijke structuur voor tempo en vorm. Het resultaat staat of valt natuurlijk met de pianisten, en persoonlijk was mijn nieuwsgierigheid al gewekt door de naam van Chris Abrahams, want zijn band The Necks maakt geniale improvisatiemuziek, dus ik zag Abrahams dat avontuur wel op een fraaie manier volbrengen. Mission accomplished, zo kan ik het kort samenvatten. Machtig mooi album.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7169 heb ik voor de verandering eens gemaakt met maar één enkel stempelkussen, dus één tint zwart, maar wel met verschillende kleine stempels. Een spel van licht en schaduw, en van optische illusies. Neem de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7170 is een spel van licht en schaduw dat zo geraffineerd in elkaar zit dat je als kijker extra op scherp gezet wordt, vrees ik. Neem ook hier weer rustig de tijd.
Souad Massi is een zangeres die in Algerije geboren is maar die in Frankrijk woont en werkt. In Algerije begon ze ooit met een rockband, maar ze werd bekend met akoestische liedjes. Met haar negende studio-album keert ze terug naar haar rockwortels, en dat levert een buitengewoon en erg opwindend album op waarin ze rockriffs combineert met oud- en ney-solo’s, dus de traditionele Arabische snaarinstrumenten en fluiten worden in ere gehouden, terwijl rock en reggae de sfeer voor een groot deel bepalen. Tussendoor krijg je af en toe meer ingetogen traditie te horen, en dat maakt dit album tot een verbazingwekkende, opwindende muzikale reis.
Souad Massi – Zagate
Holly’s stempelgrafiek nummer 7167 – ik probeer met mijn verzameling zwarte stempelkussens en de merkwaardige kleuren die ik daaruit tevoorschijn kan toveren mijn spel met licht en schaduw in te kleuren, en dat is hier weer aardig goed gelukt, vind ik zelf.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7168 heeft als extraatje nog een verborgen hondenkop, dus als kijker word je hier extra op scherp gezet, want de optische illusies zetten je ook al subtiel op het verkeerde been. Geen paniek, gewoon even wat langer kijken dan je voor een beeldscherm gewend bent, dat is alles.
Na een lange reis stonden journalist Marco Meier en fotograaf Raph Quinke in 1989 op de stoep van de villa van Miles Davis in Malibu, Californië, tegen de oceaan aan. Quinke was uit Hamburg overgevlogen maar Miles Davis was een berucht onbetrouwbare man wat betreft interviews, want het was wel voorgekomen dat een interview schriftelijk was vastgelegd en dat Davis de deur gewoon niet opendeed. Maar in dit geval waren de mannen maar liefst drie dagen welkom en kwam er niet alleen een voortreffelijk interview uit, maar ook een hele reeks schitterende foto’s. Die werden gepubliceerd in het Zwitserse cultuurtijdschrift Du. De foto’s en het interview werden nu in een groot formaat boek uitgebracht, aangevuld met foto’s van Miles Davis uit de jaren 1971 tot en met 1987, wat het voor jazzliefhebbers een geweldig boek maakt.
Miles Davis – Three Days in Malibu
Erratapedia is een dichtbunel van Eric Bindervoet waar ik razend enthousiast over ben, maar er bleef iets knagen – had de vormgever nou een foutje gemaakt? Want op de cover van het boek staat Eric Bindervoet met een c, terwijl eerdere boeken van hem altijd Erik met een k vermeldden. Omdat ik het boek regelmatig oppak om er weer even in te lezen zag ik ineens op de achterflap de tekst met het citaat uit een recensie met daarin Erik (sic) Bindervoet, en toen pas viel het kwartje.
Erratapedia revisited – Eric of Erik?
Holly’s stempelgrafiek nummer 7165 heb ik weer eens gemaakt met stempels die ik gesneden heb uit plastic gummen in plaats van rubberen gummen, en je kunt dit keer ook weer heel goed zien hoe mijn verzameling zwarte stempelkussens allerlei merkwaardige kleuren oplevert.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7166 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij optische illusies een bijna onopgemerkte rol spelen, maar je wordt als kijker wel degelijk op scherp gezet. Neem dus even de tijd om de geheimen te ontdekken van deze grafiek.
