Sinds ik de laatste versie van Adobe Photoshop heb (en ja, ik betaal er gewoon keurig voor!), heb ik ruzie met dat programma, want ik kan mijn oude, vertrouwde penseel niet meer terugvinden of maken, wat ik ook probeer. Uren ben ik al bezig geweest, maar het lukt me niet, en ik word er alleen maar bozer van. Dus nu heb ik een tekenfilmpje gemaakt met een stompzinnig bot elektronisch potlood waar ik absoluut niet tevreden over ben, maar goed, de eerste stap op weg naar de oude tekenfilmpjes? Wie weet.
Een tekenfilmpje
Lucien is een merkwaardige, ongrijpbare strip die elementen van oude mythologieverhalen combineert met filosofische overpeinzingen over dood, rouw, verdriet en noodlot, alles aan de hand van een tragische hoofdfiguur, Lucien, die in het begin van het van het verhaal uit zijn doodskist komt met een kistje dat duidelijk van essentieel belang voor hem is. In dat kistje zitten drie dobbelstenen waar alleen doodskoppen op staan. De pretenties van de maker van de strip zijn misschien iets te ambitieus, en wellicht heeft ze wat al te veel verschillende zaken in haar verhaal bij elkaar willen brengen, toch is het een fascinerende strip.
Voor het eerst in lange tijd werd ik weer eens geveld door een hevige migraine, waarschijnlijk doordat we door een stevig lagedrukgebied werden overvallen. Kan ik mooi een van mijn oudere minitekenfilmpjes tevoorschijn halen. Die kan ik tegenwoordig niet meer maken, omdat ik, sinds ik een nieuwe versie van Adobe Photoshop heb, mijn oude vertrouwde penseel niet meer kan vinden, hoe ik ook zoek.
En op verzoek vandaag, omdat het weer eens vrijdag de dertiende is, mijn lijstje van de dertien bekendste vormen van bijgeloof.met de verklaringen erbij-
Bijgeloof – een lijstje van dertien
Filter is een uitermate gevaarlijk tijdschrift voor een gretige lezer als ik ben, want er wordt regelmatig zo enthousiast over vertaalde boeken geschreven dat ik meteen naar de boekwinkel wil sprinten om weer een stapeltje aan te schaffen. Van de juryrapporten van de Filter Vertaalprijzen alleen al word ik zo enthousiast dat ik hier thuis stukken ga zitten voorlezen, kun je nagaan hoe dat verderop in het blad gaat als de secties “Verliefd Zigzaggen” en daarna “De Uitbundige Vertaler” aan bod komen. De heerlijke eerlijkheid waarmee vertalers overigens hun verhaal doen is niet alleen ontwapenend maar ook erg leerzaam.
Filter 32:2 – De uitbundige vertaler
Golden city is een science fictionstrip die zich in 2099 afspeelt, in een drijvende stad die door miljardairs wordt bewoond. Harrison Banks woont er al sinds zijn jeugd, en hij wordt, zeer tot ongenoegen van de heersende elite, gekozen tot burgemeester. Voor de duidelijkheid: Harrsison is een held die deugt. We volgen in dit langlopende verhaal ook het viertal Mila, Apple, Solo en Kumiko, wezen die in een houten krot op het strand wonen en samen een soort familie vormen. In deel 16 van de saga wordt er meteen al een moordaanslag gepleegd op Apple en daarnaast is Harrison een alien op het spoor die zich juist heeft getransformeerd in een vrouw. Een top-sf-strip!
Golden City 16 De Jacht op de Metamorfen
Rei-Sen Pacific is een verhaal over Japanse piloten tijdens de Tweede Wereldoorlog dat opmerkelijk genoeg wordt verteld door een Japanse piloot, Daisuke Tanaka. De Amerikaanse luchtmacht maakt het de Japanners langzaam maar zeker steeds moeilijker. En daar komen ze, ondanks de strenge censuur, zelf ook wel achter. We volgen Daisuke als hij oververmoeid is geraakt en daardoor even niet meer mag vliegen, maar we zien ook hoe fel hij getraind is om te vechten voor zijn vaderland. Het bijzondere van deze strip is dat hij een genuanceerd beeld geeft van de oorlog, en van de Japanse kant – en je realiseert je ook weer eens dat er in elke oorlog telkens weer gewone jonge jongens de dood worden ingejaagd en hoe traumatiserend dat voor werkelijk iedereen is.
Rei Sen Pacific – boek 2
Ziek in bed gekropen, dus vandaag sla ik bij hoge uitzondering een keertje over. Ga maar een keer oude tekenfilmpjes kijken of kijk eens naar een serie foto’s van een tijd geleden waarin het lekker regent.
Er is nog veel meer te vinden als je even de archieven van dit magazine induikt, dus je hoeft je echt niet te vervelen.
Agata-Maria Raatz is een Pools-Zwitserse violiste en componiste die op een verrassende manier klassiek en modern weet te combineren. Op haar nieuwe album vind je twee vioolconcerten van Mozart en daartussen een stuk van Raatz zelf, en als ik heel eerlijk ben word ik juist van die compositie buitengewoon enthousiast. De twee vioolconcerten van Mozart worden door Raatz en orkest overigens lekker fel en energiek gespeeld, alsof ze gisteren speciaal voor hun geschreven zijn, maar het volgende album van Raatz mag wat mij betreft vol staan met haar eigen composities!
Agata-Maria Raatz – Mozart & Modern
Ze – aflevering 16 – in deze aflevering van Ruud Moors’ wekelijkse feuilleton gaat “ze” naar Texel. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering van deze roman in stukjes.
Riders of the Buffalo Nations is een fotoboek dat je in eerste instantie al doorbladerend zou kunnen zien als een gewoon fotoboek over rodeo’s in Amerika, maar als je even wat beter kijkt en je gaat de begeleidende teksten lezen zie je al snel dat hier een veel interessanter verhaal verteld wordt. Het gaat hier om een boek dat laat zien hoe, hoewel het fenomeen ooit door kolonisten is geïntroduceerd, rodeo een integraal onderdeel is geworden van het First Nations gemeenschapsleven. Je volgt verschillende cowboys uit First Nations families in de Pine Ridge en Northern Cheyenne reservaten, die South Dakota and Montana overspannen. Het was voor mij al een openbaring om te zien dat Native Americans zich heel terecht First Nation noemen, en als je ziet hoe die rodeo’s er voor zorgen dat hun jongeren niet alleen een gevoel van traditie meekrijgen, maar dat ze ook hun zelfbewustzijn vergroten, en dat ze leren met dieren om te gaan op een integere manier, terwijl tegelijkertijd de verschillende gemeenschappen op deze manier met elkaar in contact blijven, dan wordt Riders of the Buffalo Nations ineens een bijzonder en indrukwekkend boek.
Jocelyn Mienniel is een fluitspeler die graag grenzen overschrijdt – hij heeft musici van over de hele wereld uitgenodigd om met hun lokale instrumenten samen met hem muziek te komen maken, en dat levert fabelachtig mooie, grensverleggende wereldfusie op. Wereldfusie op zijn mooist is dit, waarbij blijkt dat muziek echt geen grenzen kent – samen muziek maken levert altijd weer sublieme nieuwe muziek op waar je regelmatig met open mond naar zit te luisteren. Prachtig.
Jocelyn Mienniel & Les Instruments Migrateurs
Europa is een science fictionstrip die zich voor een groot deel afspeelt op de vierde maan van Jupiter, Europa, een maan van ijs waar onder de oppervlakte een oceaan blijkt te zitten waarin zich verschillende levensvormen hebben ontwikkeld. De eerste twee missies naar Europa zijn falikant mislukt, de tweede zelfs op zo’n verontrustende manier dat er meteen een derde missie werd heengestuurd, die we nu in deze stripreeks volgen. Daarin loopt een aantal verhalen door elkaar heen, waardoor je als lezer goed op moet letten. Het verhaal zit ontzettend goed en intelligent in elkaar. Fascinerend scenario, geweldige tekeningen, topstrip!
Europa 3 De verloren missie
Het eerste avontuur van journalist Guy LeFranc van Jaques Martin verscheen al in 1952, en na Martins dood werd de strip door diverse scenarioschrijvers en tekenaars overgenomen, steeds getekend in de klare-lijnstijl die Hergé en Edgar P Jacobs ook zo mooi beheersten. Tot nu toe heb ik tot mijn schande nog nooit één avontuur van LeFranc gelezen, en dat blijkt toch wel een gemis te zijn. Het verhaal speelt zich, als alle verhalen van LeFranc, af in de jaren vijftig, en de hoofdrolspeelster, de befaamde actrice Margaret Morrison, doet wel erg veel denken aan Marilyn Monroe. Een vriend van LeFranc, Bob Garcia, kent haar dubbelgangster en hij gaat naar Los Angeles in de hoop via haar de echte Margaret Morrison te kunnen ontmoeten, maar zij blijkt verdwenen en als Bob ook verdwijnt besluit LeFranc ook naar Los Angeles te gaan. Spannend, slim in elkaar gezet verhaal, fantastisch getekend. Er vallen heel wat doden, en LeFranc en Garcia redden het vaak ook maar op het nippertje. Voor de liefhebbers van een spannende thriller een meer dan uitstekende strip.
LeFranc – De Weg naar Los Angeles
Holly’s schilderijen 2026 nummet 5 – Ik laat je hier voor de verandering bijna de hele geschiedenis van een schilderij zien, zodat je kunt zien hoe het verandert elke keer als er weer een laagje wordt aangebracht. Soms verdwijnt er dan een geweldig schilderij voor altijd, soms verbeter ik ook echt, maar het is voor mij altijd het proces dat het schilderen interessant en spannend maakt, en dat wou ik je ook een keer laten zien. Je ziet hem voor deze ene keer wel alleen maar liggend, vanuit één hoek.
Holly’s schilderijen 2026 nummer 5a laat het “eindresultaat” zien, en hier kun je het schilderij weer van alle kanten bekijken, wat het toch een zekere meerwaarde geeft, vind ik.
Nadat Michel Plessix het klassieke verhaal “De Wind in de Wilgen” van Kenneth Grahame op zijn eigen manier tot een verbazingwekkend goede strip had gemaakt waren de hoofdpersonen hem blijkbaar zo dierbaar geworden dat hij zelf een vervolgavontuur voor ze bedacht, waarin de typische karakters van de poëtische, introverte Mol, de extraverte, vriendelijke Rat en de impulsieve, onbehouwen en onvoorspelbare Pad volledig tot hun recht komen. Plessix heeft een waar kunststukje verricht door met de hoofdpersonen uit Wind in de Wilgen, toch een echte klassieker, een boek te maken dat misschien nog wel een slag beter is dan dat origineel. Een universeel verhaal, met onvoorstelbaar veel kleine grappen. En het gaat over vriendschap door dik en dun, dat vooral. Een meesterwerk!
De Wind in de Woestijn
Holly’s schilderijen 2026 nummer 4 is een kleurig spel van optische illusies dat je het beste van een afstandje kunt bekijken. Neem er rustig de tijd voor, want ook hier kan het weer even wat langer duren voordat alles op zijn plek valt.
